تاریخ درج خبر : 1392/07/28
کد خبر : ۱۱۲۱۶۲
+ تغییر اندازه نوشته -

”درد ما را نیست درمان الغیاث“

سایت استان: حمید طاهری بویراحمدی*
آرزوی مهم بودن، بلند پروازی و … از صفات مهم ابنای بشراست.همین انگیزه هاست که گاهی آدم را به اوج تعالی و ترقی می رساند و گاهی هم طوری او را زمین می زند که دیگر برخاستنی نیست و معمولا کسانی که بازی را باخته اند در اکثریت اند به نسبت آنهایی که برده اند که بقول معروف نردی است جهان که بردنش باختن است و … مقام معظم رهبری امسال را سال حماسه اقتصادی و … نامیدند.در این سال می بایست برای ایجاد حماسه ها حتما زمینه ها را هموار کرد.به حماسه سازان کمک و یاری رساند نه اینکه آنها را به خاطر مسائل جزئی تحت فشار همه جانبه گذاشت.
حمایت ما کارخانه داران و تولید کنندگان استان همیشه محروم کهگیلویه و بویراحمد، در شرایط فعلی که تحریم های جهانی و پیامد های ضعف مدیریت داخلی دولت پیشین چون دو تیغه ی قیچی مملکت را تهدید می کنند. یکی داستانی است پر آب چشم و مصیبتی جانکاه و ناگوار که امروزه عارف و عامی با آن مواجه اند و به ابعاد فاجعه آمیز آن واقف و آگاه.
کارخانه داران این استان محروم در مقام مقایسه با مرکز نشینان و سایر مناطق مرفه و با امکانات، هیچگونه امتیازی از دولت نگرفته اند.نه نور چشمی بوده اند که فلان کارخانه صد میلیاردی را به ده میلیارد ، آنهم قسطی بخرند و نه افراد صاحب نفوذی بوده اند که یک شبه به ثروت های باد آورده برسند و جاده ی دور و درازی را به گامی طی کنند و … بلکه همه از صفر و بعضی هم از زیر صفر شروع کرده اند.دار و ندار خود را هزینه کرده و غالبا در نقاطی پرت و کوهستانی که هیچ امکاناتی نداشته، تاٴسیساتی راه اندازی کرده اند.وقتی که دیگر آهی در بساط نداشته اند برای اینکه کارشان متوقف نشود وامی به هر کدام با هزاران زحمت و تشریفات و … از طرف دولت پرداخت شدکه با این وام ها بالاخره کارخانه لنگ لنگان توانست خود را به مرحله تولید برساند و فعالیت خود را شروع کند و …
وقتی می گوییم ما کارخانه داران منظورم کسانی است که هنوز از نفس نایستاده اند و به طور کامل فعالیتشان متوقف نشده است وگرنه آنهایی که بالاجبار تعطیل شده اند و کارکنانشان اکنون بیکارند و به نان شب هم محتاج که دیگر حسابشان با کرام الکاتبین است.
اینجانب سالها پیش در اقدامی کاملا غیر عقلانی از نظر معیارها و بازده اقتصادی،با هزینه کردن همه زندگی ام در مسیر جاده ی یاسوج_کاکان مبادرت به احداث کارخانه ای در دل و دامنه کوه نمودم جایی که هیچگونه امکاناتی نداشت نه از برق،آب و گاز و … خبری نبود و نه از سایر مواهب و امکانات طبیعی در فاصله ای تقریبا 20 کیلومتر از مرکز شهر اینکه چه زحماتی کشیدم و چه هزینه هایی کردم تا بتوانم از صفر شروع کنم(چون از زیر صفر شروع کرده بودم)خود حدیث غم انگیز دیگری است.نه جاده ای بود،نه زمین مسطحی وجود داشت، نه رفت و آمد آسان بود و … اهل فن می دانند که چقدر تفاوت است بین یک محیط و فضای آماده آن هم در کنار شهر با جایی دور افتاده که باید همه چیزش را آماده کرد. ایجاد جاده و تسطیح زمین و خاکبرداری و … آن هم بیش از 5هزار متر مربع در دامنه ی کوه بیشتر به یک معجزه شبیه است تا یک کار سخت و طاقت فرسا. از هزینه کردن هفتصد میلیون تومان که قدرت خرید آن در آن موقع چندین برابر حالا بود و با آن می شد چه سرمایه گذاریهای مفیدی انجام داد آن هم بدون هیچ زحمتی نظیر خرید طلا و ارز و … دولت خدمتگذار تصویب کرد که یک میلیارد و هشتصد میلیون تومان به ما وام بدهد تا بتوانیم ادامه دهیم.این وام را در مرحله های مختلفی به صورت قطره چکانی پرداخت کردند تا مبادا از آن سوء استفاده ای بشود. ما هم پول را گرفتیم و همه ی آن را یا بابت بدهی های بالا آورده دادیم یا صرف خرید تاٴسیسات و دستگاه های لازم کردیم.
با توجه به شکل پرداخت وام،امکان نداشت بتوانیم با آن جای دیگری سرمایه گذاری کنیم با این وجود دولت پیشین با کمال بی انصافی ما را متهم به کار ناکرده، کرد.اگر این رندی و زیرکی را داشتیم که حالا برای بازپرداخت وام دچار این همه مشکل نبودیم و…
کسانی را میتوان کارخانه دار و بورژوا و … نامید که از توجه ویژه ی دولت خدمتگذار به ثروت های باد آورده رسیده اند جز یک تشابه اسمی هیچ مشابهتی با ما کارخانه داران دست به دهان این استان محروم ندارند. ما بجز همین کارخانه های کوچک و نه چندان با اهمیت در هفت آسمان یک ستاره هم نداریم که بدرخشد.
اگر در یک کشور بحث مفسدین اقتصادی مطرح است و آنهایی که با زد و بندهای آنچنانی به غارت مملکت پرداخته اند و چنان هم قوی شده اند که هیچ نیرویی حریفشان نمی شود، در این استان کوچک و محروم و بینوا از این خبرها نبوده و نیست.که مجموع ثروت های منقول و غیر منقول همه ی آقاهای اینجا معادل یک درصد ثروت یک آقا زاده ی درجه چندم مرکز نشین هم نمی شود.
”چه میتوان کرد که ز حوض خرد ماهی خرد خیزد“
گره های اقتصادی فقط باید با سرانگشت تدبیر باز کرد که کاری است صددرصد کارشناسی و تخصصی بسیاری از کارخانه هایی که حالا تعطیل اند با کمی دوراندیشی و انعطاف و تدبیر و همکاری مسئولین می توانستند تولیدشان متوقف نشود و به این روز نیفتند.
در نظر گرفتن شرایط بحرانی اقتصادی کنونی و مبنا را فقط بر فشار گذاشتن روی کارخانه دار برای بازپرداخت به موقع بدهی به دولت در سیاستی که دولت پیشین در اواخر کار درپیش گرفته بود، فقط به تعطیلی کارخانه می انجامد و در نهایت حراج کردن و سپردنش به دست عده ای دلال و ابن الوقت که برای بلعیدن چنین فرصت هایی همیشه آماده در کمین نشسته اند. در این میان هم کارخانه دار بازنده است و هم دولت و هم جامعه و مهمتر از همه کارکنانی بیکار می شوند و … تو خود حدیث مفصل بخوان…
در کنار مشکلات عدیده ای که با آن روبروییم،مشکل عمده ای امثال من که دست مان به جایی بند نیست، بازپرداخت اقساط وامی است که گرفته ایم… مبلغ قسط برای شرایط معمولی و کارکرد کارخانه در بهترین حالتش تعیین شده است. یعنی ماهیانه هشتاد میلیون تومان، کارخانه ای که ماهی هشتاد میلیون تومان باید قسط بپردازد ، مگر نه اینکه باید حداقل صد میلیون تومان درآمد ماهیانه یا حداقل فروش داشته باشد؟؟
کارخانه آب معدنی آریو برزن درحال حاضر حداکثر فعالیتش حدود 20% حالت ایده آل آن است(به علت تحریم محصولات پتروشیمی و …)یعنی درواقع ظرفیت کاری آن به 20% تقلیل یافته است.همین 20% تولید هم به علت مشکلات ترانزیتی و … به شهرستانها به موقع و مناسب توزیع نمی شود.یا قرضی است و یا قسطی و …
در حال حاضر فروش کل تولیدات ما به ماهی 50 میلیوت تومان هم نمی رسد.هزینه های جاری و حقوق کارکنان شاغل را که سی نفرند وقتی از آن کم کنیم شاید ده میلیون تومان هم باقی نمی ماند. حالا با یک معادله ساده روبروئیم.با ماهی ده میلیون تومان درآمد چگونه می توان ماهی هشتاد میلیون تومان قسط پرداخت کرد؟!
با توجه به وضعیت موجود،همین که کارخانه ای بتواند هزینه های جاری اش را با فروش تولیدات محصولات خود در بیاورد که کارکنانش بیکار نشوند در نوع خود معجزه است!
روند نزولی فوق العاده ارزش ریالی،تورم افسار گسیخته و غیر قابل مهار، کمبودهای مواد اولیه ای لازم و … که مولود تحریم های بین المللی و ضعف مدیریت داخلی دولت ناکار آمد دولت پیشین و … است.نه حکایتی است که قلم از عهده ی بیانش برآید.
استاندار پیشین که با موفقیت کامل همه ی مشکلات سیاسی و اجتماعی و فرهنگی، اقتصادی و … را حل کرده و مشکلی باقی نمانده بود که اوقاتشان را صرف حل آن بنمایند از کثرت بیکاری برای سرگرمی خودشان بانک ها را زیر فشار گذاشته اند که مطالباتشان را از مفسدان اقتصادی پیگیری کرده و به حساب این مفسدان فی الارض که غالبا کارخانه داران بومی اند،حتما برسند.
و صد البته آنچه به جایی نرسید، فریاد اعتراض ما بخت برگشتگان بود.تا اینکه با پیروزی دکتر حسن روحانی که با شعار تغییر به صحنه آمده بود ، بارقه ای از امید در دل شکسته ی ما تابید.بر هر صاحب نظری روشن است که معضلات اقتصادی ظرایف و دقایق ویژه ی خود را دارند،با مسائل اقتصادی نه برخورد سیاسی جواب مناسب می دهد و نه برخورد نظامی و اداری و …بر همین اساس ما تولی کنندگان استان،خسته و درمانده از فشارهای وارده از سوی استاندار پیشین،دست کمک و دادخواهی به سوی استاندار دولت تدبیر و امید دکتر سید موسی خادمی که از فرزندان شایسته ی همین دیار هستند دراز می کنیم و امید آن داریم که در سایه ی تدبیر و کفایت ایشان و کارشناسان مجربشان راه برون رفت از این تنگنا جسته شود و گام های مؤثری در جهت رشد و شکوفایی صنعت استانمان برداشته شود.
انشاءا…

*مدیر عامل کارخانه آب معدنی آب نهر آریوبرزن

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208