تاریخ درج خبر : 1391/12/15
کد خبر : ۱۱۳۳۷
+ تغییر اندازه نوشته -

شعر / شعر لری از احمد انصاری

دیر وَم وابیدی و دل ورچمس از نو چه کُنُم
آسمون من سرم انگار رٍمِس از نو چه کُنُم
رَگَلُم یخ زَه و خینم رِچِس از نو چه کُنُم
گل باغم و تغرسی تِکِس از نوچه کُنُم
کَمَرم بُرس وُ دل جا زَ و شونُم افتا ؛ چه کُنُم درد بدی بی که وَجونُم افتا


وَرِ پَلی بَنیو زخم تَوَر سنگینِ
داغ وَرکندن بایُمَل تر سنگینِ
بی تو رفتن به خدا تا دَم در سنگینِ

یَه دَمون دیر تو بیدن چقدر سنگینِ

چه کُنُم های وَ ای داغ دل و درد گرون ؛ واتر وِیبو وَ تیَم خَرس، هَم اِیتو دپرون

چه کُنُم های که تیفون بلا ول کن نی

لجن وابیده هَمِی جا و خلا ول کن نی

باغ وابیده بیابون و قلا ول کن نی

مِن سینش نَدَرایی و صلا ول کن نی

غیرَه باد واکَپَنیم اَر مِنِ سینَش نَدَریم    باید وابِیم وَ تَشُ و هیچ وَ مِن تَش نَدَریم

تا که هرچی سگ و سوتک وِی من دَکَه یَه

نَوَریسیم کُلَمون و پسِ معرکه یَه

کارمون شیوَن و کِز کِردن وُ لُردَکَیَه

تاقیومت دلمون های وَلرزه و چَکَیَه

نَوَریسیم خوراک سگ و تورَه وِیبِیم ؛ رَه نه ایبَندِن وَریمون و دَ بی رَه وِیبِم

زِمِسون تازه وَ هُم کارِه دندون وابی

از هَمو لحظه که ای باغ بیابون وابی

گل هف زرده که آمُخت تلَکدون وابی

شوپَرِ کور یَه پا مرغ غزل خون وابی

خَوَری تازه وَ او چه چه بلبل نیسی ؛ یَه پچَه اشوَه وَ دور تیَل گُل نیسی

یو چه بدبختیه هِی پشت وَ اَفتُو کِردن

بِی شُو و شُو پَرَک شوک و شَلی طُو کِردن

جِرَ خَل کِردن و چو خَردَن و بُو بُو کِردن

گُل نشکفته یه باغی نَه هَلیهُو کِردن

مِثِ ماگِی گورِش مرده چِنه بورَه زدن ؛ کُنده یه غم وَه بغل کِردن و هی کورَه زدن

زیر کومی دلت اُمرو تَش بی دید(دود) وَری

کم بگو بخت مُو چی بخت تو خوسیده وَری

سر تلَکدون گل هف زردَه نَه کی دیده وَری

دَس وَری دس نهادن چه مِنِش بیده وَری

کُه وَری تا یَکی وابیم و یَه گالی بزنیم ؛ دو سه تا پیک شراب دو سه سالِی بزنیم

تانگُن کُر غَرَه وابیدی یهُو من گِل وُ شُل

وازَنیمون بَلی و بایُمَ سَر جِی کَرَتُل

تا بپیچه مِنِ دِه مِثل نها سازُ دُهُل

غاچ و دُمبیل و ملو سَر بکَشِن تا سَرِ تُل

تا رُو وَرداره وَ نو تِنگِسه وُ گو بازی ؛ داوَتی رُو بِگِره ، رُو بِگِره چو بازی

تا بفهمِن که هَنی زنده و مِن مال هسی

تیلیَل تازه فرو کردَه مِن ای چال هسی

پازَن واوَخور و کَره یه کُرچال هسی

آرشی که بزنه تیرشَه مِن خال هسی

تا بفهمن که نییبو که سَره روزَه بُری ؛ خاری و باده و اوریشم مِن دوده بِری

تا بفهمِن که کلُو نیتَره مالَ بخَره

موری یِه بال درآوُردَه بلالَ بخَره

زَهلی یِه نحسِ نجس خینِ شِکالَ بخَره

پَخشه غوز وابو و کوگِ منِ بالَ بخَره

تا بفهمِن زِرِ خُلمَر چه تَش و تُنگی هه ؛ پسِ ای هیچ نگفتن هَنی هم بُنگی هه…

منبع:فراسو

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208