تاریخ درج خبر : 1392/08/21
کد خبر : ۱۳۳۴۱۹
+ تغییر اندازه نوشته -

انتخاب و برگردان چند شعر بومی و محلی به فارسی

سایت استان: فریدون هاشمی*

انتخاب و برگردان چند شعر بومی و محلی به فارسی

 

تا کی بسوزیم و بسازیمو و من تو                                             تشنه هلاک وابیده مرغ دل وری او

من لگدری غم دهس و پامون گیر کرده                                       بامون لج افتاسه سرو و گاله و هو

تا جی تیت کار ایکنه جز شوسهون نی                                        حسرت و دل مندیمه ما سی تشک افتو

یادش و خیر او روزلی که زندگیمو                                            باهنده ی من بال بی، آهوی من دو

هر دودر ایلی یه ماه کاملی بی                                                  موقی وناش اندخته بی میخک و میلو

شو کن چه قربی داشت تی هر ایلیاتی                                         مندال دل موقی سحر رو کرده بی رو

من دشت و من صحرا بتی راجونه نیسی                                     سی خال لویی جونمون اومه و ری لو

لم دادن زر چادر شو مثل مرگه                                                 ای دل وری بس کن بسه تا کی و من خو

سی که یه جاکه ریششه سر گل وراریم                                        باید که وابیمون یه جا کهشور و سیلو

یعنی اگر ما دهس و دهس یک بدیمون                                                 ایپوشنیم آخر و بر گل جو مه ی نو

(احمد انصاری)

 برگردان:

کنار چشمه/تشنگی روی دل مان آوار شد/ تا کی با تاول های مان بسوزیم و بسازیم/ دست های مان/ در گیر و دار غم مانده/فریادهای ایلی هم با ما لج کرده اند/مانده ایم/ در این همه سیاهی/در حسرت خورشید/با خیال پرنده ها و آهوهای گریزپا/ و یاد دختران ماه وش ایل/ با میخک و میلو های شان بر گردن

مست می شدیم/ در کوچ شبانه/ با صدای بره ها/ حالا/گیاهان وحشی از دشت ها رفته اند/و ما برای خال لبی/ جان مان بر لب آمده است/

لم دادن زیر چادر شب/ مرگی است ناگزیر/ای دل/ بیدار شو/ باید سیل شویم و خروشان/ با ناگهانی که شب را نابود خواهد کرد/ دست در دست هم/ پیراهن نو بر قامت گل خواهیم پوشاند

****

****

بی کسی خرده گره بغض غریبم که تنی                                     سخت بیمارم و محتاج طبیبم که تنی

ای فدای تو کنم خرس تیه ی ناخشمه                                      ایخری او و زلال تیل کو چشمه

چشم و در موندم و تا بنگ اذونل نومی                                     بنگت ایزین هف بند چپونل، نومی

دفتر شوق تو هم مثل مو خط خط کهنه                                      نقش لو خنده ی کوگل سر کهنت، کهنه

ایروم بی که و راهم بنشینی یا نه                                             تا منه بار د آیا تو بوینی یا نه

ایخمت اوقیه که لوول تشنه او نه                                             اوقه که مردل قیمی کهر و برنو نه

نکنه تنگ پسینی همه واگرده، تو نه                                          آسمون سه کنه و دال و کلا پر د، تو نه

تش وراره جگرم، تش بره بوهم تو نبی                                       مرگ پنجر بکشه هی سر روحم، تو نبی

باز هم سر و پریشونی زونی اینیم                                               دلمونه سر هر ورد نشونی اینیم

تا بیی واز کنی دهرل بهسی تییمه                                              تا بیی او بزنی لوول خشک ابییمه

کوگ پاپا کنه من لهیل و ریواس درا                                           من کنار دوور دشت گل یاس درا

باز سر رهیم و سی اومینت بندیرم                                             ار نیی سر و غم سرخت ایم، ایمیرم…

(فریدون هاشمی)

 برگردان:

 گره خورده است بغض غریب من/ با کسی که توای/سخت بیمارم/ چشم به راه طبیبی/ که تو باشی/ آه/ ایچشمه  اشک های من فدای تو/ از کدام چشمه آب می نوشی/

چشم به در مانده بودم/ اذان توی رگ صبح می پیچید/نی چوپان ها صدایت می زدند/نیامدی

دفتر شادی های تو نیز/ مثل من/ خط خورده است/ کبک های منقش بر روسریت کهنه ات نمی خندند/ می روم/ بی که بر سر راهم بنشینی یا نه/ و هیچ نمی دانم/ آیا مرا دوباره خواهی دید؟

دوستت دارم/ آن گونه که لب های تشنه آب را/ آن سان که مردهای ایلم اسب های کهر را/دوستت دارم/ می ترسم/ تنگ غروبی غریب/ همه برگردند/ و تو را در میانشان نبینم/ آسمان زیر بال کلاغ ها و لاشخورها سیاه شود/ اما زیبایی تو بال و پر باز نکرده باشد/ و من شعله ور شوم/ مرگ/ بر روحم پنجه بکشد/ تو کنارم نباشی

باز هم بر پریشانی زانوانم/سر می گذارم/دلم را بر یوردهای غریب /برای نشانی جا می گذارم/ تا راه را بیابی و بیایی/ بیایی و پلک هایم را باز کنی/ لب هایم را که خشکیده اند تازه کنی/ تا کبک ها بخرامند در تپه ها/ و گیاهان وحشی برویند/ گل یاس در دامن دختر دشت غنچه کند

همیشه بر این راه منتظر خواهم ماند/ چشم به راه آمدنت/  منتظر می مانم/ تا در غروبی سرخ/ آرام/ سر روی شانه های غمت بگذارم/ و بمیرم ….

***

***

تک بیت هایی منسوب به خداکرم خان

شا بلیطم بگره، کربلم بزایه                  کلگ و ماسی بخرم، ارمونم ورایه

درخت شاه بلوطم ثمر بدهد و بزهایم بزایند و من کلگ(یک نوع خوردنی از میوه بلوط) و ماست بخورم. تمام آرزوهایم همین هاست.

و سرحد بار کردیمو اومیم بیمو                                    و خدا خاس کردم که خم و گل یه مال دریمو

 ایل ها کوچیدند سمت گرمسیر در هیاهوی گله ها و آشوبی که دل مرا می لرزاند. دعا کردم کاش با ایل یارم در یک آبادی اتراق کنیم.

ای خدا بارون بزن میشم بزایه                         بره ش نذر ایکنم یارم بیایه

ای خدا باران بیاور با فرزندانش چشمه و علف تا میش من از برکت آنها بزاید و من بتوانم بره اش را نذر کنم برای محبوبم، شاید از سفر برگردد.

هرچی دارم قربونت غیر از تفنگم                                یه امشو مهمونتم سحر و جنگم

آه نازنین، هر چه دارم فدای تو جز تفنگم. همین یک امشبی مهمان توام. فردا هیاهوی جنگ مرا با خود خواهد برد.

یه گلی من کمر تازه شکفته                             نه دهسم وش ایرسه نه خش ایفته

                                  داغی که تا همیشه بر دلم سنگینی می کند گلی است روییده بر ستیغ کوه. آنجا که نه دستم می رسد تا بچینمش نه خودش پایین می افتد.

کاشکی مو بیدمی، برد تنگ دالی                    تا بیا سرم بره کوگ سینه خالی

کاش صخره ای بودم در تنگه “دالی”، تا کبک های وحشی عاشق بر شانه هایم می خرامیدند.

که دنا ره وم بیه، سر مازه ت بشینم                 سیل دنیا بکنم، عالمی بوینم

ای دنای بزرگ با قامت افراشته ات مرا راه بده تا بر شانه های ستبرت بنشینم. آنجا که می توانم عالم را ببینم. جایی که زمین در پیش نگاه آدمی حقیر می شود.

یه تالی و پهللت بی خم نبردم                                      وش بدوزم کفنم هرجا که مردم

رهایت کردم و آمدم. با حسرتی عظیم. کاش ای کاش تاری از موهایت را با خودم می آوردم تا هر کجای این غریب آباد که وقت مردنم رسید کفنم را با آن بدوزم.

تابوتم دار بلی، کفنم پر دال                             تا بیان زر تابوتم، چار تا تیه کال

تابوتم را از چوب های وحشی بلوط بسازید، با پر عقاب های دست نیافتنی کفنم کنید و بگذارید نعشم را چهار نازنین سیاه چشم بر دوش خود تشییع کنند.

*مسئول انجمن شعر و ادب استان کهگیلویه و بویراحمد

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208