تاریخ درج خبر : 1392/09/22
کد خبر : ۱۵۶۵۴۸
+ تغییر اندازه نوشته -

مــانــدلا؛ آزاد از گــذشتـه

سایت استان: احسان داورپناه
نلسون ماندلا پیرمرد نود و پنج ساله ای که چهاردهم آذر 1392 دنیا را تنها گذاشت به همراه استیو بایکو از رهبران مبارزه علیه رژِیم آپارتاید افریقای جنوبی بودند. آپارتاید به معنی جدانگه داشتن است و در اصطلاح سیاسی به نوعی تبعیض نژادی و جدا نگه داشتن افراد متعلق به نژاد های غیر سفید از سفید پوستان و مجبور کردن آنها به اقامت در محله های خاص، استان های خاص، محروم کردن آنها از حقوق سیاسی، امکان تحصیل و پیشرفت می باشد. این دو رهبر با این که در کنار هم و برای سقوط رژیم آپارتاید می جنگیدند ولی با هم اختلاف سلیقه هایی هم داشتند استیو بایکو معتقد به حکومت سیاهان بود ولی ماندلا به حقوق مساوی برای تمامی اهالی افریقا چه سیاه چه سفید اعتقاد داشت. ماندلا در جریان مبارزاتش برای آزادیِ سیاهانِ کشورش افریقای جنوبی از دست رژیم آپارتاید سعی می کرد با روش های مسالمت آمیز مبارزه را پیش ببرد ولی او هم، گاه مجبور به مبارزه مسلحانه می شد خود او می گفت:(( توسل ما به مبارزه مسلحانه صرفا اقدامی دفاعی در برابر خشونت آپارتاید بود ولی هر وقت شرایط برای حل مسائل از طریق مذاکره فراهم شود دیگری نیازی به مبارزه مسلحانه نخواهد بود)). او در سال 1963دستگیر شد و به حبس ابد محکوم شد ولی سال 1990 در سن 72 سالگی و پس از تحمل 27 سال زندان آزاد شد و چهار سال بعد در نخستین انتخابات دموکراتیک آفریقای جنوبی که همه افراد می توانستند در آن شرکت کنند به عنوان نخستین رئیس جمهور سیاه پوست افریقای جنوبی انتخاب شد. وی از سال 1994 تا سال 1999 فرمانروایی را بر عهده داشت. ماندلا تا اینجا سرگذشتی شبیه همه انقلابی ها دارد. ولی ماندلا در اوج قدرت به صورت داوطلبانه کنار می کشد کاری خلاف مرام خیلی از انقلابیون. حقیقتی واضح است که همه انقلابی ها تا قبل از رسیدن به قدرت آرمان خواه و آزادی خواه می باشند ولی خیلی از آنها بعد از اینکه با همراهی مردم بر یک دیکتاتور پیروز می شوند خود تبدیل به دیکتاتوری بزرگتر برای همان مردم می شوند. آنچه ماندلا را به یکی از نام آوران تاریخ معاصر تبدیل کرد رهبری کم نظیر او در دوران گذار از حکومت سابق(آپارتاید) به دموکراسی چند نژادی مد نظرش بود. طبیعی بود که در شرایط سقوط رژیم آپارتاید عامه مردم خشمگین در صدد انتقام جویی برآیند و انقلابیون هم سوار بر موج خشم مردم از این فرصت برای نابودی رقبا و تحکیم موقعیت خود سوء استفاده کنند. لازم بود ماندلا در برابر خشم انقلابی تسلیم شود تا حمایت عناصر تندرو را به دست آورد و مانند بسیاری از انقلابی ها با ایجاد جو ارعاب و ترس زمینه مساعد برای ایجاد دیکتاتوری جدید در آفریقای جنوبی به وجود آورد. آری این بار دیکتاتوری سیاهان بر سفیدپوستان، ولی او این کار را نکرد. ماندلا بیش از 5 سال رهبری دولت چند نژادی جدید را بر عهده داشت ولی شهرت حال حاضر ماندلا مدیون کناره گیری اختیاری او از قدرت است. موارد بسیاری داشته ایم که انقلابی که قرار بود پیام آور آزادی و رفاه و اعتبار جهانی برای یک ملت باشد به عامل سرکوب ناامنی در داخل و بی آبرویی در خارج تبدیل شده است تا برخی انقلابیون بتوانند امتیازات سیاسی و اقتصادی کشورشان را در انحصار بگیرند. درست است که شرایط امروز افریقای جنوبی را هم نمی توان بدون نقص توصیف کرد و معلوم است که این کشور با وجود پیشرفت ها هنوز گرفتار فقر و خشونت و ناامنی است ولی مردم این کشور به لطف انقلابی اصیل و رهبری غیرخودخواه به جایگاهی شایسته در جهان دست یافته اند و به جای سرافکندگی درخارج از مرزهایشان گذرنامه خود را با افتخار حمل می کنند و پرچم شان را با غرور به نمایش می گذارند و دولتشان ناگزیر نیست برای کسب دوستی دیگران به باج دهی به این و آن گروه افراطی یا فلان حکومت مطرود روی آورد. آری ماندلا از معدود انقلابیونی بود که بعد از به قدرت رسیدن فاسد نشد به خاطراین نحوه از حکومت داری برخی انقلابیون است که همیشه در ذهن ما بهترین انقلابیون کسانی هستند که قبل از رسیدن به قدرت کشته می شوند. رهبران انقلابی گاه به همسنگران زمان انقلاب خود هم رحم نمی کنند. استالین تمام همرزمان خود را به اتهام جاسوسی و خیانت تیرباران کرد. گاه این انقلابیون با نیت خیر همرزمان انقلاب خود را نابود می کنند. آنها احساس رسالت می کنند و فکر می کنند اگر آنها نباشند دستاوردهای انقلاب به باد می روند و ملت فاسد می شوند و استعمار و امپریالیسم بر می گردند و مدام بر سر ملت منت می گذارند که شما را از چنگ امپریالیسم و استعمار رها کردیم ولی ماندلا این گونه نبود او برای زندان رفتنش قبل از انقلاب بر سر ملتش منت نگذاشت، شیپور انتقام سر نداد و زندانها را از زندانبانها و قضات و دادستان ها ی رژیم سابق پر نکرد. او بعد از رسیدن به قدرت سیاهان را تحریک نکرد که مزارع سفید پوستان را اشغال کنند، او جوخه های اعدام بر پا نکرد، خشم و نفرت سیاهان را علیه سفید پوستان تحریک نکرد بلکه در عوض در سال 1995 که آفریقای جنوبی میزبان جام جهانی راگبی بود ماندلا مردمش را به حمایت ازتیم راگبی این کشور که اکثرا متشکل از سفید پوستان بود و از طرف مردم مورد تنفر بود فراخواند و هنگام قهرمانی این تیم خود با پوشیدن لباس این تیم جام قهرمانی را به کاپیتان سفید پوستش هدیه داد این کار ماندلا گام مهمی در راستای آشتی میان سفید پوستان و سیاهان بود. ماندلادر خارج از دنیای سیاست و درانجام اقدامات بشردوستانه هم فرد قابل اعتنایی بود. او بنیاد خیریه ای به نام 46664 که شماره زندانش بود، برای افراد ایدزی بنا کرد چون می دانست این روزها دشمن اصلی مردم افریقا ایدز و فقر و بیماری است نه چیز دیگری.
یادش گرامی باد.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • سید مصطفی عبدالهی می‌گه:

    در این فکرم که نکیر و منکر چه سوالاتی از این شخص میخواهند بپرسند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

    • یه قدیمی می‌گه:

      تو نگران نباش و فکرت رو مشغول نکن. خدایی که تو رو آفرید خودش بهتر میدونه که فرشته هاش چی باید بپرسن. تو فکر خودت باش. اگه تونستی یه شفاعت هم واسه این آقا احسان داور بگیر.

200x208
200x208