تاریخ درج خبر : 1392/11/07
کد خبر : ۱۹۸۵۲۴
+ تغییر اندازه نوشته -

“قبیله گرایی در ساحت سیاسی”

سایت استان: فضل الله یاری

انتشار تصاویر دو زن که در میان شعله‌های آتش از طبقه پنجم ساختمانی در خیابان جمهوری تهران درخواست کمک می‌کنند، آن هم در حالی که ماشین‌های آتش نشانی پایتخت تنها به پاشیدن آب به بدن آنان می‌پردازند، خود حدیث مفصلی از وضعیت دردناک مدیریت ایرانی است. به خصوص که لحظاتی پس از ثبت این تصاویر دو زن کارگر… که نان آور خانواده‌های خود بودند در جلوی چشم خیل تماشاگران و ماموران آتش نشانی به پایین سقوط می‌کنند و جان خود را از دست می‌دهند.

اگر چه در نگاه اول موقعیت تراژیکی رقم می‌خورد اما اگر نیک نگریسته شود می‌توان به مسخره بودن و مضحک بودن این موقعیت هم پی برد. این که دو زن گرفتار در حضور ماموران آتش نشانی- که فرصت کافی برای نجات آنها را داشته اند- جان می‌سپارند، نشانه چیست ؟ جز این که نشان می‌دهد بسیاری از مسئولان و ماموران به جایگاه خطیر خود آگاه نیستند چه معنای دیگری می‌تواند داشته باشد ؟

این که در شهری به بزرگی تهران ماشین‌های آتش نشانی آژیر کشان به محل حادثه برسند و به موقع هم حاضر شوند اما نتیجه کار آنان تفاوتی با نیامدن شان نداشته باشد در این روزگار چه مفهومی را به دیگران القاء می‌کند ؟

اما به نظر می‌رسد این موضوع که در جهان امروز به اتفاقی عجیب ارزیابی می‌شود در کشور ما موضوعی عادی است. عجیب نیست اگر در استخر یک پارک در مرکز تهران دخترکانی در آب می‌افتند و جان می‌سپارند. هیچ کس تعجب نمی‌کند اگر دخترانی در گوشه ای دیگر از کشور گرفتار شعله‌های آتش یک بخاری نفتی کلاسی می‌شوند که لوله‌های گاز از کنار آن می‌گذرد. چه چیز عجیبی است که اتوبوس‌های حامل دانشجویان و دانش آموزان نه یک بار و از سر اتفاق، بلکه چندین و چند بار در مسیر اردوهای دانشجویی و دانش آموزی به قعر دره سقوط کنند و مستعد ترین دختران و پسران ایران به کام هیولای مرگ فرو روند ؟

هیچ کدام از این موارد ملاک‌های لازم برای عجیب بودن را ندارند؛ وقتی نمی‌توان همه چیز را به «مشیت الهی» حواله کردو خیال خود را از بابت بازخواست‌ها و عذاب وجدان‌های احتمالی راحت کرد. گویی این تقدیر گرایی ایرانی بهانه خوبی است تا ماموران و مسئولان ما از زیر خطاها و سهل انگاری‌های خود به راحتی سر کشیدن یک لیوان آب، فرار کنند.
تا این جای کار ظاهرا نباید تعجبی در کار باشد. اما می‌توان در اطراف و اکناف این حوادث (به خصوص حادثه خیابان جمهوری) جستجو کرد و موقعیتی برای تعجب کردن پیدا کرد.
در روزهای بعد از حادثه برخی از رسانه‌ها مطابق وظیفه ای که برای آنان تعریف شده سمت و سوی انتقادات خود را به طرف مسئولان امور شهری تهران معطوف نمودند. امری که در عالم رسانه‌ها یکی از بدیهی ترین اتفاقات است. در این میان رسانه‌های اصلاح طلب بخش بیشتری از این بار را به دوش کشیدند. اما اتفاق عجیبی که خود را نشان داد این بود که این رسانه‌ها متهم شده اند که به دلیل همسو نبودن شهردار تهران با آنان بر آتش ماجرا دامن زده اند. متهم کنندگان، اتفاقات روز حادثه و از دست رفتن، جان دو انسان بیگناه را رها کرده و منتقدان سهل انگاری مسئولان را به سوء استفاده سیاسی از این جریان متهم کردند. اگر چه نمی‌توان وجود برخی انگیزه‌های سیاسی در جریان انتقاد به مسئولان شهری تهران را انکار نمود، اما نمی‌توان به این بهانه از این بی مسئولیتی مرگبار و خسارت زا چشم پوشی کرد.

این متهم کنندگان که بیشتر رسانه‌های جریان اصولگرا و برخی از فعالان سیاسی این جناح بوده اند در حالی مدعی سیاست بازی در این میدان شده اند که خود عملاً تنها به دلیل همسویی مسئولان این بی تدبیری با مواضع خود، به منتقدان تاخته اند و این چه معنای دیگری به جز سیاست بازی دارد؟

به نظر می‌رسد که سکوت در برابر بی تدبیری‌ها و بی مسئولیتی برخی از مدیران کشور رویه ای است که از هشت سال گذشته شروع شده و قرار نیست تغییری در آن حاصل شود. این گروه در هشت سال گذشته منتقدان را به همین ترتیب نواخته اند که رئیس جمهور ساده زیست را تخریب می‌کنید و دولت خدمتگزار را تضعیف. از آن سو خود نیز در برابر تخریب‌های صورت گرفته نه تنها سکوت کرده بودند که زبان و قلم به تمجید نیز گشودند تا روزی که محموداحمدی نژاد از همراهی آنان سر باز زد، به ناگهان ساده زیستی و خدمتگزاری دولت را به کناری افکندند و فسادهای مالی و بی تدبیری‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی اش را بزرگ کردند.

***
به نظر می‌رسد این گروه علیر غم رنگ باختن تعلقات طایفه ای عصر جاهلیت در جهان مدرن امروزی، عرصه سیاست را به میدانی برای پیاده کردن این نوع از وابستگی تبدیل کرده اند. در طوایف بدوی تعلق یک فرد به طایفه و خاندان کافی است تا کل قبیله به دفاع از وی برخیزند، حتی اگر او جان از بیگناهی گرفته باشد و مال از یتیمی ستانده باشد.

این گروه از فعالان سیاسی و رسانه‌های همسو، همه ارزشهایی که گاه خود برای آن سینه چاک می‌کنند و بر سر رقیب می‌کوبند را در موقع لزوم به کناری نهاده و جوشنی از جنس تعصب و تعلق بر تن می‌کنند و به هواداری از «هم قبیله» بسیاری از ارزشها همچون اخلاق، مذهب، امر به معروف و نهی از منکر، دادخواهی ستمدیدگان و… را زیر چکمه‌های خود لگد مال می‌کنند تا کیان قبیله را حفاظت کنند در این میان بی خیال ادعاهای طرفداری از حق و حقیقت و اخلاق و درستی !

*سرمقاله ابتکار- یکشنبه 6 بهمن 92

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • دیدار می‌گه:

    یاری عزیز
    سلام
    این مقاله ات را هم خواندم
    در بخشی از آن گفته بودی :
    به نظر می‌رسد که سکوت در برابر بی تدبیری‌ها و بی مسئولیتی برخی از مدیران کشور رویه ای است که از هشت سال گذشته شروع شده و قرار نیست تغییری در آن حاصل شود. این گروه در هشت سال گذشته منتقدان را به همین ترتیب نواخته اند که ……
    به نظرت بزرگ جلوه کردن بیش از حد این هشت سال در نگاه تو و این که مبدا هر بدی و انحرافی را آغاز این 8 سال بدانی و مصداق اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد را رییس دولت سابق بدانی و آخر تابع له علی ذلک را هم تابعین آن دولت بدانی بیماری نیست ؟
    یاری عزیز
    تاریخ ، موجودی 8 ساله نیست
    انحراف هم همین طور
    احتمالا سن یاری هم بیش از 8 سال است.
    این نکات من رو دلنگران می کنه
    می ترسم که 8 سال دیگه یه روز صبح با صدای زنگ تلفن یاری بیدار بشه و ببینه که سفارشها از این به بعد عوض شده و از اون بخوان که آغاز تاریخ را از 8 سال قبل به این ور حساب کنه
    قربانت
    کم تجربه

  • لیزه می‌گه:

    از مدیر مسئول محترم روز نامه ابتکار و سایر دست اندر کاران خوب این روز نامه خصوصا روزنامه نگاران آن به خاطر انعکاس وقایع جامعه سپاسگزارم . به خاطر اینکه این روز نامه و نویسندگان آن در مقطع کنونی ، حرف دل مردم را می زنند و به نظر می رسد حد اقل در نوشتن واقعیات جامعه ی به شدت قبیله ای ما ، تقریبا مستقل عمل می کنند …

  • جمشید می‌گه:

    گفتارتان آسیب سیاست زدگی در کشورمان آنقدر واردعرصه های مختلف شده که اگرادامه پیدا کندجبران ناپذیر است و نهادینه می شود .بگونه ای که دراستان کهکیلویه وبویراحمد با قوم گرایی وقبیله پرستی توام شده است تا جاییکه نمایندگان محترمان در این راستا بشدت دررقابتند.

  • مخاطب می‌گه:

    برادر من مثل اینکه ماجرای الهه راستگو و رای به قالیباف و حملات اصلاح طلب ها و اخراجش از حزب اسلامی کار رو فراموش کردید!اون قبیله گرایی نبود؟!

200x208
200x208