تاریخ درج خبر : 1392/11/16
کد خبر : ۲۰۷۱۶۶
+ تغییر اندازه نوشته -

“عکاسی در دنیای مدرن”

سایت استان: محسن خرامین

عکاسی که روزگاری به دشواری می توانست جواز مشروعیت خود را در مقام یک رسانه جدی و فعال به اثبات رساند، امروزه چنان انگیزه ای برای پژوهشگران و نظریه پردازان فراهم کرده است که به دشواری می توان از بحث های روزافزون و فراگیر آن صرف نظر کرد. جالب این که اگر چه کوشش مطالعات نقاشی ( رسانه ی رقیب) برای در انحصار گرفتن تاریخ هنر بوده، اما عکاسی در همه ی رشته های مطالعات فرهنگی ، اجتماعی ، سیاسی ، زیبایی شناختی ، فلسفی و علمی جایگاه عمده ای یافته است ( مجله بیناب ، شماره دوازدهم ، ص 8 ).

دوربین عکاسی در حکم اولین ابزار مشترک خلق همگانی تصویر ، به بروز فرهنگی همگانی نیز دامن زد و روایت کلان تر جامعه ی مدرن از انقلاب صنعتی که در قالب همگانی شدن علوم ، آموزش ، بهداشت ، تنوع تولید، توان مصرف ، رفا اجتماعی و … درک شده بود را تکمیل کرد. رسانه ای عکاسی در منطق درون متنی دنیای هنر امکان تحقق گونه ای دموکراتیسم هنری را پدید آورد. ( همان ، ص49).

در حال حاضر عکس به عنوان یک هنر رسانه ای در مباحث جامعه شناسی و مردم نگاری و قوم نگاری و تاریخ و بسیاری از علوم دیگر به عنوان یک سند و منبع تحقیق دارای ارزش است. می توان وجود عکس را به همان بشر اولیه و الفبای تصویری ارجاع داد که برای ارتباط با دیگری و در واقع ارتباط تصویری ذهن خود با تصویر ذهن دیگری ارجاع داد.

در دنیای رسانه های تصویری مثل مطبوعات و کتاب مخاطب تاثیر عمیق و اولیه و سریع را از عکس های یک خبر می گیرد تا از متن و محتوای خبر.

بنابراین عکس در دنیای ارتباطی دیگر صرفاً کارکرد آگاهی دهنده و توصیفی ندارد بلکه به مخاطب نشان می دهد که چگونه یک موضوع را ببینند. حتی عکس این قدرت را دارد تا برای مخاطب یک موضوع و مسئله را مهم جلوه دهد و آن را برجسته کند.

عکاسی به مفهومی که ما امروزه با آن آشنا ییم. توسط یک فرد کشف نشده است، بلکه نتیجه تلاش بسیاری از شیمیدان هاست. آغاز آن به سال 1727 میلادی بر می گردد که پیدایش عکاسی به اتاق تاریک بر می گردد.

در حقیقت اتاق تاریک منجر به پیدایش عکاسی و دوربین عکاسی شد.

اتاق تاریک عبارت از اتاقی است بی هیچ پنجره هیچ نوری به آن راه ندارد مگر از طریق روزنه ای که بر یکی دیوارهای اتاق تعبیه شده است. تصاویر با چشم اندازهای روبروی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می یافت. بعضاً نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی شان استفاده می کردند.بعدها این اتاق تاریک در ابعاد کوچک تر تبدیل شد به دوربین عکاسی.

این عکس من است اما شبیه من نیست.

اگر معنای عکاسی مدرن دلالتگر رویکرد زیبایی شناختی عکاسی بی واسطه بود، میراث خواری عکاسی پسامدرن در وجهی کلان تر معطوف به سنت دیگری از تاریخ عکاسی است که از آن با نام « سنت دست کاری شده» یاد می کنیم. و این امر به گونه ای است که گاهی یک عکس آنقدر دست کاری می شود که با شکل و تصویر واقعی آن زمین تا آسمان متفاوت است اشکالات و نقایصی که در دنیای واقعی وجود دارد در عکس کاملاً از بین برده می شود.

همچنین گزاف واقعیت (Hyper reality) دیجیتال نوین هنرمندان پسامدرن ، بر ساخته ی نوینی است که در آن نه تنها مرز میان واقعیت و نا واقعیت تا سر حد امکان به تحلیل می رود، بلکه ناواقعیت آن چنان در هیئتی جلوه می کند که دیگر تفکیک میان آن دو ممکن نیست. این در شرایطی است که تمام وضعیت پسامدرن ، خود همچون نمایش مستندی به نظر می رسد که وقعی به دل مشغولی های ما درباره جدا ساختن تخیل از رخدادهای واقعی نمی گذارد ( همان ، ص 72).

تاریخ عکاسی پر از اتفاقات بزرگ می باشد، عکس هایی در تاریخ بوده اند که موجب تحول و حتی انقلاب های اجتماعی و سیاسی گردیده اند که از جمله این عکس های توان به عکس ادی آدامز از جنگ ویتنام اشاره کرد.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208