تاریخ درج خبر : 1392/11/25
کد خبر : ۲۱۵۸۲۵
+ تغییر اندازه نوشته -

“این بیانیه و آن سخنرانی”

سایت استان: سید علی محقق

ایران یک 22 بهمن دیگر را تجربه کرد. از روزها قبل، همه افراد و گروهها برای حضور در راهپیمایی دیروز فراخوان داده بودند؛ از محمد خاتمی تا احمد خاتمی، از حزب مشارکتِ ممنوع شده تا موتلفه‌ی همیشه مغبون شده، از ایثارگران انقلاب اسلامی تا مجاهدین انقلاب اسلامی، از مقامات لشکری تا بزرگان کشوری، از قم تا تهران و از هاشمی تا هاشمی! به تاسی از این فراخوان‌های متنوع، همه طیف‌هایی که در 24 خرداد پای صندوق رای آمده بودند، دیروز هم تا جایی که حاشیه سازان اجازه می‌دادند، به خیابان آمدند. هم اکثریت طرفدار حسن روحانی و جبهه اعتدال و اصلاحات بودند، هم اقلیت طرفدار سعید جلیلی و جبهه پایداری حضور به هم رساندند و هم همه طیف‌های حدفاصل این و آن. آن فراخوان‌ها و این حضور، دست به دست هم داد تا 22 بهمن امسال، هم روی کاغذ و هم در کف خیابانِ بلند انقلاب تا آزادی، به روزی برای وحدت و همدلی همه گروههای سیاسی معتقد به جمهوری اسلامی ایران و وفادار به قانون اساسی شبیه شود. از این رو بهمن امسال با خیلی از بهمن‌های چهار دهه گذشته به ویژه بهمن‌های 4 سال گذشته متفاوت بود.راهپیمایی دیروز پایتخت سه جزء اصلی داشت. جزء اول و اصلی همان طور که گفته شد، مردمی بودند که علیرغم تنوع در نظرگاههای سیاسی، از اکثریت تا اقلیت، همه تمام قد به خیابان آمده بودند.

جزء دوم آن، حسن روحانی بود که در مقام رئیس جمهوری کشور سخنران این مراسم باشکوه بود. روحانی صبح دیروز در اولین بهمن پس از استقرارش در پاستور، راهی میدان آزادی شد تا هم در این اجتماع عظیم مشارکت داشته باشد و هم در اولین سخنرانی خود در این مقام و از این تریبون، رویکرد و سیاست داخلی و خارجی ایران جدید پس از احمدی نژاد و پیام‌های انتخابات 24 خرداد را در 35 سالگی جمهوری اسلامی ایران تشریح و تبیین کند. به طور طبیعی این دو جزء قرابت زیادی با هم داشتند و بر اساس همه آنچه که در پاراگراف‌های بالا گفته شد، آنکه پشت تریبون 22 بهمن با مردم ایران و سران جهان سخن می‌گفت، برآیند رای اکثریت همان مردمی بود که در مقابل او در حدفاصل انقلاب تا آزادی ایستاده بودند. جزء سوم راهپیمایی دیروز اما دست‌اندرکاران پشت صحنه‌‌ی برگزاری راهپیمایی و انشا کنندگان بیانیه پایانی آن بودند.

نگاهی به آنچه که رئیس جمهور به نمایندگی از مردم و دولت مستقر از تریبون 22بهمن گفت و آنچه که در بیانیه هشت ماده ای تنظیم شده به نام همه مردم قرائت شد، به خوبی وجود زاویه بین نویسندگان بیانیه و تنظیم کنندگان نطق رئیس دولت را آشکار می‌کند. برخی از بندهای این بیانیه، نه از جنس حرف‌های دیروز روحانی بود و نه منطبق بر مطالبه جمهور مردمی بود که در مشارکت 73 درصدی انتخابات خرداد امسال و حضور میلیونی راهپیمایی دیروز نقش داشتند.

روحانی حاکمیت، دولت و مردم را یکجا و به عنوان نظام جمهوری اسلامی ایران، در یک سو و در کنار هم نشاند و به نمایندگی قانونی از آنان از اصلاح و تغییر در چارچوب مردم سالاری دینی، شکل گیری فضای آزادتر و آرام تر در کشور و تعامل زنده در برابر جهان و در کنار هم دیدن آرمان و واقعیت در دیپلماسی به عنوان پیام‌های انتخابات 24 خرداد نام برد و خاطرنشان کرد: «سیاست دولت در زمینه مسایل خارجی سیاست اعتدال است و به فکر تعامل موثر، سازنده و واقع بینانه از موضع برابر با جهان هستیم.» اما در مقابل بسیاری از بندهای بیانیه پایانی راهپیمایی در روزها و سالهای پیش از خرداد 92 سیر می‌کرد. در لابلای مفاد این بیانیه به جای وحدت آفرینی و ایجاد همدلی و یک صدایی در عرصه سیاست خارجی، مردم و بخشی از حاکمیت در یک سو و درکنار نویسندگان بیانیه نشانده شدند و انگار در سوی مقابل این گروه، دولت و دستگاه دیپلماسی کشور جای داشت. از یک سوی ماجرا قدردانی شد و با چشم پوشی از دستاوردهای دیپلماتیک دولت،- که الحق منطبق با خواسته‌های مردم بود- از استراتژی« تهدید علیه تهدید» سخن گفته شد. انگار نه انگار که آن مردی که فقط شعار می‌داد و از دیپلماسی تهاجمی و «قطعنامه‌دان» سخن می‌گفت، ماههاست که رفته است.

به عبارت بهتر، بیانیه راهپیمایی میلیونی 22 بهمن تهران اگرچه بندها و مفاد صحیحی هم داشت، اما در برخی موارد بیشتر از این که حرف دل جمهور مردم و شبیه به سخنان رئیس جمهور مردم باشد، خطابه‌ای علیه دولت برآمده از رای مردم شده بود و تنه به تنه‌ی شعارهای آن روزهای احمدی نژاد و این روزهای منتقدان سر سخت دولت یازدهم می‌زد.

سرمقاله ابتکار – چهارشنبه 23 بهمن 92

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208