تاریخ درج خبر : 1392/12/03
کد خبر : ۲۲۲۵۲۷
+ تغییر اندازه نوشته -

گامی برای توسعه

سایت استان: مجید خرمی

ترس ناشی از خسارات کوچک، انسان را از داشتن نعمت‌های بزرگتر محروم می‌کند.در بیشتر مواقع، در حول و حوش ما،انسانهایی زندگی می‌کنند که دگم می‌اندیشند و از دریچه تعصب به مسائل روز نگاه می‌کنند.هنرها،صنعت و علوم مختلفی را که ما ناگزیر از برخورد باآنها هستیم، طرد کرده و روحیه تعالی و عبور از رکود را ندارند. راز شکوه خویش را،ماندگاری در برکه‌های متعفن سنتِ خود ساخته خویش می‌دانند و با این آگاهی اندک، همگان را ملزم به پیروی از اصول مصلحت طلبانه خود می‌کنند. این حرکت ناشیانه، چند آسیب وارد می‌سازد که مهمترین آن، مقاومت نسل جوان دربرابر آنها و تعارض با محیط جدید است.

باید باور کنیم که ما به رویاهای فرزندانمان وارد نشده ایم. وقتی فرزند، یک باره احساس کند که به رویا هایش دست یافته، ناگزیر از قبول فاصله‌ها و فرصت کم برای سازگاری هاست. فرزند ما نباید وقتی به تکنولوژی جدید وارد می‌شود احساس کند که به رویاهای خود گام گذاشته،این- نقطه صفر شروع دیرهنگام – می‌تواندآنقدر خطر ساز باشد که نتواند جلوی پیامدهای آینده را بگیرد.این مساله نشان دهنده شروع هیجانی است که باید سالها پیش،آگاهانه توسط والدین،مدرسه و دولت آموزش داده می‌شد.باید تکنولوژی نه به عنوان یک رویا برای فرزند، بلکه به عنوان یک ابزار برای توسعه و زندگی در نظر گرفته شود.مقاومت ما در مقابل تکنولوژی‌های جدید می‌تواند اثر، کیفیت و هدف ایجاد این ابزار را دست مایه خیال، وهم و فرار از واقعیت هاقراردهد.

برای ورود به دنیای تکنولوژی جدید: اولین گام؛ فرهنگ سازی است. فرهنگ سازی باید هدفمند و توسط دولت شکل بگیرد. آنهم با شیوه ای منطبق بر سنت‌ها، اهداف،راهکارها و توسعه کشور و مهم تر از همه ساختار خانواده. وقتی این گام برداشته شد خانواده حرکت خویش را برمبنای این اهداف شکل میدهد و خودرا آماده بهره وری از این ابزار می‌کند.رفتار حاکمیت می‌تواند واکنش‌های منفی موجود در جامعه را تحت شعاع خویش قراردهد و جامعه را برای استفاده بهینه و مثبت از ابزار موجود آماده کند. اگر رفتار حاکمیت قادر نباشد که جامعه را به سوی مثبت اندیشی سوق دهد، مطمئنا براثر ایجاد فاصله به وجود آمده،جامعه مقاومت می‌کند و در اثر این مقاومت،تعارض‌هایی به وجود می‌آید که منجر به ایجاد آسیب می‌گردد.

گام دوم؛ بستر سازی است. متاسفانه در حالی که امروزه حتی جوامع کوچک و کمتر توسعه یافته،استفاده همه جانبه ای از تکنولوژی‌های روز می‌کنند،اینترنت را گسترش داده و جامعه را درگیر آن نموده اند،ماهواره را در خانواده‌ها به فرصت تبدیل کردند،پای تکنولوژی را به اهداف سازمانها و خانواده‌ها باز کرده و مردم ناگزیر از این همراهی‌های به روز شدند، در کشور ما هنوز این ابزار به فرصت تبدیل نشده اند و راهکارهای مناسب و منطقی برای استفاده یا عدم استفاده برخی از این ابزار برای مردم روشن نشده است.

ترس‌های نابجا و بیهوده، زمینه ساز رکود و عقب ماندگی است.ترس عامل تبدیل فرصت‌ها به تهدید است. با بروزترس، در مردم خود مقاومت ایجاد می‌کنیم و این مقاومت می‌تواند رکود، نافرمانی و استرس اجتماعی ایجاد کند.این ترس‌ها قابل بهبود و درمان اند. علاج درمان این ترس،در رفتار ما شکل می‌گیرد.وقتی جامعه جهانی به سمتی فراگیر در حرکت است،مقاومت در مسیر این حرکت می‌تواند ما را به شکست و رکود بکشاند،توان مارا به جای حرکت،به سمت و سوی مقاومت فراخوانی کند.ما ناگزیر نیستیم – کورکورانه – آنچه را که وجود دارد قبول کنیم،همانگونه که حق نداریم درمقابل آنچه که وجود دارد –مستبدانه – رفتار کنیم.با این دونوع رفتار،دایره ایجاد می‌شود و این دایره می‌تواند توان اجتماعی را صرف مقاومت و تعارض کند.دلیلی ندارد که ما خود زمینه ساز تعارض باشیم.

جامعه جهانی چندین دهه است که با تکنولوژی‌های جدید، زندگی مرفه یی را می‌گذرانند و اصولا برخوردهایی نیز شکل گرفت و چون ساختار و مبنای این تکنولوژی‌ها، باهدف توسعه بنا شده بود و تقریبا منطبق بر فرهنگ و سنت هایشان شکل گرفته بود، مقاومت‌هایی را که سبب ایجاد تعارض و خسارت باشد-درسطح گسترده – ایجاد ننمود. به همین خاطر هر وسیله جدید، فرصتی برای رشد و توسعه شد. ولی در کشور ما به دلیل اینکه این فرصت‌ها،با بدنه نظام اجتماعی و ارزشی ما برخورد دارد- ناگزیر- مقاومت ها، تهدیدها و تعارضاتی را ایجاد کرد که سبب ایجاد خسارات زیادی شد. اکنون که سالها از آشنایی مردم ما با این ابزار و تکنولوژی‌ها گذشته و زمینه برای ورود به دنیای تکنولوژی – ترس آور گذشته- فرا رسیده، باید منطقی و حساب شده برخورد کنیم تا تکنولوژی، رویای دیرینه جوانانمان نباشد. ما نباید با رویا زندگی کنیم. رویا، دوآسیب جدی به ما وارد می‌کند؛خود باختگی و اضمحلال توان‌های بالقوه جامعه.

اکنون که صندوقچه علاءالدین،با تکنولوژی روز دنیا سازگاری یافته است،چندان منصفانه نیست که هنوز با دیدی رویایی و بیشتر بدبینانه،به واقعیت‌ها نگاه کنیم. در حالی که چشم اندازهای توسعه،با واقعیت‌های امروز گره خورده و مارااجباری است که همگام با جهان، دنیای آینده فرزندان مان را،عاقلانه ترآماده سازی کنیم.و به تبع آن، تعارض ناآگاهانه،تعمدا،از سر ناآگاهی یا سهل انگاری و ساده اندیشی، روند توسعه را با مسائل پیچیده جدیدی روبرو می‌کند که قطعا مد نظر دلسوزانِ فرهنگ این مرزو بوم نخواهد بود.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208