تاریخ درج خبر : 1392/12/28
کد خبر : ۲۴۰۶۴۵
+ تغییر اندازه نوشته -

خوراک های بومی بخشی از فرهنگ ماست

سایت استان: دکتر حسین عسکری*

همانگونه که یک سرخ‌پوست آمریکایی و یا یک سیاه‌پوست آفریقایی فرهنگ اش را دوست دارد من هم به فرهنگ بومی خود عشق می ورزم.

کتاب خوراک های بومی کهگیلویه و بویراحمد محصول چندین سال فرهنگ دوستی در دوران دانشجویی ام بود.

55552225544

 

خوراک ها بخشی از فرهنگ عامه مردم ماست. ما شاید نتوانیم از فرهنگ مان به یک کشف مثلا فیزیکی برسیم یا بواسطه آن ماهواره به فضا بفرستیم ولی شناخت و معرفی یک فرهنگ بستر را برای رشد فرآهم می نماید و آرامش خاطر ایجاد می کند. فرهنگ چون اکسیژن معنوی ست که تداوم حیات روحی جامعه بدون آن میسر نیست. خوراک ها هم بخشی ازین فرهنگ است. هرگاه مردم ایتالیا مدعی آنند که با پیتزا فرهنگ شان را به سراسر دنیا صادر کردند و سازندگان پپسی می گویند که فرهنگ شان را بر سر سفره همگان آورده اند پس نیاز به معرفی این بخش از فرهنگ هم احساس می شود. به نظرم فرهنگ گذشته ایرانی در پشت هاله ای از ابهام مانده است و دلیلش آن است که فرهنگ به صورت خاص به رشته تحریر درنیامده. به همین خاطر باید در اشعار حافظ و سعدی و مولانا به دنبال فرهنگ مان بگردیم. فرهنگ در میان انبوه کنایات و استعارات. تا کنون پژوهش های پزشکی فراوانی مبنی بر تاثیر غذا بر جسم و جان افراد صورت گرفته. بارزترینش تاثیر گیاه خواری و گوشتخواری بر انسان است. صادق هدایت یک کتاب را در باره عوارض و مزایای گوشتخواری و گیاه خواری به رشته تحریر درآورده. بخش اساطیری شاهنامه تاریخ غذا را عنوان می نماید. در تمامی ادیان بشری در باره نوع خوراک انسان ها کلیاتی عنوان شده است که بسطش در این چکامه حوصله فراوانی را می طلبد. پژوهشگران بومی ما تاکنون به اندازه آن که به تاریخ سیاسی پرداخته اند و بر سر آن ستیز کرده اند به فرهنگ بومی و مردم شناسی نپرداخته اند. عطش بیگانگان به مردم شناسی ایرانیان بیشتر از ما ایرانی ها بوده است. مردم شناسی و چگونگی زندگی مردم برای سیاحان خارجی که قرن ها قبل به ایران امدند بسیار مورد توجه بوده است. هرودوت و گزنفون نخستین افرادی بودند که به ایران آمدند و درباره فرهنگ و مردم ایران در کتاب هاشان سخن گفته اند. «گرترود بل» بانوی سفرنامه نویس انگلیسی در دوران قاجار به ثبت احوال و روزگار مردم ایران پرداخته است. بااین احوال می طلبد که خود به فکر کتابت فرهنگ مان باشیم. به یقین غذاها بدنه کوچکی ازین فرهنگ بومی و ملی است. و بنده در دوران دانشجویی در شیراز در سال 88 کتابت آن را به فرجام رساندم. امیدوارم که توانسته باشم گامی کوچک در راستای احیا فرهنگ بومی و ملی برداشته باشم.

*نویسنده کتاب خوراک های بومی کهگیلویه و بویراحمد

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • حسين عسكري باشت می‌گه:

    سلام اقای
    پایدار
    باتشکر
    لطفا ی اس روی گوشی من بندازین تا تماس بگیرم خدمتت
    09173428315

  • سعید پایدار-شورای شهر یاسوج می‌گه:

    ضمن تشکر از مطلب خوب و بجای دکتر عسکری ،خدمت این دوست بزرگوار عرض کنم ،طبق برنامه ریزی شورای پژوهشی بنیاد ایران شناسی استان ،قراره که امسال (برند) غذای بومی استان جهت معرفی به گردشگرا ن مشخص بشه ،لذا استدعا دارم حتما در این زمینه ما را یاری بفرمایید.paydar.saeid@gmail.com

  • قائم خردمند می‌گه:

    سلام کار قشنگی کردی دکتر جان

  • ف.هادی پور می‌گه:

    درود، بسیار عالی.آرزوی موفقیت های بیشتر برای دکتر عزیز

  • سروش عربی می‌گه:

    پژوهشگران بومی ما تاکنون به اندازه آن که به تاریخ سیاسی پرداخته اند و بر سر آن ستیز کرده اند به فرهنگ بومی و مردم شناسی نپرداخته اند…
    با این حرف شما کاملاً موافقم
    درود بر شما.انشاأله که اثر را ببینیم و کار خوب و ارزنده ای باشد

  • سعیدبخشوده می‌گه:

    درود بر دکتر عسکری و سپاس از زحماتت در خصوص شناساندن گوشه ای از فرهنگ دیارمان

200x208
200x208