تاریخ درج خبر : 1393/02/15
کد خبر : ۲۶۸۹۳۴
+ تغییر اندازه نوشته -

ما ادب از که بیاموزیم؟

fazlollah-yari

سایت استان: فضل الله یاری

یکی از نخستین آموزه‌های مذهبی که در سالهای اولیه زندگی در خانه و مدرسه به ما ارائه می‌شود، رعایت ادب و احترام و اخلاق است. امری که پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی در مقاطع بعدی مانند دبیرستان و دانشگاه از یک طرف و رسانه‌های رسمی و تریبون‌های متعلق به نظام از سوی دیگر به شدت دنبال شده و فراوانی ارائه این آموزه‌ها درجامعه همواره طی آمارهایی از سوی مسئولان فرهنگی و نهاد‌های متولی امور دینی، به عنوان بیلان کاری بر شمرده می‌شود. آمارهایی که از سوی این نهاد‌ها به عنوان یکی از شاخص‌های گسترش ادب و اخلاق در جامعه به آن رجوع می‌شود.

این در حالی است که در کنار این آمارهای رسمی همواره برخی از شخصیت‌ها و انجمن‌های اجتماعی مستقل درون کشور، حقایقی ارائه می‌دهند که با آمارهای رسمی اعلام شده تفاوت بسیار دارد. هشدارهای چند سال اخیر پیرامون افزایش پرخاشگری، بددهنی، عصبانیت، تهمت و افترا، دروغ و مسائلی از این قبیل شاهدی متقن بر این ادعاست.

جالب این که برای آسیب شناسی این مسایل، هر روزه شاهد برگزاری سمینارها و ارائ تحلیل‌ها و تفسیرها در رسانه‌های رسمی و غیر رسمی کشور هستیم. اما آنچه نه تنها کاهش نمی‌یابد و البته افزایش نیز پیدا می‌کند، آمار این معضلات و افزایش هشدارهای دلسوزان جامعه است.

برای ریشه یابی این موضوع نیاز چندانی به تحلیل و تفسیر و ارائه مقالات علمی نیست. گاه برخی از دلایل این نابه هنجاری ها، آنقدر واضح است که با چشم و گوش غیر مسلح نیز دیده و شنیده می‌شود. از جمل این دلایل، تضاد آشکار رفتار برخی از تریبون داران و گروههای مرجع با آن چیزهای است که خود از تریبون هایشان بر زبان می‌آورند و یا در عمل نشان می‌دهند. این افراد از جایگاه دانای کل موعظه و پندهایشان را به گوش خلق خدا فرو می‌کنند، در حالی که خود نه در خلوت بلکه برسر بازار- که امروز همان منظر رسانه هاست-آن کار دیگر می‌کنند. هر آنچه خود در لحظه به ذهن شان می‌رسد، بی هراس از قضاوت مردمان بر زبان رانده و یا به عمل در می‌آورند.

گاه از زبان این بزرگان و در مقدس ترین مکانهای مورد احترام مردم، سخنانی می‌تراود که حیرت شنونده عادی را نیز بر می‌انگیزد که این جا؟! این حرف ها! این آقا؟!

این واکنش‌ها البته سؤالاتی کسی نیست که به دنبال پاسخ بگردد، بلکه در درون خود جواب‌هایی به روشنی آفتاب دارند و نیازی به کنکاش در لایه‌های زیرین اجتماع ندارند.

به نظر می‌رسد که برخی از تریبون داران و صاحبان رسانه‌هایی که خود را ذیل سیاست‌های نظام و ارزشهای دینی تعریف کرده اند، گاه هیجانات شخصی و کنترل نشد خود را به صورتی ابراز می‌کنند که مخاطب را دچار سردرگمی می‌کند که این آموزه ای مذهبی است یا موضع شخصی؟ در این میان سردرگمی بخش بزرگی از نسل جوان که به مقتضای طبیعت خود به دنبال حقیقت می‌گردد، کمترین هزینه ای است که از این رهگذر پرداخت می‌شود. آنان از خود می‌پرسند که در این وانفسای دریافت انواع و اقسام پیام‌ها کدام رفتار را بپذیرند و کدام را رد کنند؟ می‌پرسند که اخلاق کدام است؟ آن چه بر زبان آورده می‌شود یا آن که در عمل بروز پیدا می‌کند؟ آن‌ها می‌پرسند ادب از که بیاموزیم. از آن‌ها که داستان اخلاق و ادب و فهم شان در تریبون‌ها روایت می‌شود؟ یا از رفتار و گفتار خود این راویان و گویندگان؟

به نظر می‌رسد مادامی که گفتار و کردار این بزرگان در یک افق قرار نگیرد این سؤالات همچنان در اذهان جامعه در رفت و آمد است؟

پ.ن:
1- آیت الله علم الهدی امام جمعه مشهد که همین چند سال پیش بخشی از مردم ایران را بزغاله و گوساله خوانده بود در جدیدترین اظهاراتش در حرم امام رضا(ع) به وزیری که 10 سالی از او کوچک تر است گفته تو که پایت لب گور است چرا به فکر رفع فیلتر فیس بوکی؟
2- حجه الاسلام پناهیان که روزگاری محمود احمدی نژاد را با توجیه ساده زیستی بر عالم و آدم ترجیح می داد دو هفته پیش درپاسخ به اعتراض برخی دانشجویان به ماشین گران قیمت اش گفته بود: حزب اللهی باید پولدار باشه و گرنه بی عرضه است.

*سرمقاله  ابتکار – یکشنبه 14 اردیبهشت 92

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • طبیب زاده می‌گه:

    مطلب خیلی ظریف وقشنگ
    متاسفانه دور از ذهن خیلیها اشاره شد

  • دیدار می‌گه:

    یاری عزیز
    سلام
    ان شا الله دکتر بشی و اون موقع بهت بگم دکتر یاری
    البته فرقی نمی کنه
    چون آدم در هر سطح سوادی که باشه نیاز به تعقل داره
    و جاهل بودن با دکتر شدن رفع نمی شه
    تو روایت داریم : کفی بالمرء جهلا ان یحدث بکل ما سمع
    در نادانی انسان همان بس که هر چه می شنود نقل کند
    به همین خاطر به تو عزیز می گم که هر چی می شنوی در باره اش کمی بررسی کن و بعد نقل کن
    این اولاً
    اما دوماً – همون ثانیاً بی سوادا! – باز در حدیث آمده :
    من دخل فی هذا الدین بالرجال اخرجه منه الرجال کما دخلوه اول مره
    و من دخل فیه بالکتاب والسنه زالت الجبال قبل از یزول
    خلاصه معنی آن اینه که کسی که با نگاه به مردان وارد این دین بشه به وسیله همون مردان – رجال- هم از دین خارج می شه و اگر کسی با کتاب و سنت داخل این دین بشه ، شاید کوه ها از بین بروند ولی دین او از بین نمی رود.
    منظورم اینه که به جای گیر دادن به آدم هایی که گفتی برو سراغ منبع اصلی ادب که همون دین خداست.
    به نظر من می شد اگر ایرادی از این دو نفر به ذهنت می رسید اون رو به خودشون بگی و این نوع ضایع کردن آدم ها توی اینترنت فکر کنم خیلی از گفتن اون حرف هایی که از اون دو نفر نقل کردی بی ادبانه تر باشه ، البته اگر نشان از بیماری روانی نباشه
    این طور نیست؟
    قربانت
    بی سواد کم تجربه

  • ناشناس می‌گه:

    آیا مسئولان ما همین دو نفر هستند؟!
    لابد فیلمهای برادران اصلاح طلب را نمی بینید که چقدر کلمات : احمق، بی شعور ، پدر سوخته و… به خورد ما و بچه هایمان از طریق سینما و حتی رسانه ملی ! می دهند را نمی بینید!! یا ازدلت نمی اید از انها انتقاد کنید!

  • ظریف اسلامی می‌گه:

    حالا کار به تربیت و این مقولات کفرآمیز و بورژوازی نداریم، اصلا هم لازم نیست تربیت داشته باشیم و مثل آدم حرف بزنیم. اصولا اومانیست ها هستند که مثل آدم حرف می زنند. ………… کلا لزومی ندارد که مثل آدم حرف بزنند. چون ما با اومانیسم از اساس مخالفیم. به همین دلیل هم ……………………………………….

  • ظریف اسلامی می‌گه:

    ما که نتوانستیم دیدگاه ارسال کنیم

200x208
200x208