تاریخ درج خبر : 1393/02/17
کد خبر : ۲۷۰۱۷۹
+ تغییر اندازه نوشته -

دلواپسی تا به کی و چرا؟

سایت استان: محمدعلی وکیلی

دیروز خبر برگزاری همایشی تحت عنوان ”دلواپسیم” تیتر بسیاری از روزنامه‌ها بود. همایش مذکور که در محل لانه جاسوسی برگزار شد، به همت گروهی از اعضای جبهه پایداری، برخی از نمایندگان محترم عضو این جبهه و تعدادی از فعالان سیاسی حامی دولت پیشین در اعتراض به توافقات هسته ای برگزار شد. البته این همایش در امتداد گامهای دیگری است که پیش از این توسط این گروهها برداشته شده است. سناریوی دلواپسی‌ها با پرتاب لنگه کفش در هنگام بازگشت روحانی از سفر نیویورک در فرودگاه کلید خورد. در آن زمان نوشتیم که این سرآغاز راهی پر خطر خواهد بود. آن را نقطه عطف آرایش مخالفین دولت روحانی قلمداد کردیم و یاد آور شدیم که افق کار دولت روحانی با مشکلات و موانع بسیاری روبروست. گام بعدی را با برگزاری همایشی تحت عنوان”سلام دکتر” برداشتند. در آن همایش نقد تمام عیار سیاست‌های دولت تازه کار دکتر روحانی را در دستور کار قرار دادند و از دغدغه‌ها و دلواپسی‌های خود گفتند و برای دولت خط و نشان کشیدند. در گام بعد حضور خود را با انتشار فیلمی تحت عنوان «من روحانی هستم» به رخ کشیدند و حالا هم همایش”دلواپسیم” برگزار می‌کنند و در آن از خیانت و اغفال تیم هسته ای سخن می‌رانند. در همین حال خبرها حکایت از انتشار قسمت دوم فیلم «من روحانی هستم» دارد. باید دید که قدم بعدی چه خواهد بود و این سلسله تا به کی ادامه خواهد یافت و هدف نهایی آنان چه خواهد بود. در این باب نکات زیر حائز اهمیت است:

1- اصل نقد و امکان ابراز نظر منتقدان در نظام فرصت مغتنمی است که حالا از رهگذر چنین مخالفانی به اوج خود رسیده است و از قضا خود دولت آماج بیشترین نقدها و اینچنین منتقدانی ست. در حالی که صنوف برای بیان مسائل صنفی خود قادر به اخذ مجوز تجمع صنفی و قانونی نیستند، ولی یاران دلواپس برای نقد سیاست‌های هسته ای و حتی شعار علیه دولت به راحتی قادر به برگزاری همایش و مانور خیابانی می‌باشند.

2- نقد سیاست‌های دولت حق هر صاحب نظر و بیان دیدگاه نیزحق هر ایرانی است. اما اگر این حق به صورت تبعیض آمیز اعمال شود، خود بدل به بی عدالتی می‌شود. از آنجا که سیاست‌های هسته ای مشمول مصوبات شورای عالی امنیت ملی هستند و مخالفت با مصوبات این شورا، به عنوان نهاد تشخیص دهنده منافع ملی، در حقیقت اخلال در منافع ملی به حساب می‌آید.

قانون، مصوبات شورای عالی امنیت ملی را لازم الاجرا اعلام کرده است و مصونیت و رویین تنی دلواپسها در مقابل این قانون خود جای تامل بسیار دارد. به عبارتی در وضعیتی که باید دلواپس عدالت و رفع تبعیض بود و قانون گرایی دغدغه اصلی باشد، عده ای با مصونیت‌های آهنین و گذر از سد قانون، معلوم نیست دلواپس چه مسئله ای مهمتر از عدالت و قانون هستند.

3- آنچنانکه گفته شد تمام سیاست‌ها را می‌توان نقد کرد و افتخار دولت‌های پاسخگو استقبال از منتقدین است. بر همین اساس انتظار از دولت روحانی به عنوان دولتی پاسخگو این است که فارغ از نیت خوانی منتقدین و مخالفین آغوش خود را بر نقد آنان بگشاید و اجازه دهد که صدایشان، هم چنانکه تا کنون رساتر از صدای خود دولت بوده، همچنان شنیده شود. دولت از این رفتارها بیمناک و خشمگین نشود و تحمل و صبوری پیشه کند.

4- بی شک هر ایرانی حق دارد دلواپس منافع کشور و حقوق آحاد ایرانیان باشد. این حقی ویژه برای چند شخصِ خاص نیست و باید برای همگان به رسمیت شناخته شود. وقتی «حقوق» انحصاری می‌شود دیگر نامش «حق» نیست، رانت و سوء استفاده است.

5- حق هسته ای همچون حق زندگی مردم جزو دلواپسی‌های همه ملت است. اما آنچنانکه”دلواپسها” مدعی شده اند آنان خود را متعهد به ارزشهای نظام و رفتار خود را معطوف به رهنمودهای رهبر معظم انقلاب می‌دانند. اگر این ادعا صحت دارد پس چرا به فرمایشات رهبری توجه نمی‌کنند که ضمن حمایت از مجموعه مسئولان و مذاکره کنند گان هسته ای فرمودند: اینها فرزندان انقلاب و مأموران جمهوری اسلامی هستند که با تلاش فراوان در حال انجام دادن ماموریت سخت خود هستند و هیچ کس نباید آنها را تضعیف کند و مورد توهین قرار دهد و یا سازشکار بداند. حال این فرموده را با شعارهایی مانند مرگ بر ساز شکار و…. که در همایش دلواپسیم داده شده مقایسه کنید تا ادعای ولایت پذیری محک بخورد.

6- اگر آقایان دلواپس سیاست‌های دوره پیشین می‌باشند، باید گفت که آن سیاست‌ها در 24 خرداد توسط مردم مردود اعلام شد. پس جزو دغدغه‌های مردم به حساب نمی‌آید و مقدس هم نیستند.

7- دلواپسی امری پسندیده است، به ویژه دلواپسی از قانون ستیزی! زیرا قانون ستیزی آئینه تمام نمای ولایت ستیزی است؛ باید دلواپس رفتارهای آنارشیستی بود و باید دلواپس عواقب این نوع دلواپسی‌ها بود. واقعاً آقایان به دنبال چه هستند؟ اگر دلواپس و نگران اقتدار، عزت ایران و حقوق ملت هستند که این مقدس است و البته در یک نظام تثبیت شده و در یک ساختار واجد تقسیم کار هر کس مشغول به کار خود می‌باشد و اجازه ایجاد بی نظمی و سرک کشیدن در کار دیگران را ندارد؛ زیرا چنین برخوردی منجر به آشوب و آنارشی می‌شود. اگر این همهمه، بهانه انتقام است و هدفش ناکام گذاشتن دولت می‌باشد که در آن صورت نیز این جفا به نظام و رأی اکثریت ملت است.

*سرمقاله ابتکار – دوشنبه 15 اردیبهشت 93

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • بنده خدا می‌گه:

    جناب وکیلی عزیز ظاهرا شما برای اثبات حرفهای خود دست به هر کاری میزنید . عزیز من فرمانده نیروی انتظامی کشور جناب سردار احمدی مقدم گفته اصلا لنگ کفشی در کار نبود . چرا شما دروغ میگید . به نظر من از همین دروغتون باید فهمید که آخر قصه چیه . واقعا متاسفم . لطفا اطلاعاتتونو بروز کنید . براد من

  • حشمت فردوس می‌گه:

    بین….روحانی 4سال بیشتر رییس جمهورنیست.
    افتاد…؟!

200x208
200x208