تاریخ درج خبر : 1393/04/30
کد خبر : ۳۰۲۱۱۳
+ تغییر اندازه نوشته -

آقای استاندار؛ نگذارید ما بیش از این کشته شویم

سایت استان: دکتر مصطفی مدحتی

گاه گاهی مجبوریم خبر کشته شدن یک یاچند نفر را به دلیل درگیری یا غرق شدگی یا خودسوزی و یا در اثر رانندگی بشنویم، کمترین اثر آن برای جامعه بهم ریختن آرامش آنهاست.
در بخش اول از اهمیت و بزرگی آسیب ها یا همان حوادث سخن گفتیم، یادآوری نمودیم که جامعه ما در واقع با یک جنگ روبرو است؛با این تفاوت که این بار دشمن تغییر ماهیت داده است،واین دشمن کسی نیست جز خود ما. آمارها نشان می دهد که نزدیک به90درصد از مرگ های ناشی از آسیب ها (حوادث) در کشورهای فقیر و در حال توسعه روی می دهد. همچنین بررسی های انجام شده در شهر تهران نیز ازبیشتر بودن حوادث در بین دهک های محروم جامعه حکایت دارد. بنابراین هر تلاش و گامی که برای کاهش حوادث و مشکلات ناشی از آن برداشته شود به معنی برداشتن باری از دوش انسانهای نیازمند و خانواده های فقیر است.یعنی یک اقدام مهم و عملی برای رسیدن به عدالت اجتماعی.
به اصطلاح:« نگذارید هرچه سنگ است به پای لنگ بخورد.» همچنین گفتیم که انداختن گناه این همه کشته و زخمی و از کار افتاده با عوارض فراوان اجتماعی و اقتصادی-روانی بر پیکر جامعه و خانواده ،به گردن تقدیر و شانس کاری است بیهوده ،و برداشتی نادرست از عملکرد خودمان. برای رهایی از این جنگ خانمانسوز و کاهش آسیب ها باید همگی دست به دست هم دهیم. در بخش نخست چند پرسش را با دوستان عزیز در میان گذاشتیم از آن جمله: مدیران برای کاهش آسیب ها چه باید بکنند؟ وچه کارهایی شدنی است؟
در این بخش کارهایی را که مدیران ارشد استان و جامعه می توانند انجام دهند با هم بررسی می کنیم”اگرچه مدیران گرامی بهتر می دانند چه کار بایدبکنند”.راههای پیش رو را با هم مرور می کنیم،شاید بتوان به قول شاعر طرحی نو درانداخت.
آنچه از شیوه بروز همه آسیب ها بدست می آید و تقریباً در همه انواع آن ازچنین الگویی پیروی می شود،این است که برای بروز یک آسیب یا حادثه چند عامل دست به دست می دهند تا یک مورد بروز کند. بی شک شیوه برخورد با آن نیز می بایست با برنامه ریزی و روش های علمی تجربه شده و با همکاری وهماهنگی بخش های مختلف باشد.
برای رسیدن به این شیوه برخورد با آسیب ها که بتواند منجر به کاهش حوادث و ارتقاء ایمنی جامعه بطور پایدار شود، گام نخست این است که این خواسته در جامعه وجود داشته باشد و درخواست آن از سوی مدیریت ارشد استان مطرح شده باشد و حمایت و رهبری ایشان بعنوان یک اصل بنیادین گام ثابت و بعدی است. تجربه کشورهای پیشرو در این زمینه هم بر این نیاز و اصل تاکید می نماید، در حالی که می دانیم وابستگی جامعه در بسیاری از کشورهای پیشرفته به دولت از نیاز و وابستگی جامعه ما به دولت بطور مشخص کمتر است.
پرسشی که در جامعه مطرح است اینکه آیا برای کاهش حوادث می توان کاری کرد؟ چنانچه پاسخ مثبت باشد باید پرسید چه کسانی می بایست گام یا گام های نخست را بردارند؟اگرچه پاسخ شخصی اینجانب برای این پرسش؛ مردم می باشند ولی با توجه به ساختار اجتماعی جامعه ما واختیارات فراوان دولت در زمینه های مختلف مدیریتی، اجتمایی، فرهنگی و اقتصادی پاسخی دیگر را به رتبه نخست می آورد.بله در جامعه ما این مدیران و دولتمردان هستند که می بایست گام نخست را بردارند.
و اما چه اقدام های عملی بایستی در آغاز کار برداشت؟در پاسخ به این پرسش مواردی را بر اساس تجربه های سایر کشورها و حتی شهرهای کشور خودمان بیان می کنم. امید دارم سایر دوستان اندیشمند و کارشناس با بیان دیدگاههای خود در پرورش اصل این ایده کمک نمایند و با کمک یکدیگر بتوانیم باری از دوش جامعه برداریم.
1- تشکیل کارگروهی بعنوان شورای سیاستگذاری کاهش آسیب ها و ارتقای ایمنی: اعضای این شورا یا کارگروه همه دستگاهها و سازمانها و گروههای مردمی هستند که یا وظیفه و ماموریت ذاتی آنها با انواع آسیب ها(حوادث) ارتباط دارد؛چه آنها که در بروز حوادث نقش دارند و چه آنها که وظیفه پیشگیری و مدیریت را به عهده دارند.
بعنوان مثال:
استانداری، نماینده گان مجلس، دانشگاه علوم پزشکی، دادگستر، شهرداری، نیروی انتظامی( بخش انتظامی و راهنمایی و رانندگی) آموزش و پرورش، راه و شهرسازی، شرکت گاز، برق، بهزیستی، نماینده دانشگاههای غیر پزشکی، هلال احمر و…
2-این شورا بر اساس آمار و اطلاعات موجودضمن تشکیل کارگروههای تخصصی ، نخست یک سنجش علمی از شرایط موجود انجام می دهد، سپس برنامه ای جامع ، پایدار، مستمر و فراگیر برای همه گروههای سنی، جنسی و محیط ها تهیه می نمایند. پس از آن اقدامات به دو دسته تقسیم می شوند:
الف: اقدام برای گروههای پرخطر و اقداماتی که جنبه فوریت دارد. ب: برنامه های بلند مدت و فراگیرکه می بایست با هدف گذاری در یک دوره زمانی خاص براساس منابع انسانی، مالی و فنی بهآن دست یابند.
3- تجربه نشان داده است که تصمیم های سلیقه ای و فردی بویژه در جامعه ما خود باعث بروز یا تشدید بعضی مشکلات می شوند.به پیشنهاد سازمان بهداشت جهانی مداخلات برای کاهش آسیب ها می بایست مبتنی بر شواهد و مستندات کارشناسی شده باشد.
4- بی شک آمار و اطلاعات درست و به روز ضروری ترین پیش نیاز هر نوع برنامه ریزی آن هم در سطح جامعه است. همگان می دانند که در حال حاضر ثبت آمار مرگ و میر و پیگیری آنها هم اکنون از کمبودهای کشور ما در مورد بسیاری از بیماریها از جمله آسیب ها(حوادث) می باشد. بنابراین هماهنگی و ایجاد یک نظام یا سامانه ثبت آسیب ها براساس توافق همه صاحبان این فرایند که با اصول علمی همخوانی داشته باشد یک ضرورت است.با توجه به موانع اداری ، فنی و اجرایی بر سر راه این مهم دستور و مداخله مستقیم جناب استاندار مبنی بر هماهنگی بین دستگاههای مختلف پیش نیاز انجام آن است.
5- تشکیل کارگروههای مختلف درون بخشی و بین بخشی برای پیشبرد طرح ایمنی در جامعه که منجر به کاهش آسیب ها بشود نیاز به هماهنگی و همکاری دقیق دستگاههای دولتی و غیر دولتی دارد. بنابراین ضروری است که یک نظام پایش و ارزشیابی علمی راه اندازی شود که گزارشات و بررسیهای این نظام به آگاهی مدیریت ارشد استان و شورای سیاستگذاری برسد.و پس خوراند آن نیز به دستگاه ها و مردم داده شود.
6- استفاده از تجربیات دیگران و یا در اختیار گذاشتن تجربیات خود برای کسانی که خواهان آنها هستند، می تواند در دست یابی به اهداف و پیشبرد درست آنها کمک نماید.بایدشرایط تبادل تجربه بین مدیران و کارشناسان با سایر فعالان ، صاحب نظران و اندیشمندان فراهم شود .این موضوع نیاز به خواست و پیگیری مدیریت محترم ارشد استان دارد. از روش های رایج برای انجام این مهم استفاده از سایت و دنیای مجازی و بازدید های فیزیکی و شرکت یا تشکیل نشست های علمی و کارشناسی محلی، منطقه ای،ملی و بین المللی می باشد.
7- در حال حاضر مردم بطور کلی نقش بارزو فعالی در پیشگیری از حوادث ندارند.بجز رعایت بعضی قوانین و مقررات که آن هم بیشتر در کتاب ها و آئین نامه ها آمده است، درخواست برای مشارکت مردم دیده نمی شود،یعنی مردم عملاً در سیاست گذاری و مدیریت آسیب ها مشارکتی ندارند. در حالی که حضور مردمی که برای این کار آموزش دیده و توانمند شده باشند می تواند هم دسترسی به اهداف را برای مدیران ساده تر و ارزانتر نماید و هم مهمترین تضمین است برای پایداری برنامه های پیشنهادی و اجرا شده.
8- پژوهش ها و بررسی های علمی در کشورهای مختلف دنیا نشان داده است که تعداد زیادی از افراد به نقش و جایگاه خود آگاهی لازم را ندارند.در نتیجه نگرش و عملکرد آنها در برخورد با آسیب ها با اصول علمی پذیرفته شده در تضاد است. پس ضروری است که همه رسانه های فعال کشور بویژه صدا و سیما بصورت فعال و علمی وارد شورای سیاستگذاری شوند و بصورت مداوم و روزانه به افزایش آگاهی و باور مردم به ضرورت مشارکت آنها در پیشگیری از حوادث کمک نماید تا منجر به بهبود عملکرد همگانی شود. همچنین ساخت برنامه و فیلم و سریال های معمول هم با برنامه های پیشگیری نباید مغایرت داشته باشد.
اینجانب از همه دوستان و علاقمندان این گفتمان درخواست می نمایم با ارائه دیدگاههای کارشناسانه خود به بالندگی و ارتقای این ایده کمک نمایند.منتظر حضور گرم شما هستم.
امیدوارم مدیریت ارشد استان موضوع آسیب ها و ارتقای ایمنی را در اولویت خود قرار دهد و باور داشته باشد که اگر بخواهند می توانند از مرگ یا آسیب یا معلولیت بسیاری از هم استانی ها بکاهند و چنانچه گامی برندارند باید شاهد مرگ عزیزان و خوبان و جوانان مان باشیم و البته باید پاسخگو باشیم در برابر پروردگار و مردم و وجدان خودمان. در بخش دیگر به نقش اختصاصی بعضی دستگاهها خواهیم پرداخت.
خوب است استاندار محترم در هر ماه دست کم یک روز را بعنوان روز بدون حادثه انتخاب نمایند و در آن روز خود و مدیرانشان از خودرو استفاده نکنند. و پیاده یا با دوچرخه در محل کار حاضر شوند.
همچنین آموزش های لازم و الگوهای دیگری که برای پیشگیری از همه حوادث مانند خودکشی، قتل، سوختگی، غرق شدگی، خفگی ، خشونت علیه کودکان، حوادث شغلی، ورزشی و … توسط دستگاههای مسئول به مردم داده شود.
گرچه پرسش مهم تری هم همزمان خودنمایی می کند:
مدیران چه کار یا کارهایی نباید بکنند یا چه تصمیم یا تصمیماتی را نباید بگیرند؟
به امید خداوند در فرصتی دیگر با کمک شما مردم خردمند، فرزانه و دردکشیدگان حوادث به پرسش دوم خواهیم پرداخت.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • میر می‌گه:

    تشکر ویژه از جناب دکتر که به فکر مسئله کاربردی و اساسی و دل مشغولی جامعه و خانواده ها هستند. به یاد گفته هنرمند طنز پرداز هم زبانی افتادم که وقتی از آمدن مهمان به دلیل فقر مالی گلایه مند است به وی میگوید نگران نباش با توجه به وضعیت راه های امروزی و وسایل نقلیه ممکن هست که هرگز نیایند. (غضنفر1: مشیی وی اوضاع ریل سر اومین هیشکی نیابو حساب کنی) و واقعاً وقتی کسی از آشنایان ما به مسافرتی می رود همه دلمشغول و در پی تماس تلفنی که کجاید ؟؟؟ رسیدید؟؟و… و وضعیت ایمنی راهها و وسایل نقلیه و مهمتر رفتار های رانندگی ما به دل مشغولی و اضطراب دایم تبدیل شده است.باشد که مسئولین با جدیت به دنبال حل این مسئله باشند.

200x208
200x208