تاریخ درج خبر : 1393/06/09
کد خبر : ۳۷۲۷۷۲
+ تغییر اندازه نوشته -

یک سپاس، یک پیشنهاد!

سایت استان: دکتر مهدی غفاری
اقدام ارزشمند دانشگاه یاسوج در نامگذارىِ کتابخانه ىِ مرکزىِ  آن دانشگاه به نام ” محمد بهمن بیگى ” و یادداشتِ به هنگام آقاى حسن حسینى در یادآورىِ این عملکردِ نیکو و نمادین، همچنین تشکر ایشان از مدیریت دانشگاه بهانه اى شد تا منِ شاگرد نیز با ذکر خاطره اى از آن معلمِ بزرگ، هم به نوبه ىِ خود، مراتب سپاسَ م را به مجموعه ى دانشگاه یاسوج اعلام کنم و هم یک پیشنهاد را به دوستان عزیز و همکارانم در دانشگاه علوم پزشکى تقدیم کنم؛

IMG_0421
خاطره برمى گردد به سالها پیش؛
در رشته ىِ تخصصى ام درس مى خواندم و همزمان افتخار دوستى با دکتر على مندنى پور سببِ تعامل فکرىِ بسیار میانِ ما مى شد. از برکاتِ این مراوده ىِ فرهنگى، یکى هم سرکشى هاىِ گاه به گاه به خانه ىِ معلم بزرگ و گرانمایه، محمد بهمن بیگى بود. خانه اى که درش همیشه با شادى و لبخند به روى ما باز بود. در این گپ و گفت ها با بهمن بیگى از همه ىِ آنچه به ” فرهنگ، آموزش و اصلاحات ” مربوط مى شد، سخن به میان مى آمد. پرسش هایى رک و پوست کنده طرح مى شد و در پاسخ، استاد سوار بر توسنِ خرد و تجربه ( اغلب با نقبى به گذشته ىِ پر بارِ تعلیمات عشایرى ) راهى پیش پاها مى گذاشت.
بارى!
این رفت و آمدِ فرهنگى ریشه در علاقه اى داشت که خود، برآمده از نوعى قدرشناسى و سپاسگزارى بود؛ قدرشناسىِ شاگردانِ دیروز از معلمى که با مدیریتِ عاشقانه و عالمانه ىِ خود، کارى کرده بود کارستان! کسى که ” کوه ها را به حرکت درآورده بود. “
همین علاقه مندى و قدرشناسى، ما را بر آن مى داشت تا به فکر برگزارىِ یک بزرگداشت براى آن معلمِ عزیز باشیم.
از قضا در همان سال، دکتر على ملک حسینى، به حق و درستى، به عنوان چهره ىِ ماندگار و پدر پیوند کبد در ایران، معرفى شد؛ این افتخارى بس بزرگ براى همه ىِ ما بود.
با این اتفاق مبارک، به همّت و مدیریتِ دکتر مندنى پور، جلسه اى بنیان نهاده شد تا با حضور جامعه ىِ دانشگاهى در شیراز، از استاد بهمن بیگى و پروفسور ملک حسینى ( اولى؛ معلمى دلسوز و بنام با عنوانِ پدر تعلیمات عشایرِ ایران و دومى؛ پزشکى وظیفه شناس و مایه ىِ فخر با لقبِ پدر پیوند کبد ایران!) به بزرگى یاد شود.
جلسه با شکوهِ هر چه تمام و با حضور زنده یاد بهمن بیگى و دکتر ملک حسینى، همینطور جمعِ زیادى از اساتید و دانشجویان برگزار شد.
در آن جلسه، با محوریتِ ” آموزشِ دانش، رواجِ فرهنگ و سپاسگزارى از فخرآفرینانِ دانش و فرهنگ ” سخنان بسیارى گفته شد؛ در این میان اما وقتی نوبت به بهمن بیگىِ عزیز رسید، نخست از دکتر مندنى پور و آن جمع دانشگاهى به عنوانِ فرزندانِ خلفِ بویراحمد ( و آنگونه که او مى گفت؛ بویراحمد عزیز! ) سپاسگزارى کرد، آنگاه خطاب به حاضران جمله اى گفت که نقلِ به مضمون در ذهنم مانده است؛
– عزیزترین عضو بدن چشم است و مهم ترین ویژگىِ چشم، نور است. دکتر على ملک حسینى نورِ چشمِ من است.
آن جلسه با اهداى لوح افتخار ( به نمایندگىِ بخشى از دانشگاهیانِ کهگیلویه و بویراحمد، شاغل به تدریس و تحصیل در شیراز ) و تقدیم هدایایى به آن دو بزرگوار در میانِ تشویق هاى مکررِ حضَار تمام شد.
اکنون از آن روز، سالها گذشته است.
دانشگاه یاسوج به مدیریت دکتر رمضانى، گام نخست براى قدردانى از ” زنده یاد بهمن بیگى ” را برداشت؛ این کار، شایسته ىِ سپاسگزارى ست.
دانشگاه علوم پزشکىِ یاسوج به مدیریت دکتر چمن ( که از فرزندانِ فرهیخته ىِ خانه ىِ پدرى ست )، نیز مى تواند با نهادنِ نامِ آن ” نور چشم ” بر یکى از مجموعه هاى دانشگاه، گام دوم را در این زمینه بردارد.
با این امید.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • ناشناس می‌گه:

    تا زنده اند نمی شود ما از مردگان تمجید می کنیم

  • دکتر قلم فرسا می‌گه:

    با سلام
    کار ارزشمند دکتر رمضانی را ارج نهاده و از ایده بجا و شایسته دکتر غفاری حمایت کرده، امیدوارم مجموعه مدیریتی دانشگاه علوم پزشکی یاسوج ترتیب اثر نمایند.

  • نوید می‌گه:

    بسیار عالی…چه خوب است که با نامگذاری کردن اماکن فرهنگی به نام فرهنگیان فرهیخته نام و یاد آن بزرگان را زنده نگه داریم…واین حداقل کاری است که میتوانیم انجام دهیم…

  • ک.ح می‌گه:

    خدا رحمتش کنه مرحوم محمد بهمن بیگی

  • شجاعی می‌گه:

    با سلام. نوشته استاد غفاری که از فرهیختگان و صاحبان قلم و اندیشه استان هستند زیبا و درخور تحسین هست. قدرشناسی و تجلیل از نخبگان در زمان حیاتشان کاری است اصولی. امیدوارم پیشنهاد ایشان مورد قبول مسوولان واقع شود.

200x208
200x208