تاریخ درج خبر : 1393/06/10
کد خبر : ۳۷۵۱۸۰
+ تغییر اندازه نوشته -

دل‌نوشته‌ای برای یک طبیب درد آشنا

سایت استان: سعید کرمی

السَّلامُ عَلَى أَهْلِ الدِّیَارِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُسْلِمِینَ أَنْتُمْ لَنَا فَرَطٌ وَ نَحْنُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِکُمْ لاحِقُونَ.
“سلام بر اهل‏ دیار از مؤمنان و مسلمانان،شما پیشروان ما بودید،و ما هم انشاء اللّه به شما ملحق مى‏شویم”.

فریدون عزیز, طبیب دردآشنا وآشنای ماندگار: امروز دهم شهریور و یک سال است که روزها بی وجودت با سکوت رفتند و شب ها بی حضورت در تاریکی گذشتند؛ یک سال است که خورشید در نبودنت در آمد و شبها با یادت سرآمد، اما ” گر نفسهایت کنون آرام جان خاک شد ، هیچ مپندار خاطرت از خاطر ما پاک شد “.

hatami2
یکسال است که دستان درد آشنایت بر درد دردمندان دیارت تسکینی نبوده, و سیاهه قلمت خط بطلانی بر دردهای این دردستان نکشیده است؛ و این داغ رفتن و حسرت نبودنت بود که بر نازکای دل هایمان درد تازه ای شد که جز دوای ” الا بذکر الله تطمئن القلوب ” و مرهم ” انالله و انا الیه راجعون “, هیچ نسخه ای را یارای درمانش نبوده است.
پس از یکسال نبودنت, اگر چه ظاهر زندگی رنگ طبیعت گرفته و شاید آتش داغت نقاب سردی به چهره کشیده باشد, اما فراسوی ظواهر و ژرفای حقایق، همیشه ابعاد وجود تو را کم داشته و خسران فقدان تو همچنان مشهود و محسوس ابدی است؛ و بی شک نخواهد آمد روزی که بر رد خوبیهایت گرد فراموشی نشسته و تجسم مهربانی هایت رنگ کهنگی بگیرد.
اگر چه یکسال از پرواز غریبانه و ناباورانه ات می گذرد, اما یاد تو چراغ روشنا و نوای آشنایی است که همچنان در شبستان دل ها می درخشد و بر بساط انبساط مان می نوازد؛ و بذر محبتی که در سویدای دل ها به ودیعت نهاده ای هنوز جوانه می زند و هر روز شاخه می کشد و همین سایه سار دلنشین یاد توست که آتش داغت را تسکین می بخشد.

آری فرزند خلف دودمان حاتمی پور، ای وجودی که وجودت ” تبارک الله احسن الخالقین ” را مؤید بود و توصیفی که وصفت، حقیقت “خواستن و توانستن” را مصور بوده وعینت می دهد: یکسال است که با استمداد از صبر الهی, بر مشیت ربوبی سر تعظیم فرود آورده و با شربت ” وَاصْبِرُوا إِنَّاللَّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ ” تلخی نبودنت را با ” تَوَکَّلْتُ عَلَى الْحَیِّ الَّذِی لا یَمُوتُ ” جرعه جرعه سر کشیدیم و خود را سراپا تسلیم اراده حکیمانه اش نموده ایم.
اینک بار دیگر آتش داغ تو از زیر خاکستر یک ساله شعله ور گردید و گدازه های نبودنت را فورانی جانسوز و دوباره بخشید، و دلم می خواست از زبان آریای کوچکت با تو درد دل کنم و “از دیروز با تو بودن تا امروز بی تو بودن” را از نگاه معصومانه اش تصویر و تفسیر کنم، اما آریای تو هم در نبودنت یک سال بزرگتر شده و دیری نمی پاید که با زبان خودش از درد فراغ و دنیای بی تو بودن خواهد گفت و چه جانسوز و شنیدنی است روزی که چنین با تو درد دل کند:

چرخ گردون را ببین ، با ما چه بازی میکند
بس دراین بستان ، به هر گل دست درازی میکند
چیده آن گل را که دل ازعطر او در خلسه بود
برده با خود تکیه گاهم ، جان به او وابسته بود
گریه کن ای دل که خالی شد دگر این خانه ام
خنده هایش گم شده از درگه کاشانه ام
ای فلک ، ابر مصیبت از چه باریدن گرفت
از من آخر نعمت روی پدر دیدن گرفت….

و اما باز هم با تمکین به ” یَا أَیُّهَا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاء إِلَى اللَّهِ ” زبان را به اکسیر جان پذیر ” بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ ” تاب و توانی دوباره می دهیم و با ذکر روح نواز ” الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ” دست نیاز به درگاه بی نیاز ” الرَّحْمنِ الرَّحیمِ” برده و از ” مالِکِ یَوْمِ الدِّینِ” , با ندای ” إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَ إِیَّاکَ نَسْتَعینُ “, خالصانه و خاضعانه ” اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیمَ” و شاهراه سلامت را به ” صِراطَ الَّذینَ أَنْعَمْتَ عَلَیْهِمْ” برایت طلب می کنیم و از ذات پاک احدیت, همنشینی با اولیاء الله و بزرگ بندگان و مقربانی ” غَیْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَیْهِمْ وَ لاَ الضَّالِّینَ ” را نثار روح پاکت مسئلت می نماییم.
و رجاء واثق داریم که با استعانت از شفاعت پیغمبر مطهر, سید اطهر و رسول اکبر(ص) و اهل بیت طیبین و طاهرین اش (ع), در جوار برادر شهیدت با بندگان راستین پروردگار در اعلی علیین محشور و به ” سَلَامٌ عَلَیْکُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّهَ ” بشارت یابی.
به لطف خداوند حکیم و پروردگار عرش عظیم از این حقیقت آگاه و بر این امر واقفیم که موعود بی تردید مرگ, حرم ” لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ” و آستانه دارالمک قیامت است؛ و بهترین خلوت برای انسان موحد, نجوای “با احد در لحد” است؛ لکن به حکم احترام به ارزشهای انسانی و عمل به بایسته های عاطفی بر خود لازم دانستیم تا بار دیگر در یکمین سالگرد عروج جانسوز عبد خدوم و پزشک مرحوم, زنده یاد دکتر فریدون حاتمی پور — مردی که اگرچه عمر طولانی نداشت اما زندگی اش عرض مثال زدنی و شایان توجهی داشت و انسانی بود که “افسانه هستی اش اگر پایان یافت ، خوشنامی و عزتش به پایان نرسد” — در حد توان و به قدر بضاعت یاد و خاطره ایشان را گرامی بداریم.
خانه آخرت اش روشن باد به برکت صلوات بر محمد و آل محمد(ص).
خداوند رفتگان ما را رحمت و زندگان ما را هدایت فرماید و از وساوس شیاطین نیک صورت و بد سیرت، و لغزشهای حق نما و ظاهرالصلاح آخرالزمان مصون و محفوظ بدارد؛ انشاءالله.
” فاتحه مع الصلوات “.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208