تاریخ درج خبر : 1393/06/31
کد خبر : ۳۷۸۴۳۷
+ تغییر اندازه نوشته -

سهم پدیدآوران رسانه در برنامه سازی های رسانه ملی

سایت استان: علیرضا سعیدآبادی

در برنامه سازی های رادیو و تلویزیون برای آحاد مردم ، آیتم های متنوعی وجود دارد.دعوت از کارشناسان و میهمانان برای بیان دیدگاه ، ارایه تحلیل ، انجام گفتگو ، شرکت در مناظره ، تهیه گزارش و یا با عنوان مجری-کارشناس یکی از ارکان اساسی برنامه سازی های سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی رسانه ملی است.کارشناسان با عناوین مختلف فعال سیاسی ، تحلیل گر مسائل کشور ، کارشناس امور بین الملل ، کارشناس اقتصادی ، جامعه شناس ، کارشناس ورزش ، کارشناس هنری ، چهره ورزشی ، بازیگر سینما ، تئاتر و تلویزیون و عناوین دیگر در این برنامه ها حضور پیدا می کنند.برنامه های ویژه ای نیز به مناسبت های خاص دینی و ملی در ایام سال تهیه می شوند که آنها را نیز عمدتاً با دعوت از بازیگران سینما ، تلویزیون و تئاتر ، خواننده ها و قهرمانان رشته های ورزشی می سازند.سوال این است که آیا در برنامه های رادیو و تلویزیونی شما شنیده و یا دیده اید که از کسانی به نام فعال رسانه ، نویسنده رسانه ، تحلیل گر رسانه و گزارشگر رسانه دعوت شده باشد که در زمینه های موردبحث اظهارنظر کنند؟در برخی از جوامع ، نویسندگان و گزارشگران رسانه از سیاستمداران و چهره های سرشناس آنجا محسوب می شوند و هویت اجتماعی برجسته ای دارند.ما که یک انقلاب ارزشی را در جهان برپا کرده ایم چرا به نقطه ای رسیده ایم که بیشتر به جنبه های نمایشی و سرگرم سازی مردم روی آورده ایم و با این جهت گیری ها نیز آرزو داریم یک جامعه فرهیخته ، پیشرفته ، هوشمند و بابصیرت برای همیشه داشته باشیم!رسانه ملی نقش بسیار تعیین کننده ای در وضعیت فعلی و ساخت فکری جامعه دارد.وضعیت مطلوب ، دور از دسترس نیست.نویسنده به این مطلب وقوف دارد که در بین گروه های مرجع ، بازیگران و ورزشکاران از مرجعیت بالایی درحال حاضر برخوردارند و این نقد ، نفی کننده ارزش این عزیزان نیست بلکه عقیده دارم باید این نقش حفظ شود ولی این به معنای آن نیست که نقش های دیگر به فراموشی سپرده شوند.نقش کسانی که با هزار و یک مقدمه و موخره در رسانه ها اعم از نوشتاری و مجازی ، تحلیل و دیدگاه ارایه می کنند و به ارتقای سطح فرهنگی و فکری فرزندان و شهروندان این جامعه می اندیشند و دغدغه های بسیار جدی دارند و معتقدند یک جامعه متعالی را از شان نیروهای فکری آن باید شناخت.من یکی از برنامه هایی که دارم دیدن و بهره مندی از آثار هنری فاخر است اما زندگی ، سراسر سرگرمی نیست.قبول دارم برخی از آثار در ساحت سینما ، تئاتر ، تلویزیون و موسیقی از چندین کتاب و نوشته خوب ، اثرگذارتر و کاربردی تر است ولی رسانه ها اعم از سراسری و محلی ، همواره در جامعه تاثیرگذار و دارای نقش راهبردی هستند.جامعه شناسی سیاسی به عنوان یک علم میان رشته ای در علوم انسانی به بررسی نقش نهادها و کانون های قدرت ، گروه های مرجع و تاثیر متقابل تحولات اجتماعی و سیاسی می پردازد.برای مثال در ایران ، بررسی نقش روحانیت در شکل گیری ، پیروزی و تداوم انقلاب شکوهمند اسلامی و نقش بسیج در دوران طلائی دفاع مقدس دو عامل تعیین کننده برای شناخت جامعه و حکومت در تاریخ معاصر ایران به شمار می روند.بررسی نقش نهادهای اجتماعی و فرهنگی در قبل و بعد از انقلاب اسلامی ، روی دیگر بررسی نقش گروه های مرجع در کشور است.پیشتازی مسجد در شکل گیری رویدادهای بزرگ دهه های اخیر و کارکرد بسیج در سازماندهی نیروهای مردمی در عرصه دفاع مقدس دیروز و جنگ نرم امروز ، از اهمیت خاصی در جامعه ما برخوردار هستند.پدیدآوران آثار هنری و قهرمانان رشته های ورزشی نیز به تناسب در افزایش سطح روحیه و آگاهی مردم نقش مهمی بازی می کنند.من معتقدم پدیدآوران رسانه در ایران نه تنها نسبت به سینما ، تلویزیون ، تئاتر ، موسیقی ، ماهواره و ورزش ظرفیت کمتری ندارند بلکه چون بطور مستقیم تولید فکر و اندیشه می کنند و خبرسازان بدون واسطه هستند می توانند نقش های مهم تری را از این پس ایفا کنند لیکن به دلایل متعددی که نیاز به فرصت دیگری برای طرح و بررسی آن است متاسفانه در رادیو و تلویزیون ، مغفول مانده اند و سهم ناچیز و نزدیک به صفر در جریان برنامه سازی های رسانه ملی برای مردم داشته و درحال حاضر نیز دارند.فعالان رسانه از مطلع ترین و واقع بین ترین کسانی هستند که از نزدیک با مسائل و دغدغه های جامعه آشنایی دارند و می توانند جامع ترین و ملموس ترین ایده ها و نظرات را به مردم ارایه دهند مشروط بر آن که رسانه ملی ، زمینه های این ارتباط فراگیر را در برنامه سازی های خود فراهم آورد.اگر برنامه سازان رسانه ملی ، نقد این فعال رسانه را پذیرا باشند و ملاحظات بازرگانی و درآمدزائی سازمان صدا و سیما اجازه دهد از این پس می توان در رادیو و تلویزیون شاهد حضور پدیدآوران رسانه به نام کارشناس رسانه ، فعال رسانه ، گزارشگر رسانه ، تحلیل گر رسانه و نویسنده رسانه و عناوینی از این قبیل در برنامه سازی های مختلف باشیم.همه می دانیم رسانه های تخصصی از قبیل رسانه های پژوهشی ، اقتصادی ، ورزشی ، هنری ، فرهنگی همواره با مخاطبان خاص سر و کار داشته و دارند و محتواهای استاندارد می سازند و رسانه های عام نیز از سرویس های تحریریه وزینی بهره مند هستند و در زمینه های موردنیاز جامعه باوجود سختی ها و پیچیدگی های کار رسانه ، محتواهای ارزنده تولید می کنند.بی شک در صورت برقراری این ارتباط و ایجاد شرایط موردانتظار در این نوشتار ، پدیدآوران رسانه های محلی نیز که نزدیک ترین و گسترده ترین سطح تماس را با مردم و نخبگان جامعه دارند می توانند از طریق مراکز صدا و سیمای استان ها ، سهم مهمی از برنامه سازی های رسانه ملی را در کشور داشته باشند.آشتی رسانه ملی با پدیدآوران رسانه های مرکز و محلی ، بحمدالله عصر جدیدی در برنامه سازی های اجتماعی ، سیاسی ، فرهنگی و اقتصادی رادیو و تلویزیون و نیز توسعه کمی و کیفی رسانه ها در ایران اسلامی پدید خواهد آورد.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • ناشناس می‌گه:

    نویسنده گرامی,
    تنها در صورتی که رسانه های جمعی از ساختار سیاسی مستقل و جدا باشند, می توانند در مورد نحوه برنامه سازی تصمیماتی از آن جنس که فرمودید و یا متناسب با نظرات و سلایق دیگر اتخاذ کنند.
    مالکیت و وابستگی سیاسی رسانه ها همواره مدیران مسئول و صاحبان امتیاز و سردبیرها را در مورد روش و محتوای برنامه ها در تنگنا قرار می دهد و رسانه را در مسیری جدای از آنچه خود در ذهن می پرورد قرار می دهد. وقتی حتی منتقدین محترمی همچون حضرتعالی که علی رغم شباهت و نزدیکی تفکراتتان با عرف سیاسی موجود, روش برنامه سازی را در رسانه نمی پسندید, آنوقت در نظر بگیرید که گروه های فرهنگی که نگرش های کاملا متفاوتی دارند و درباره موضوعات سیاسی و اقتصادی و یا مقولاتی مانند جنگ و بسیج دارند چه بر سر اندیشه و نظراتشان یم آید؟
    رسانه های وابسته به نهادهای سیاسی نه تنها تحمل سلایق و نگرش های متفاوت را ندارند, بلکه حال و حوصله منتقدین درون چارچوب های ارزشی را هم که به بهتر شدن کیفیت فکر میکنند ندارند.
    درست به همین خاطر است که بر سر تمام خانه ها دیش های ماهواره را می توان دید. زیرا بخشی قابل توجه از مردم حوصله دیدن برنامه های شعارگونه و قابل پیش بینی را ندارند و می دانند که از درون برنامه های رسانه های ملی جز یک نظر و یک روش و یک خروجی چیز دیگری بیرون نمیاید.
    از طرفی, دست دولت ها باید از مقوله فرهنگ کوتاه باشد. و یا دست کم دستی به درازی دست بخش های خصوصی داشته باشد. و رسانه ملی در این مورد می بایست با حفظ شان “ملی” از جهت گیری های مفطعی و حزبی و منطقه ای بپرهیزد. نه مثل حالا که رسانه ملی مان در واقع “ارگان خبرگزاری جناح راست” است و مخاطبش در آرمانی ترین حالت ممکن شامل نیمی از جمعیت ایران می شود.

200x208
200x208