تاریخ درج خبر : 1393/07/19
کد خبر : ۳۷۹۵۵۹
+ تغییر اندازه نوشته -

شهر هفت گنبد همچنان بدون عرصه و حریم

آثار باستانی هویت فرهنگی و ملی یک کشور محسوب می‌شود که هر عقل سلیمی بر نگهداری از این آثار و حفظ آنها از خطرات احتمالی تاکید دارد. در تاریخی زندگی می‌کنیم که در آن جهان متحول شده است به طوری که بین تاریخ گذشته و دوره جدید شکاف افتاده و همه ملت‌ها این هراس را دارند که با میراث گذشته چه خواهد شد چرا که این میراث تکرارناشدنی هستند.
میراثی که می تواند حکایت از هویت و فرهنگ اصیل یک قوم داشته باشد و به جد ادعا کرد اگر در نگهداری از این آثار با ارزش و تاریخی کوتاهی کنیم همه هویت و فرهنگ گذشته خود را که امانتی است برای آیندگان را از بین میبریم. یکی از این آثار با ارزش تاریخی که گواه فرهنگ و هویت اصیل مردمان کهگیلویه ای بحساب می آید بافت با ارزش بلاد شاپور است که این روزها با بی مهری فراوانی از سوی مسئولین مواجه شد.بلاد-شاهپور3
این بافت با ارزش که روزگارانی بعنوان یکی از شاخص ترین شهرها از لحاظ معماری و سبک زندگی زبان زد خاص و عام بوده امروزه به جولانگاهی برای احشام تبدیل شد! در گوشه و کنار این شهر تاریخی می توان حضور معتادانی را دید که این بافت با ارزش را سکونتگاهی آرام برای کارهای خود می بینند.بافت با ارزشی که بعد از گذشت سالیان هنوز اقدامات تعیین حریم آنها مشخص نشده است و در هاله ای از ابهام بسر می برد. همچنان که مدیران استانی همه بهانه خود را برای به تعویق انداختن این اقدام بزرگ نبود بودجه کافی میدانند. به نظر می رسد این بهانه تمامی ندارد و هیچ مدیری ایده و خلاقیت جدیدی برای از بین بردنش پیدا نمی کند چندی پیش نیز مدیر کل سازمان میراث فرهنگی استان در نشست شورای اداری شهرستان کهگیلویه در همین خصوص گفته: سازمان میراث فرهنگی برای تملک اراضی بافت قدیم دهدشت به 20 میلیارد تومان اعتبار نیاز است اگر اعتبارات کافی وجود داشته باشد بسیاری از مشکلات در حوزه تملک‌ها و همچنین مرمت و بازسازی آثار برطرف می‌شود. حال باید گفت اگر بودجه هایی که در سالهای گذشته جهت تملک این اراضی به سازمان میراث فرهنگی تعلق می گرفت در همین زمینه استفاده می شد و هر بار گوشه ای از این اراضی را از مالکان خریداری می کردند میتوان امیدوار بود تا به امروز تملک کل اراضی اطراف بافت بلاد شاپور خریداری و مورد نگهداری و حفاظت قرار می گرفت . این کوتاهی و بی برنامه گی مطمئنا چیزی جز تخریب بیش از اندازه این بافت با ارزش و تخریب هویت و فرهنگ معماری اسلامی ایرانی در بر نخواهد داشت. در این مقال باید گفت؛ بافت تاریخی کلیتی یکپارچه ودارای ارزشهای تاریخی اجتماعی عملی و زیبایی شناختی است به این ترتیب بافت تاریخی به وسیله اثار با ارزش و مجموعه دارای وحدت تعریف میشود که حفاظت و نگهداری آن مستلزم توجه به هردوبخش می باشد ازاین روبررسی روابط متقابل بافت و بنا و شیوه های نگهداری آنها ضرورت می یابد حریم گذاری با تعیین ضوابط قانونی برای محدوده اطراف اثرتاریخی به حفظ اثر از راه پیوند آن با محیط اطراف می پردازد ازانجایی که بخش عمده ای ازبافت های تاریخی درمحدوده حریم قرار میگیرد مطالعه اثرات حریم بربافت تاریخی و محدوده حریم گذاری شده حائز اهمیت است

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • زرین می‌گه:

    ما ساکنان شهرهای رفته بر بادیم
    ما راویان قصه های رفته از یادیم…

  • میم نون می‌گه:

    هر دم ازین باغ بری میرسد ……. متاسفانه اشتباهات غیر قابل جبران مسولین در گذشته و حال چنین فاجعه غیر قابل جبرانی را برای این شهر مظلوم تیشه خورده از ظلم و جور روزگار رقم زده است بنده خود زادگاهم در این شهر بوده و وضعیت تخریب آنرا از آن زمان تا به حال به یاد دارم و هر وقت که گذرم به این شهر می افتد جز حسرت وآه و افسوس چیزی عایدم نمی شود..ا

  • آرام می‌گه:

    در رابطه با بافت تاریخی و ارزشمند دهدشت قابل ذکر است که به اطلاع دوستداران برسانم که:
    ۱- متاسفانه از زمان قبل از انقلاب مکاتبات زیادی با سازمان های مربوطه از جمله “وزارت فرهنگ و هنر” وقت برای حفاظت و نگهداری شد و بعلت عدم شناخت بافت تاریخی دهدشت، عدم مطالعات، عدم متولی حفظ آثار باستانی هیچگونه اقدام عملی برای حفاظت و حفظ این بافت عظیم و بزرگ و سرشار از تمدن و فرهنگ ناب ایرانی به عمل نیامد.
    ۲- راز ماندگاری این بافت تاریخی به علت داشتن کاربری و استفاده ساکنین اولیه دهدشتی ها، و سپس تاس احمدی ها و … به عنوان مسکن بود که تا سالهای ۱۳۷۵ و بخشهای تک بنا از آن هنوز مورد استفاده قرار می گیرد و بافت اولیه تاریخی را دارد وحفظ شده است.
    ۳- بعد از انقلاب هم تا سالهای ۱۳۶۷-۱۳۶۸ متولی وجود نداشت و به خصوص در سالهای ۱۳۵۶-۱۳۶۷ در نبود سازمان متولی و عده ای سود جو دستخوش تخریب و نابودی عمدی قرار گرفت و عملاً به منظور نیل به رسیدن به گنج و یا به منظور نیل به سود حاصل از فروش مصالح گچ ( گویش محلی به نام گچینه) موجود در دیوارهای بناها به عنوان مصالحی برای پوشش طاق ضربی در شهر جدید دهدشت با تخریب بافت تاریخی صورت گرفت.

    ۴- اینکه تکلیف بافت تاریخی دهدشت چه خواهد شد هنوز در پرده ابهام است. به امید روزی که بتوانیم از این بافت بزرگ، ارزشمند و تاریخی نهایت استفاده علمی، فرهنگی و اقتصادی را در راستای حل مشکلات متعدد مردم دلیر و خونگرم و با صفای این سامان نماییم. که:
    ۵- متاسفانه هم خودمان خیلی کوتاهی و هم متولیان عرصه میراث فرهنگی کردیم و کردند.

  • ناشناس می‌گه:

    اگر این آثار باستانی در یاسوج بود آن را بارها در مجامع استانی و ملی وبین المللی مطرح می کردند وچه بودجه های ملی واستانی ووووووووووو صرف آن نمیکردند. مسولین استان ماهی چند بار به خاطر آن بیهوش می شدند وتب می گرفتند.چندین سمینار میگرفتند. بیچاره دهدشت. جاده دهدشت پاتاوه که اولین پرو ژه ای بود که کد ملی داشت الان رفت آخر صف

  • ملا می‌گه:

    واقعا جای تاسف داره
    فقط میتونم حسرت بخورم
    ما با دستای خودمون داریم تاریخ تمدنمون و آثار بجای مونده از دوران اوجمون رو نابود میکنیم

200x208
200x208