تاریخ درج خبر : 1393/08/22
کد خبر : ۳۹۵۹۲۴
+ تغییر اندازه نوشته -

«اهدای عضو؛ سخت اما زیبا»

سایت استان: اسلام رسایی نسب

سلامتی موهبتی است که به حسب عادت کمتر به آن فکر می کنیم و ارزش آن را چنان که باید و شاید نمی دانیم همچنان که از مرگ محتوم اما نامعلوممان غافلیم و یا دست کم برای فرار از واقعیت خود را به فراموشی می زنیم.عموما گذر هر یک از ما به درمانگاهها و بیمارستانها از روی ضرورت و به سبب بیماری خود یا بستگانمان است امادر همان شرایطِ نامطلوب و پر اضطراب، دیدن مشکلات و گرفتاری برخی بیماران -و شاید از آن بیشتر همراهان و خانواده های آنان- گاه چنان ما را درگیر می کند که مساله و مشکل خود را فراموش می کنیم. در این بین بیمارانی هستند که به سبب ضعف عملکرد یا تخریب جدی و گاه کامل برخی اعضا رنج می برند و در آستانه مرگ قرار دارند و چه سیار کسان دیگر در خانه هایشان که گرفتار و دست به گریبان چنین معضلی هستند. در همان حال شاید بیماری باشد که رشته پیوندش با این دنیا چند سیم و لوله تجهیزات پزشکی است که صرفا از مرگ دیگر اندامهایش جلوگیری می کند و هر لحظه امکان قطع نفسها و باز ایستادن تپشهای قلبش وجود دارد. در این بین روح زندگی و زیبایی بخشش و لذت کمک به دیگران و گرفتن رضایت خداوند منتظر تصمیمی سخت و بزرگ است تا مرگی بناچار را با زندگی و سرزندگی جایگزین کند. بخشش اعضای کالبد بیمار مرگ مغزی می تواند یک فرد و خانواده و شاید جمعی که سالها تمام روح و فکر و جسم وجانشان درگیر معضل بیماری و سختی بوده را رهایی بخشد تا آنها نیز زیبایی و لطافت زندگی را حس و لمس کنند. حس زیبا و عمیقی که از دیدن این حرکت بزرگ و انسانی هر وجدانی را به وجد می آورد چیزی نیست که بتوان در قالب کلمات و بازی عبارات بیان کرد.

اما کدام یک از ما در چنان شرایطی می تواند چنین تصمیم سخت اما زیبا و پرمعنایی بگیرد و به اهدای عضو عزیزش رضایت دهد!؟ از یکسو عزیزی به دلیل اتفاق و حادثه ای دچار مرگ مغزی شده است که رشته های علاقه و عطوفت همچنان به آن بسته و تک تک نفسهایش -گرچه به یاری دستگاههای پزشکی- غنیمت و فرصت است و طرف دیگر منطق و احساس انسانی و ایمان الهی برای نجات فرد و افرادی که نفسشان به شماره افتاده و رنگ از رخسارشان پریده و نگاه غمگین و ملتمسانه شان می تواند تصویری باشد که تا همیشه زندگی در برابر دیدگانمان این سو و آن سو کند . اما جدا از مسائل عاطفی و احساسی که به نوبه خود لازم و مطلوب است، شرایط را بایست واقع گرایانه ومنطقی دید و دانست که بیمار مرگ مغزی به سبب آسیب غیر قابل برگشت مغز بناچار به سمت سرنوشت محتوم همه ما یعنی مرگ خواهد رفت وتاخیر در اخذ تصمیم زندگی بخشِ اهدای عضو، می تواند فرصت اهدا زندگی را از چندین فرد و خانواده که چشم به راه و نیازمندند بگیرد.
موضوع اهدا عضو جزو موضوعاتی است که به سبب ماهیت انسانی و خدایی خاص خود مورد تایید و توافق افراد مختلف جامعه است. از نقطه نظر مذهبی، جسم ابزاری است که در اختیار روح و جان قرار داده شده و پس از مرگ که روح از آن جدا می شود فرسوده و پوسیده شده و از بین می رود. پس پذیرفتنی است که از این کالبدی که خداوند به امانت داده بهره و استفاده بهتر و بیشتری شود تا هم دیگر انسانها فرصت لذت زندگی و در کنار خانواده خود بودن و شاید مفید و موثر بودن برای جامعه برایشان مهیا شود و هم برای درگذشته، باقیات صالحاتی باشد و شاید ثواب این صواب با تمام زحمات یک عمر تلاش برای خیر و نیکی اش برابری کند چرا که زندگی بخشیدن است و چه بالاتر از زندگی بخشیدن! از نگاه غیر مذهبی که محوریت بر کمک و نوعدوستی و انسانیت است نیز این اقدام بزرگ جایگاه روشن و رفیع خود را دارد در حالی که نیم نگاهی به جاودانگی که مورد نظر بسیاری است دارد.
طبق آمارها سالیانه حدود شش هزار مرگ مغزی در کشور اتفاق می افتد که از این تعداد تنها ششصد تا هفتصد اهدا انجام می شود. آمارهای جهانی در این مورد چیزی نزدیک به پنجاه درصد است که در مقایسه با عدد کمی بیش از ده درصد اهدا در کشور ما فاصله معنا داری به چشم می خورد. مردم استان ما به سبب روح و خصیصه عشیره ای و روستایی و منش و شجاعتی که دارند در چنین شرایطی همچنان که توانسته اند، می توانند تصمیمات بزرگی بگیرند و با اهدای عضو سبب خیر و خوبی در زندگی خود و دیگران شوند. در سال جاری بیش از ده مورد اهدا عضو در شهرستانهای مختلف استان داشته ایم که جا دارد از خانواده های مصیبت دیده و بزرگ منش آن زنده یادان تشکر عمیق قلبی و برای سفرکردگان دیار باقی طلب آرامش و آمرزش داشته باشیم.

به منظور بهبود و ارتقا این فرهنگ انسانی افراد می توانند خود داوطلب اهدا عضو شوند که درصورت وقوع حوادث منجر به مرگ مغزی در این حرکت انسانی و فریضه الهی مشارکت داشته باشند. به این منظور سایتها و مراکز مختلفی وجود دارد که می توان با مراجعه به آنها با دادن اطلاعات و مشخصات، کارت عضویت دریافت داشت و مناسبت تراست که خانواده را نیز از آن مطلع ساخت که ضمن همراهی در صورت قرارگیری در شرایط ذکر شده، راحت تر و سریعتر بتوانند به نتیجه رسیده و تصمیم زیبای زندگی بخش خود را بگیرند. جمع و گروههای دوستانه یا فکری و صنفی می توانند در این زمینه های مفید و خیرخواهانه قدم بردارند و مشوقی برای دیگران هم باشند. بنده نیز به همراه جمعی از دوستان – همکلاسی های قدیمی از اولین دوره مدرسه راهنمایی نمونه آزادگان گچساران- نیز همراه و همقدم شدیم. گرچه سابقه عضویت برخی به بیش از ده سال بر می گردد اما دیگر دوستان و آشنایان نیز دعوت و تشویق به عضویت شدند باشد که این فرهنگ والا و انسانی گسترش یابد تا انشالله روزی شاهد رنج و انتظار هیچ بیمار منتظر پیوندی نباشیم.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • مومنی می‌گه:

    دقیقا همینطور هست واقعا نیاز هست در این مورد بیشتر فرهنگ سازی شود.

  • فرهاد می‌گه:

    اسلام کوتاه بیو . مو که ایشناسمت

  • دشتروم ی ها می‌گه:

    رسایی زورت نیاد خودت و پایدار که وظیفه شناس رئیس شوراست

    • اسلام رسايي نسب می‌گه:

      انشاله هر یک از بزرگواران که در مسندی هستند منشا خدمت باشند و شما همولایتی عزیز همچنان که شاد هستید شاید باشید!
      فرصت کردید مطلب رو هم یه نگاهی بندازید

  • سعید پایدار/ شورای اسلامی شهریاسوج می‌گه:

    «الذین ینفقون اموالهم بالیل والنهار سرا وعلانیه فلهم اجرهم عند ربهم ولاخوف علیهم و لاهم یحزنون»کسانیکه دارایی های خود را در شب و روز، و نهان و آشکارا، انفاق می کنند، پاداش آنان نزدپروردگارشان برای آنان خواهد بود، و نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می شوند.»

    جناب رسایی ، در این دنیای وانفسایی،که گوش ها پراست از تعارفات دروغین و ایثار غریب ترین وازه در بین اعمال تکراری انسان هاست ، با این نوشته اندکی ما را با خود اوردی …سپاس

    • اسلام رسايي نسب می‌گه:

      ممنون از توجه و لطف شما .
      حضور افراد دقیق و دلسوزی چون شما در بدنه سیستم اجرایی و مدیریت شهری مایه امیدواری است البته اگر…!

200x208
200x208