تاریخ درج خبر : 1393/11/06
کد خبر : ۴۳۷۹۵۶
+ تغییر اندازه نوشته -

« در ستایش یک شکست »

yari1393

سایت استان: فضل الله یاری

ورزش ایران و به خصوص فوتبال همچنان جولانگاه سیاست مدارانی است که این مستطیل سبز را هر لحظه به شکلی می‌بینند. یک زمان صفحه شطرنجی است که می‌توان در آن سربازهای خود را به قلعه برد و وزیر کرد و زمانی دیگر رینگ بوکس است که می‌توان در آن مشت به دهان رقیب سیاسی خود کوبید.گاه نیز می‌توان آن را پیست دومیدانی بزرگی دید که در آن به هر وسیله باید از رقیب جلو زد؛ در این راه هم می‌توان او را به خارج از مسیر هل داد و هم می‌شود بایک نوک پا او را سرنگون کرد.
با این همه کارکردی که این سیاست مداران از دل این ورزش استخراج کرده اند، این مستطیل سبز در سال های اخیر، به دلیل نوری که بر اتفاقات آن می‌افتد و جهان را متوجه اتفاقات درون آن می‌کند، می‌تواند کلاس بزرگی برای همین آنان باشد.سیاستمدارانی که گویی تنها درسی که می‌توانند از آن فرا بگیرند، درس «پیروزی» است؛آن هم به هر وسیله ای.
اما اتفاق دو روز پیش در ورزشگاهی که یک سر آن ۲۵ هزار ایرانی مشتاق نشسته بودند و در سر دیگر آن ۱۱ ایرانی دیگر با نیروی جان خود می‌دویدند، می‌تواند هرکسی را متوجه خود کند تا از آن درسی فرابگیرد و در این مسیر چه کسی اولی تر از سیاست مدارانی که آب و نان و تفریح و کار و در نهایت زندگی مردم ایران را به خود و تصمیمات خود گره زده اند؟
این روزها وضعیت زندگی مردم ایران تنها تابع تصمیمات مردان حسن روحانی در هیئت وزیران نیست؛ که فریاد کوچکی از مهدی کوچک زاده، هیاهوی رسایی از حمید رسایی و نطق ناتمامی از علی مطهری در مجلس نیز می‌تواند وضعیت مردم ایران را تحت تاثیر خود قرار دهد.
پس همه سیاست مداران ایران چه بخواهند و چه نخواهند،چه ساکت باشند و چه فریاد بکشند، چه در مجلس و دولت باشند و چه در احزاب و رسانه ها، با هر حرکت شان می‌توانند، بخشی از زندگی مردم ایران را زیر تاثیر اقدامات خود بگیرند.
بازی دو روز پیش مردان فوتبال ایران در برابر تیم ملی عراق و حتی شکست غم انگیز در آن، می‌تواند الگوی خوبی فراروی سیاست ورزان ایرانی باشد.فوتبالیست های ایرانی در آن بازی نتیجه را به حریف واگذار کردند و آن چنان که همه مردم جهان دیدند و داور بازی گزارش کرد با نتیجه «باخت» به خانه برگشتند؛ اما نگاهی به قضاوت مردم پس از پایان بازی نشان می‌دهد که مردم نه تنها آن ها را بازنده بازی نمی‌دانند، بلکه در یک میدان بزرگ تر به آنان عنوان قهرمانی داده اند، تنها به خاطر انگیزه ای که آنان را واداشت تا با تمام جان شان بدوند و جسم شان را در برابر حملات حریف سد پیشرفت کنند وآن انگیزه در یک پرچم سه رنگ تجلی پیدا کرده بود.
در کنار این یازده نفر،چندین هزار نفر نیز که هرکدام مرام و مسلک متفاوتی داشتند و حتی در مواردی در برابر هم نیزقرار دارند، سر و صورت و لباس خود را به گونه ای رنگ کرده بودند تا زیر عنوان«ایران» جای بگیرند.
روز جمعه هم آن بازیکنان و هم این تماشاگران با چشم هایی گریان مستطیل سبز واقع در سرزمین کانگوروها را ترک کردند، اما هیچ کس آنان را شکست خورده ندانست و این درس کوچکی نیست.
۱۲۰ دقیقه جان بازی فوتبالیست های ایران – حتی بدون توجه به گل های شادی آفرینی که در طول بازی وارد دروازه حریف کردند –می تواند سرمشق سیاست مدارانی باشد که هر روز گوشه ای از پرچم ایران را گرفته و خود را نماینده آن می‌خوانند و به تنها چیزی که فکر می‌کنند،این است که به هرقیمتی «پیروز» میدان باشند. از همین روست که هم می‌توان از تریبون های عمومی نسبت به رقیب، لعن و ناسزا شنید و هم می‌توان در خانه ای که به نام ملت ساخته و پرداخته شده،دید که نماینده ای را از جایگاه نمایندگی اش به زمین پرت می‌کنند و البته هم می‌توان دید که دولتمردانی به پشتیبانی رای مردم برای منتقدان خود خط و نشان می‌کشند.
***
اگر هرکدام از سیاستمداران ایرانی بتوانند حتی یک «شکست» با کیفیت آن چه که روز جمعه در پایتخت استرالیا، به دست آمد، را در کارنامه خود داشته باشند، می‌توانند آن را یک پیروزی درخشان به حساب آورده و نشان شایستگی خود قرار دهند و مطمئن باشند که از نظر مردم دور نخواهد ماند؛ آن چنان که هیچ کس تیم ملی فوتبال ایران را بازنده بازی با عراق نمی‌داند و این نه به خاطر بازی زیبا و جاندار بازیکنان و گل های شادی آفرینی است که تیم ده نفره ایران با قدرت به حریف تحمیل کردند؛بلکه به خاطر همه آن سخت جانی و جان بازی کسانی است که هر کدام در گوشه ای از جهان در باشگاه هایی با نام های متفاوت توپ می‌زنند، اما آن روز تنها به یک نام می‌اندیشیدند؛ ایران.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • سعید موسوی می‌گه:

    سلا خدمت اقای یاری
    بعید میدونم این حرفها رو برای دلسوزی بخاطر ورزش وسیاست زده باشید.
    این رو به این خاطر گفتم چون از نظر شما مخالف همون مخالف . . .

    درس پیروزی به هر وسیله ای ؟!!
    شما از سال ۸۸ نوک قلم تون رو دور چه هدفی کشیدین ! برگردین پشت سرتونم نگاه کنین.
    واقعا سیاست مدارا باید همه مقاله های شما رو بخونن بعد درس بگیرند؟!

  • مبارک می‌گه:

    ناشناس جان به دل نگیر منظوردلدار وطرف دلدار ، هدایت خواه نماینده یاسوج است که دروصف رحیمی گفت

  • ناشناس می‌گه:

    بنده خدا مجبور نکردن کامنت بزاری
    همه دارن تعریف کیروش می دن که از همه ایرانی ها تعصب بیشتر داشت

  • دلدار می‌گه:

    یاری جان کیروش از مربیان هاشمی رفسنجانی بود.ایشان باسفارش باهنر وناطق نوری پا به عرصه فوتبال ایران گذاشت همان وقت ما گفتیم این اقا شراب خوار است وباید برود ولی اصلاحاتیهامی گفتند باید تیم اصلاح شود

200x208
200x208