تاریخ درج خبر : 1393/12/29
کد خبر : ۴۶۳۸۷۳
+ تغییر اندازه نوشته -

رسوم بویراحمدی‌ها در آستانه سال نو؛ «سُفرَه پر کِنون و چالَه گرم کِنون»

سایت استان: اسلام رسایی نسب

اولین موردی که به ذهنم می رسه اینه که تا چند سال پیش -و قبل از تسلط تبلیغات رسانه ای صدا سیما – مردم فقط عید نوروز را بصورت رسمی و زبانی تبریک می گفتند و دو عید قربان و فطر را نیز محترم می داشتند اما ندیدم و نشنیدم بابت آن تبریک بگویند! اما رسم مهمانی و قربانی در آن اعیاد هم بوده و هست.

tb1txkjhug1fys7cbox5_129597

اما برویم سر اصل موضوع و به قول قدیمی ها “گَپِ گا نَ / صحبت گاو را بکنیم بهتره ( خود داستانی دارد)” بزنیم بهتره:

رسم خانه… تکانی و رخت نو و تمیز بر تن کردن که برای همه بوده و اینحا نیز بوده و هست . همین طور دید و بازدید ها که معمولا کوچکترها از خانه و خانواده بزرگتر ها شروع می کنند و تقریبا در همه جای ایران نیز به همین شیوه است. همیم طور رسم خیرات دادن در آخرین پنجشنبه سال برای اهل قبور که معمولا در بویراحمد “شِلَه شیری/شیر برنج” است که برای خوش عطر و مزه کردن در آن از دانه های “راجونَه/رازیانه” استفاده می شود. برای خیرات گاه “حلوای محلی” طبخ و تهیه شده “بَهر/توزیع” می گردد.

اما دو شب آخر سال به طور خاص نزد بویراحمدی ها حس و فضای خاصی داشته است. یک شب مانده به عید را “سفره پُر کِنون” و شب عید را “چالَه گرم کِنون” می گفتند.

“سفره پر کنون” زمانی برای پختن نان عید بوده است. که هم نان معمولی (سفید) و هم نان شیرین که برای تهیه آن اضافه بر آرد گندم از شیر و آب قند و کنجد و گاهی کمی هم زردچوبه استفاده می شده است آماده می کرده و سفر را پر می کردند.

در شب “چاله گرم کنون” هر خانواده تمام تلاش خود را به کار می بست که حتما در شب عید برنج و گوشت بر سفره داشته باشد که نشانه ای از رزق و روزی و همین طور شادی و خوشی باشد. معمولا از “کَنگر” و درصورت وجود “لیزَک /بُن سرخ” به عنوان سبزی در برنج شب عید استفاده می شد.

اشاره ای هم به آجیلهای محلی :

از آجیلهای محلی هم می توان به معمول ترین آنها یعنی “گندم بِرِشتَه” اشاره کرد و همچنین دیگر انواع آجیل محلی مثل “انگُچ/اَنجِک” و “گَمَگ/گِمَک” .
گندمِ گندم برشته معمولا از نوع تُرد تر انتخاب می شد و پس از برشته کردن آن و سرد شدن به آن “کلخُنگ” و “مویز” و “مَزگَه” که مغز شیرین شده بادام تلخ و ارزن است افزوده می شد.

“اَنجِک/اَنگُچ” نیز درختی خودرور در طبیعت است که هم میوه آن خوراکی است و هم دانه آن را جدا و خشک کرده گاهی هم بو می دهند و آماده استفاده می نمایند

“گَمَک/گِمَک” نیز نوعی آجیل با محوریت برنج محلی “چَمپا” است که دانه های برنج را در “سِرکو” کوبیده به همره “کلخنگ” و گاه اضافه نموده دیگر مخلفت استفاده می نمایند.

۱۰۹۴۹۷۵۶_۱۴۳۲۷۰۰۳۵۷۰۲۲۸۹۳_۱۵۸۶۳۸۹۱۵۱۱۵۷۷۱۴۹۷۸_n

*(این مطلب از صفحه اسلام رسایی نسب در فیسبوک برداشته شده است)

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208