تاریخ درج خبر : 1394/01/11
کد خبر : ۴۶۴۰۸۳
+ تغییر اندازه نوشته -

«تحلیلی بر مذاکرات هسته ای»

سایت استان: عماد جعفری پور
.
در سالهای گذشته، غربی ها از سمت برنامه هسته ای ایران احساس خطر جدی کردند. با تمام قوا، به روسیه و چین و کره و ژاپن باج دادند تا شدیدترین و موثرترین تحریم ها را اعمال کنند. احساس می کردند سلاح هسته ای در حال ساخت است. دولت آقای روحانی رفت سر میز مذاکرات و گفت ”’اگر فلان و فلان بشود، ما الحاقیه ان.پی.تی را می پذیریم”’. الحاقیه یعنی اجازه بازدید سرزده. یعنی آژانس اتمی می تواند شخصی را در قالب توریست برزیلی بفرستد شیراز و یکدفعه فکس بفرستد به دولت ایران و بگوید ”’تا نیم ساعت دیگر درب ورود نیروگاه بوشهر را برای مستر الکسیس آژانسیان باز کنید”’. وقتی دولت ایران گفت الحاقیه را می پذیریم، یکدفعه نگرانی غربی ها برطرف شد. خیال شان راحت شد که ایران تا حالا بلوف می زده و تاسیسات خفن هسته ای ندارد، و ایران یک تهدید هسته ای نیست. حالا که خیال شان راحت شده، با خودشان می گویند ”’تحریم ها را دست نخورده باقی بگذاریم تا از تحریم ها به عنوان اهرمی برای حل سایر چالشهای مان با ایران استفاده کنیم”’. به عبارتی، معتقدم که در ۵ سال آینده توافق حاصل نمی شود، چون غربی ها برای این تحریم ها خیلی باج دادند و بدشان نمی آید که هی از ابزار تحریم استفاده کنند. این که دولت ایران بدون دریافت امتیاز مناسب، خیال غربی ها را راحت کرد، اقدامی ناشیانه بود. حتی اگر سانتریفیوژها به صفر برسد و ایران در خاورمیانه مطابق نظر غربی ها عمل کند، باز هم لحظه آخر غربی ها می گویند ”آقای ظریف، قربون شکلت، این پیرهن چارخونه ات را باید عوض کنی که ما بیشتر بپسندیم”’. اگر آقای ظریف پیرهن چارخونه را عوض کند، باز غربی ها می گویند ”این فریم عینک تون هم باید طرحدار باشد”’ …. و ادامه بهانه جویی. از اول نباید با لات بازی وارد این مسیر هسته ای می شدیم. متاسفانه حالا حالاها اندر تحریم خواهیم ماند. امیدوارم اشتباه کرده باشم.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208