تاریخ درج خبر : 1394/01/22
کد خبر : ۴۶۸۸۸۶
+ تغییر اندازه نوشته -

«چند قدمی در خیابان»

سایت استان: صیاد خردمند

ظهر روبه غروب می رود ، جای سوزن انداختن نبست و شهرغرق در تکاپو ست وآرام قرار ندارد ، همه به دنبال گمشده خیالی خود هستند و زمین زیر پایشان تاب نفس کشیدن ندارد و در آرزوی صبح به سر میبرد ، اینها کیستند؟ به دنبال چه میگردند؟ مانکن ها کم ساکت نبودند ، در این فضا مانکن ها بیشتر به سکوت خفته خود فرو رفتند… تصور کنید در میدان هفت تیرشهر یاسوج یا در یکی از پاساژهای شهر دهدشت در غروب قدم میزنید، این همه سیل جمعیت دنبال چه چیزی هستند؟ چرا چهره حاضرین در خیابان ، مانند کسانی است که به تازگی از یک مهمانی برگشته اند؟آیا همه این جمعیت به دنبال خرید می باشند؟! چرا در خارج از ساعات اداری جمعیت شهر در تکاپو می باشد؟! خیابان امروز چیزی نیست به جز آدمها، رنگ ها ، بوها ،نمادها،تصور ها ، پوسترها، موسیقی ها،چشمان چرانی ها….. جواب سوالات بالا می تواند به ما کمک کند که به خیابان گردی بعنوان یک پدیده نگاه کنیم، خیابان گردی ، شاید برای بسیاری یک معضل و نقصان اجتماعی شناخته نشود ، زیرا که ذهن ما در برخورد با پدیده های مانند اعتیاد ، تجاوز به عنف و… ملول گشته و به ما اجازه نمی دهد از این آسیب ها فارغ شویم و به پدیده ای همچون خیابان گردی بپردازیم. خیابان گردی در نفس خود آسیب اجتماعی تلقی نمی شود ، ولی از آنجا که این پدیده معلول معضلاتی همچون بیکاری و از طرف دیگر علت آسیب های مانند سرقت، مزاحمت های خیابانی، نزاع جمعی و.. می باشد میتواند سوژه جذابی برای آسیب شناسان اجتماعی باشد. بسیاری از محققان معتقدند که انگیزه “دیدن و دیده شدن ” است که افراد را به خیابان ها می کشاند، “دیدن” ناشی از حس کنجکاوی انسان می باشد و در زمانه ای که انسان ها ملاک قضاوت را در چشمان خود قرار داده اند ، میتوان برای رفع حس کنجاوی به خیابان هارفت، و از آن مهم تر میل به “دیده شدن” محرکی است که باعث می شود بسیاری با انگیزه خودنمایی به سنگ فرش های خیابان سوق داده شوند. در مورد علل خیابان گردی میتوان گفت بخشی ازعوامل خیابان گردی ناشی ذات درونی افراد و علاقه آنها به قدم زدن و لذت بردن از آن است. بخش دیگر موضوع به آسیب های اجتماعی برمیگردد که خیابانها را برای جوانان فانتزی تر از آنچه هست جلوه می دهد. بسیاری از فلاسفه و روانشناسان معتقدندکه در خیابان ها حاشیه ومتن وجود ندارد ، میتوان از تحت نظارت بودن خارج شد وبا ناشناخته بودن به اعمال وامیال دلخواه خود پرداخت، و این حس غریب بودن میتواند برای افراد جذابیتی خاص داشته باشد، اگر چه این مسله در شهرهای بزرگتر بسیار بیشتر نمود پیدا می کند تا شهرهای استان ما که همه به دلیل کوچک بودن بر هم نظارت دارند. خیابان گردی همزمان با بحث فراغت بوجود آمد، یعنی زمانی که افراد از فعالیت های شغلی فارغ شدند یکی از گزینه های پیش روی آنها خیابان بود، حال اگر فضای شهری خالی از سینما و مکان های فرهنگی، پارک ، امکانات ورزشی و.. باشد ، طبیعی است که بسیاری از جوانان برای گذران فراغت خیابان را انتخاب کنند، زیرا که برای قدم زدن در خیابان هزینه ای پرداخت نمی کنی و بین همه بصورت مساوی تقسیم شده است. بی شک اغلب افرادی که به امور شغلی می پردازند ساعات پایینی روز را در خانه به استراحت می پردازند و افرادی که به علت بیکاری دچار روزمرگی شده اند در ساعات پایانی روز به خیابانها هجوم می آورند، پس رفع بیکاری و بوجود آمدن اشتغال یکی از راه های ازبین بردن شلوغی کاذب خیابان ها می باشد ، فردی که شغل مناسب ندارد و امید چندانی به آینده ندارد خیابان را پناهگاهی برای برون رفت از شرایط موجود می داند. اگر بصورت عمیق به خیابان گردی توجه شود متوجه می شویم رابطه بین جنسیت و خیابان بصورت معناداری تغییر یافته است ، در گذشته بیشتر شاهد حضور مردان در خیابان ها بوده ایم ولی در سالیان اخیر این نسبت تغییر یافته، و جمعیت زنان حاضر در خیابان چندیدن برابر مردان شده است و به نوعی خیابان ها در سالهای اخیر زنانه شده است و بیشتر کالاها و دکوراسیون مغازه ها متناسب با سلیقه و نگرش های خانم طراحی می شود. افراد خیابان گرد به دلیل بی هدف بودن و نداشتن برنامه ریزی برای زندگی و پیشرفت ، اوقات خود را در خیابان ها سیر می کنند این افراد به دلیل در مجاورت هم قرار گرفتن باندهای چند نفره را تشکیل می دهند ، که منجر به روی آوردن به جرایمی مانند نزاع خیابانی ،حمل سلاح، مزاحمت نوامیس و هوس پرانی ،اعتیاد مصرف مواد مخدر، مزاحمت برای بازاریان ، و مخدوش شدن امنیت اجتماعی می شود. در پایان با توجه به اینکه جمعیت های جوان بخش اعظمی از سرمایه انسانی را شکل می دهند ، ضروری است درابتدای امر برای جلوگیری از روی آوردن افراد به پرسه زدن در خیابان ها سعی در حل موضوع اشتغال افراد کرد ، و همچنین خانواده ها با نگرشی هوشمندانه اجازه ندهند که فرزندان از آغوش گرم خانواده به سرابی مانند خیابان روی بیاورند.

“دانشجوی جامعه شناسی دانشگاه یاسوج”

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208