تاریخ درج خبر : 1392/05/11
کد خبر : ۴۹۴۰۷
+ تغییر اندازه نوشته -

مراسم تحلیف و سیاست خارجی روحانی

سایت استان: *جاوید قربان اوغلی

ابتکار دعوت از مقامات خارجی برای مراسم تحلیف از پدیده‌های جالب و نسبتا منحصر به فرد ریاست‌جمهوری یازدهم است. این مساله در همه جای جهان مرسوم است که کشورها در رویدادهای مهم خود خصوصا آغاز به کار رییس‌جمهور جدید از کشورهای جهان به‌طور عام و کشورهای دوست به‌طور خاص برای شرکت در این مراسم دعوت به عمل می‌آورند. بدیهی است که کشورهای دیگر نیز از این فرصت برای آشنایی با رییس‌جمهور جدید استفاده می‌کنند و معمولا دعوت کشور میزبان را می‌پذیرند. بنابراین می‌توان گفت که این اقدام در مجموع کار مثبت و رایجی است. چرا که بخش اصلی کار هر رییس‌جمهوری، رایزنی‌های بین‌المللی و شناخت رهبران دنیاست. این شناخت از طریق رفت و آمدها یا شرکت در کنفرانس‌های بین‌المللی صورت می‌گیرد. بنابراین حضور مقامات ارشد کشورها در مراسم تحلیف فرصتی برای رییس‌جمهور و مشاورانش است که به شناختی از اعضای فعال و موثر جامعه بین‌المللی دست یابند تا بتوانند سیاست‌های خارجی خود را به درستی طراحی و اجرا کنند. با این حال همان‌طور که کشورها تلاش می‌کنند از مراسم شروع به کار رییس‌جمهور جدید خود به عنوان محفلی برای تجدید اتحادها و نشان دادن رویکرد باز خود به جامعه جهانی استفاده کنند، این رویکرد را در سیاست داخلی خود نیز به کار می‌گیرند. یعنی نباید در این عرصه دچار تناقض شویم. اگر تلاش می‌کنیم که افراد موثر و معتبر جامعه جهانی در مراسم تحلیف رییس‌جمهور جدید شرکت کنند به همان میزان هم باید از شرکت افراد موثر و صاحب اعتبار داخل کشور نیز استقبال کنیم. به‌ویژه حضور روسای جمهور سابق کشورمان…

می‌تواند نشانه‌یی از اتحاد و همبستگی داخلی باشد. به‌ویژه رییس‌جمهوری که معمار سیاست تنش زدایی و روابط گسترده‌تر با جامعه جهانی بوده است و ایده او برای گفت‌وگوی تمدن‌ها از سوی سازمان ملل به‌طور جدی مورد پذیرش قرار گرفته است و به این اعتبار به یکی از چهره‌های موثر و شناخته شده بین‌المللی تبدیل شده است. لذا به نظر می‌رسد که این سیاست به‌طور کلی مثبت است و باید در سطح بین‌المللی و داخلی دنبال شود. با این حال و فارغ از نفس عمل، سطح مقامات شرکت‌کننده و تعداد میهمانان خارجی شرکت‌کننده در این مراسم از اهمیت زیادی برخوردار است.

تعداد و سطح مقامات بلندپایه خارجی می‌تواند حاوی پیام‌های مهمی به جهان باشد و نمایانگر جایگاه کشور در نظام بین‌المللی و اعتبار رییس‌جمهور منتخب نزد کشورهای جهان است. هرچند هنوز به‌طور دقیق مشخص نیست که چه تعداد از رهبران و یا دیگر مقامات کشورهای جهان و در چه سطحی در این مراسم شرکت می‌کنند ولی آن طور که مقامات مسوول گفته‌اند از تمامی کشورها به جز دو کشور دعوت شده است که در این مراسم شرکت کنند. آن‌طور که از اخبار منتشر شده بر می‌آید برخی از کشورهای همسایه و نزدیک به ایران در حد رییس‌جمهور، نخست وزیر، رییس مجلس و وزیر خارجه شرکت می‌کنند. با این حال غیر از کشورهای همسایه که در سطح بالایی در این مراسم حضور خواهند یافت، جای خالی کشورهای اروپایی کاملا قابل احساس است. هرچند علت عدم حضور مقامات اروپایی را نمی‌دانیم ولی می‌توان گمانه‌زنی‌هایی داشت. شاید این کشورها منتظر سیگنال‌های مثبت‌تری از سوی ایران بودند یا اینکه ممکن است فکر کرده باشند که ایران با کشورهای اروپایی به‌طور گزینشی برخورد می‌کند. شاید منتظر این بودند که ایران پیامی به اتحادیه اروپا بفرستد که با مقامات این اتحادیه به‌طور گزینشی برخورد نمی‌کند و همه کشورهای عضو اتحادیه را به‌طور رسمی در این مراسم میزبانی می‌کند. به هر حال آنها اعلام کرده‌اند که در حد سفرا شرکت خواهند کرد که طبعا رویکرد مثبتی نیست. برخلاف آنچه الان دیده می‌شود که اروپایی‌ها نسبت به حضور در مراسم تحلیف رییس‌جمهور منتخب چندان رغبت نشان نمی‌دهند، آنها از انتخاب دکتر روحانی به عنوان رییس‌جمهور ایران به گرمی استقبال کردند و پیام‌های تبریک آنها نشان‌دهنده رویکرد مثبت آنها نسبت به نتیجه انتخابات بود. بنابراین تناقضی در رفتار کنونی آنها با رویکردهای مثبت قبلی دیده می‌شود. به نظر می‌رسد که باید مسوولان مربوطه توضیحی دهند که چرا این اتفاق رخ داده است و اروپایی‌ها تا حدی از موضع اولیه و استقبال چشمگیر خود عقب‌نشینی کرده‌اند. من مایل نیستم گمانه‌زنی بد کنم ولی به نظر می‌رسد که تصمیم اروپایی‌ها در این زمینه علاوه بر سابقه 8 ساله اخیر روابط ایران می‌تواند دلایل دیگری هم داشته باشد. همان‌طور که همه می‌دانند جک استراو، وزیر خارجه سابق انگلستان بعد از انتخاب آقای روحانی علاقه‌مندی جدی خود را برای حضور در تهران اعلام کرد. با این حال برخوردهایی که از سوی برخی جناح‌ها و مقامات با مساله حصور ایشان صورت گرفت شایسته دولتمردان و کشور ما نبود. استراو قبلا وزیر خارجه انگلستان و الان هم نماینده پارلمان این کشور و یکی از مقامات موثر در مذاکرات هسته‌یی ایران و سه کشور اروپایی در زمان خاتمی بوده است. در آن زمان انگلستان با وجود نزدیکی مواضعش به امریکا در مسائل جهانی، نرم‌ترین موضع را در مقایسه با دو کشور دیگر (فرانسه و آلمان) داشت. در آن زمان امریکایی‌ها مذاکرات نبودند و کاندولیزا رایس، وزیر خارجه ایالات متحده با فشار بر 1+2 مرتبا به اروپا هشدار می‌داد که وقت تلف نکنند. در چنین شرایطی انگلستان توانست در برابر این فشارها مقاومت کند و مذاکرات را به نتیجه برساند. ضمن اینکه روابط شخصی خوب آقای استراو با آقای روحانی از مهم‌ترین مسائلی است که می‌توان به عنوان وجه مثبتی در دیپلماسی امروز به آن توجه داشت. باید توجه داشت حضور افرادی چون استراو که دیدگاه مثبتی نسبت به ایران دارد و علاوه بر آن از روابط شخصی نیرومندی با روحانی برخوردار است، ظرفیت خوبی برای بهبود روابط ایران با قاره سبز است. توجه داشته باشیم یکی از ویژگی‌های آقای دکتر ظریف به عنوان مهم‌ترین گزینه برای کسب مقام وزارت خارجه آینده آشنایی چهره به چهره ایشان با مقامات دنیای امروز است. برای یک وزیر خارجه موفق این بسیار مهم است که به سهولت با شخصیت‌های تاثیرگذار بین‌المللی ارتباط دوجانبه برقرار کند. شاید این کلید تاثیر‌گذاری در دست آقای روحانی برای حل مسائل و مشکلات سیاست خارجی ایران است. به نظر می‌رسد برخوردهای داخلی صورت گرفته با مساله حضور آقای جک استراو درست و در راستای منافع کشور نبوده و بیشتر سلایق شخصی در اتخاذ این تصمیم تاثیر داشته است.

*مدیر کل سابق آفریقای وزارت امور خارجه

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208