تاریخ درج خبر : 1394/07/08
کد خبر : ۵۱۹۰۲۲
+ تغییر اندازه نوشته -

تقدیر و تشکر دکتر مندنی پور از همدردی مردم

سَیلی بُنیان کَن، بناگاه درخت تناور، رعنا و شاداب باغ آرزوهای زندگی مان رااز جا کَند، وبا خود برد! باغبان پیر چونان ،تماشاگری لال و دست و پابسته، با حسرت فراوان نظاره گر بروز این فاجعه ی غم انگیز بود؛ و بی آنکه کاری از وی برآید، در کمال ناباوری، وبا چشمانی اشکبار خاطرات گذشته، و صحنه ی ناگوار این رُخ داد ناگهانی را ،در ذهن پریشانش ،به کَرّات مرور می نماید و حاصلش تکرار خاطرات تلخ و شیرینی است،که چونان، سوهان ،روح تمامی بازماندگان، بویژه پدرو مادر را می خراشد ،ودلها را می سوزاند !
کسانی که تجربه ی تلخ، سنگین وکمرشکن از دست دادن عزیزی را در زندگی از سرگذرانده اند ؛پدران و مادران جوان از دست داده ؛هم ،آنانی که ،با شیره ی جان فرزندی راپرورانده، ودر ناخوشی اش، ناخوش ،ودر خوشی اش ،لبخند اُمیدبرلبانشان نقش بسته، وسَرمَست از رویای خوش خویش، برای سعادت و خوشبختی دلبندشان روزشماری کرده اند !تا ثمره ی زحمات سالهای سال خود رابه تماشابنشینند !
بیشتروبهتر، حال نزار ، و فضای آسمان تیره ی فرزند مرده ها را درک کرده ،و دردشان رااحساس می نمایند !چه،”جدایی تا نیفتد،دوست قدر دوست ، کی داند؟_شکسته استخوان داند ، بهای مومیایی را.”

ولی مگر می شود ،این واقعیت رانادیده انگاشت، چه: با این همه تلخی هاو دهن کجی های روزگار غَدّار،
اگر نبود، محبت های دوستان ,آشنایان وبستگان در تسکین این درد جگرسوز وجانکاه ،چه بسا تحمل بار سُتُرگ آن ،اگر نه ناممکن ،که بسیارسخت وتوان فرسا می نمود !
در جایگاه عضو کوچکی از خیل زنجیره ی عزیزمرده ها ،و درک این موقعیت حساس و نفس گیر در دایره ی این آزمون دشوار، دوام خویشتن خویش را در بازگشت به زندگی عادی، مدیون ومرهون همدردی بی شائبه ی، مردم خوبمان در قالب فرهنگ زیبای نوع دوستی بجای مانده، از میراث ارزشمند نیاکانمان می بینیم .
آنانی که در گذر زمان از “دنای رفیع وسرفراز”استقامت، گردن فرازی ،دهش،بلند نظری و بزرگی آموخته اند؛ و بحق شایسته تقدیر و تحسین اند .با امید به نکو داشت آیین مهرومهربانی ،و مانائی و ماندگاری اش در پهنه ی فرهنگ غنی ایران زمین ،البته به گونه ای ساده و بی پیرایه. اجازه میخواهد ، به پیروی از پیام زیبای کلام نغزو پر مغز:”مَن لَم یَشکُرو المَخلوق لَم یَشکُروالخالِق”
و با پوزش فراوان، بی آنکه بنا بر رسم معمول ،از جمعیت وجماعتی خاص نام برده شود، خطاب به همگان: همه ی بزرگان ،همه ی عزیزان ، همه ی آنانی که قلبشان برای هم نوع می تپد؛ آنانی که در شادی دیگران شادند، ودر غم شان غمگین و سهیم.زنان ،مردان، جوانان ونوجوانان در جای، جای خاک پاک میهن بویژه، بزرگ مردان و بزرگ زنان دیار آریو برزن( کهگیلویه وبویراحمد) که من و خانواده و فامیل عزادارم را، درخلال چهل روز گذشته، به مناسبت درگذشت فرزند برومند ومیوه ی باغ زندگانی مان ، در یاسوج ،شیراز و تهران همگامی و همراهی نموده، و مورد لطف و محبت انسان دوستانه خویش قرار داده ،وبا قلم، قدم و زبان خویش در کم کردن بار سنگین غم جانکاه این مصیبت بزرگ ،تسلی بخش دلهای شکسته مان بوده اند،با فروتنی هرچه تمام تر و رعایت حریم حرمت همگان ندا سر داده و بگوییم :روحیه ی تعاون ،همیاری ،همکاری و همدلی تان را ارج گذاشته ،بزرگ منشی تان را پاس داشته ،و در مقابل شکوه انسان دوستی تان سر تعظیم فرود آورده، و دست مریزاد می گوییم.
از آنجایی که توان خود را در جوابگویی شایسته، به این همه صفا ، صمیمیت و نوع دوستی تان کم می بینیم ؛دست دعا به درگاه حضرت خداوندگاریش دراز کرده ،و با ایمان و امید و از ته دل، از چشمه زاینده ی رحمتش برایتان خوشبختی ،تندرستی و شادکامی آرزو می نماییم.
باشد که در شادی های تان شرکت کنیم. به یاد داشته باشیم ، پرسش و پاسخ همیشگی فلسفه ی وجودی زندگی را از دریچه ی نگاه عارفان :

“دانی که ز آدمی چه ماند ، پس مرگ -عشق است و محبت است و باقی همه هیچ!”

باقی بقای تان ،عشق تان به انسانیت و محبت تان به هم نوع ،همچنان پایدار و برقرار باد.
با احترام شایسته :علی مندنی پور و خانواده.

هشتم مهرماه هزارو سیصدو نود و چهار.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • غریب واحدی پور می‌گه:

    دکتر شریعتی جمله زیبایی دارد که می فرماید”فرزند با پدر شروع و پدر در فرزند تمام می شود.”
    دکترمندنی پور را فقط از طریق فضای مجازی و مطالعه آثار او می شناسم،حقوق دان برجسته ای که حرف دل را درک کرده و نحوه بیان آن را نیک می داند.نه فقط این چهل روز بلکه تا ابد می سوزم که چرا تقدیر نگذاشت فرزندی که با چنین پدری شروع شده بود در او تمام شود.تا وارث میراث معنوی پدر برای درک و بیان حرف دل نسل خود باشد.
    با آن امید که خداوند صبر عنایت فرماید و جوهر قلم دکتر را دوباره برای فیض رسانی گرم کند.

    غریب واحدی پور

  • ش بارانی می‌گه:

    نوشته زیبای فوق هم تشکر وقدردانی بود وهم درس …درسی بانکته های ناب وبجا…براستی انسانهای بزرگ در تمامی حالات بزرگند وارزشمند …تندرست باشید وسرافرازاستاد عزیز

200x208
200x208