تاریخ درج خبر : 1394/07/23
کد خبر : ۵۲۰۵۳۱
+ تغییر اندازه نوشته -
جهانگیر ایزدپناه

چرایی نام و تاریخچه «تفنگ برنو»

izadpanah

سایت استان: جهانگیر ایزدپناه

در هر کشوری و یا هر قومی و منطقه ای بنا به سلیقه و ذوق و روحیات و شرایط زیستی – محیطی آن منطقه و قوم یک وسیله یا ابزاری چنان با ذوق و روحیات و زندگی آن ها درمی آمیزد که برای مدتی طولانی و تا زمانی که آن شرایط وجود دارد ، آن وسیله بعنوان بخشی مهم از علایق شان و یکی از نمادهایشان تبدیل می گردد و چه بسا شعرها که در وصف آن نیز سروده اند و چنان پذیرای آن هستند و از آن نگهداری می کنند که انگار بخشی از میراث و یادگار قوم و منطقه شان می باشد . مردم ما با برنو خاطره ها دارند چه درزمان تولد فرزندانشان چه درزمان شادی ها وعروسی هایشان خبرخوشی را اعلام میکردند . و در بعضی مواقع با شنیدن صدای ان یا به کمک همدیگر یا برای میانجی گری میشتافتند . با همین اسلحه هم خطر حیوانات وحشی را از خود ودامها وزراعت شان برطرف میکردند . هر انسان عاقبت اندیش وفکوری با سو استفاده از این اسلحه و اسلحه های دیگر مخالف است و باید تدابیری اتخاذ شودکه اسلحه در دست کسانی که صلاحیت نگهداری وظرفیت آن را ندارند وجود نداشته باشد و چنانچه بخواهد منجر به روحیه نزاع و جنگ شود باید اقدامات قانونی برای محدود کردن و جمع آوری آنها انجام شود . با تفنگ و نزاع هیچ منطقه ای آباد نشده و نخواهد شد.
اما بحث ما بر سر سابقه تولید و اسم وچرایی علاقه مندی مردم به آن است. مدتها قبل از آمدن تفنگ برنو به منطقه ، تفنگهایی که باب میل مردم باشد وجود نداشت. یکی از اسلحه های موجود همین تفنگ سر پر ( پوز پر ) بود که بعد از هر تیراندازی باید بساط پهن میکردی و باروت ازسر لول به داخل آن می ریختی همراه با چاشنی آتشزا و مقدار آلات (پارجه کهنه) و مقداری ساچمه یا پاره هم می ریختی و آن را با ترکه یا میله مخصوص سمبه کوب می کردی . دراین فاصله تا آماده می شد یا خرس ترا خورده یا شکارچندین کیلومتر رفته بود و اگر هم دعوا بود طرف مقابل با سنگ سر و پهلویت را خرد کرده بود. ترک ها هم به زبان خودشان اصطلاحی یا نامی برای این تفنگ پوز پر داشتند که معادل فارسی اش “صبر کن تا پرش کنم” . معلوم است که طرف صبر نمی کرد . بنابراین وقتی تفنگی با کیفیت “برنو” به منطقه آمد خوش درخشید و مورد استقبال قرار گرفت چون تفنگی است با دوام از لحاظ بدنه و از فولادی عالی ساخته شده ، شکل و شمایل شکیلی دارد و دارای صدایی خوش و رعد آسا و مهیب است و تا فاصله دور از قدرت بسیار زیادی برخورداراست و در دقت و نشانه گیری و خوش دست و خوش زن بودن بی سابقه بود.صدای رعد آسایش بخصوص در کوهستان ها انعکاس وسیعی دارد . همه این توصیفات باعث مشهوری آن گردید و در برابر “برنو”دیگر اسلحه ها بعضا مثل پوز پر تا حد یک اسباب بازی تنزل مقام یافتند . اما بتدریج که اسلحه های جدید آمد که برای ارتش و جنگ ها ی تهاجمی سبک تر و کارایی بیشتری داشتند و کم کم از کارایی “برنو” کاسته شد به طوری که ارتش آلمان و دیگر کشورها و حتی ایران آن را از اسلحه سازمانی رسمی ارتش کنار گذاشتند .
چنانچه میدانیم روسیه و انگلیس یکه تاز میدان در ایران بودندو آلمان هم که رشد یافته بود و در صدد نفوذ بیشتر خود در کشورهایی نظیر ایران بود و از طرق مختلف از جمله ارسال اسلحه هایی با کیفیتی نظیر برنو به ارتش ایران و مناطقی نظیر استان خودمان می خواست در اذهان عمومی هم نفوذ داشته باشد . حتی هنگام مبارزه آزادیخواهان فارس و بوشهر (رییس علی دلواری…..) شخصی آلمانی بنام “واسموس” در کنار آزادیخواهان بوشهری بود و آنها را تشویق و ترغیب بر علیه انگلیسی ها می کردو همین جناب “واسموس” هم زمان اسلحه ای به ایران آورده و پخش می کرد ومی بخشید که بسیار هم مرغوب و مشهور بود ، کلمه “واسموس”هم رویش حک شده بود .
می توان گفت که در بعضی مناطق همین صنعت اسلحه سازی آلمان مشهور گردید و نام آلمان را بر سر زبان ها انداخت . اصطلاح رایج “مثل کروپ است” هم در بین مردم رواج یافت . کروپ نام یکی از صنایع فولاد سازی آلمان آن زمان بود که برادران “کروپ” آن را بتدریج توسعه دادند که در صنایع اسلحه سازی هم کاربرد داشته است.در این جا کیفیت کالا بهترین تبلیغ را در اذهان عمومی را برای آلمان داشت.
اما نام برنو از کجا گرفته شده است ؟
نام و تاریخچه تفنگ برنو
بعد از جنگ جهانی اول کارخانه اسلحه سازی” ماوزر” ( موزر) در کشور چکسلواکی در شهر “برنو” کارخانه اسلحه سازی مهم دیگری دایر نمود که با تغییراتی در تفنگ ماوزر اولیه ، تفنگی ساخت و نام شهر “برنو” را بر ان نهاد . این تفنگ شکیل ، خوش دست و پرقدرت،با نام برنو شناخته شد . به دستور رضا شاه این تفنگ امتحان شد و آن گاه اسلحه سازمانی ارتش گردید . تمامی اسلحه های “برنو”از همین کارخانه واقع در شهر “برنو”چکسلواکی خریداری شد از سال 1940هم برنو درکارخانه مسلسل سازی دوشان تپه تهران ساخته می شد . شهریور 1320 با برکناری رضاشاه و هرج و مرج در ارتش ایران این اسلحه به دست اشخاص هم رسید و مورد پسند و مشهور گردید. مدل 1309 و 1317 آن از همه مشهورتر است. بعد ازمدتی تفنگ “ام یک ” ساخت آمریکا که نیمه خودکار و مدرن تر بود اما دقت و قدرت “برنو” را نداشت جایگزین ان گردید . گویا کارخانه “برنو” ایران را به پاکستان فروختند. ولی “برنو” این اسلحه ی تک تیرانداز دقیق و پر قدرت محبوبیت خود را در بین مردم حفظ کرد . با آن که سال های سال از تولید آن می گذرد ،هنوز پا برجا و سالم در دست مردم وجود دارد. فشنگ تفنگ ماوزر هم قابل استفاده در “برنو” می باشد . طول “برنو” 110 سانتی متر و وزن آن 4/200 کیلو گرم است و “برنو” کوتاه 100 سانتی متر طول و 3/350 گرم وزن دارد .
جهانگیر ایزدپناه

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208