تاریخ درج خبر : 1394/12/13
کد خبر : ۵۳۶۳۵۰
+ تغییر اندازه نوشته -
امین عباسی

جان طبیعت رانگیریم، که جان آیندگان خود را گرفته ایم

photo_2016-03-03_12-20-48

سایت استان: امین عباسی

ما زمین را از پدرانمان به ارث نبرده ایم ، بلکه از فرزندانمان به امانت گرفته ایم، پس بیایید امانتدار خوبی برای فرزندانمان باشیم.
با فرا رسیدن موسم بهار کم کم طبیعت آغوشش را بر روی جمادات و نباتات و حیوانات می گشاید و گیاهان متعدد کوهی یکی پس از دیگری از دل خاک سر برمی آورند. گیاهانی که در صورت حفاظت هر کدام می تواند صنعتی را برای همیشه بیمه کند. اما چه کنیم که انسان امروز تمامی خلقیات حسنه را کنار گذاشته و به دنیا فقط به یک دید می نگرد ، آن هم کلمه خود ساخته اقتصاد است. انسان امروز بودن توجه به معنای واقعی دانش اقتصاد یعنی تخصیص بهینه منابع کمیاب بین نیازهای نامحدود با انحصارطلبی و خودکامگی با حمله ور شدن به منابع کمیاب و بدون توجه به آثار فجیع اجتماعی آن در نسل های آینده سعی در کسب بیشترین درآمد از منابع محدود دنیای خود را دارد.
در این بین متاسفانه گیاهانو جانوران کوهی از قضیه جدا نبوده و برعکس سالهای نچندان دور که ما مردم فقط به میزان مصرف خود از آنها برداشت می کردیم ، امروزه با نگاه کسب سود تیشه جهالت را برداشته و به جان طبیعت افتاده ایم و نه تنها از گیاهان و جانورانش بلکه حتی از سنگ و خاکش هم کسب درآمد می کنیم. اما در این بین هیچوقت به این نمی اندیشیم که چگونه با دست خود زندگی را بر نسلهای آینده تلخ خواهیم کرد.
امروز اگر پای صحبت پدرها و پدر بزرگهایمان بنشینیم با افسوس از سالهایی سخن می گویند که کوهها و تپه ها و دشت ها پر بود از جانوران و گیاهان متعدد به طوری که به مثابه امروز نیاز به جستجو و کنکاش برای پیدا کردن آنها در نوک قله کوهها نبود. آنها افسوس فراوانی را در این کمیابی می خورند و مطمئن باشید اگر ما به هوش نباشیم و احساس مسئولیت نکنیم ، روزی در کمال شرمندگی جلوی فرزندانمان در کمال نایابی افسوس این کمیابی را خواهیم خورد.
روزی خواهد رسید که دست به زانو می نشینیم و با آه و ناله به جفایی که نه در حق طبیعت بی زبان بلکه در حق خود و آیندگانمان کرده ایم، فکر خواهیم کرد. که آن روز دیگر دیر است و نوشدارویی است بعد از مرگ سهراب. با این تفاوت که طبیعت نه فرزند ما بود بلکه مادری مهربان بود که از عصر حجر تا به امروز ما را در آغوش گرم و پر نعمت خود پروید و ما جواب محبتهایش را با گرفتن جانش دادیم.
پس بیایید در اینجا به هم قول بدهیم، که تمام توان و تلاش خود را در جهت حفظ طبیعت ، این امانت الهی به کار بگیریم و در کمال صحت و سلامت آن را به نسلهای آینده خود برسانیم. و نگذاریم که خدای ناکرده فرزندانمان کوه و جنگل ودشت و مرتع را فقط در قاب عکس و حیوانات را فقط در قفس های باغ وحش ببینند و روزی برسد که مهمترین وسیله مورد نیاز هر خانه ای کپسول اکسیژن باشد.
بیایید از امسال با خود عهد ببندیدم که حتی الامکان خود و خانواده ها و نزدیکانمان در حفظ طبیعت کوشا باشیم، گیاهی را از کوه نکنیم و جان هیچ جانوری را نگیریم و در بازار هم از خرید هر گونه گیاه و جانور کوهی به جز در مصارف کم دارویی امتناع کنیم. تا شاید گوشه ای از حق طبیعت بر خودمان را ادا کرده باشیم و بیش از این شرمنده آیندگان خود نشویم.

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208