تاریخ درج خبر : 1395/06/31
کد خبر : ۵۵۴۲۶۶
+ تغییر اندازه نوشته -
حجت‌الاسلام محمد ادریسی

فقر را باید کشت

سایت استان کهگیلویه و بویراحمد: یادداشت دریافتی،  *حجت‌الاسلام محمد ادریسی

خنده بر هر درد بی‌درمان دواست جز فقر و درباره علل و آثار آن و اینکه فقر چیست و چگونه می‌توان با آن مبارزه کرد %d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af-%d8%a7%d8%af%d8%b1%db%8c%d8%b3%db%8cحرف‌ها زده‌اند و شنیدیم و کتاب‌ها و مقاله‌ها نوشتند و خواندیم و فیلم‌هایی سینمایی و سریال و مستند و با کارها آمارها ساختند و دیدیم اما دراین میان باز بین آنچه هست و آنچه نباید باشد فاصله بسیار است.

در میان غرّش ناجوانمردانه‌ی شیطان‌صفتان با تحریم‌ها و خوش‌رقصی ظالمان با تهدیدها و ریاکاری مقدّس نمایان با حقوق‌های ناعادلانه، آرام به کناری نشستن و تسبیح چرخاندن و دست روی دست گذاشتن یا دست‌به‌سینه ایستادن و نظاره‌گر بودن و فریاد این‌که چرا عدالت نیست سردادن، هرگز انسانی نیست.

روزی را که انسان برای گسترش عدالت قدمی بر‌ندارد، نباید آن روز را در حساب ایام عمر خود به ‌شمار آورد.

فقر اگر مرد بود دولت‌مردان گذشته و امروز او را می‌کشتند؛ اما واقعیت این است، آنان که سیلی خورده‌ی فقر نیستند یا سکوت معناداری دارند و یا خود را تبرئه می‌دانند و یا بهانه می‌آورند و می‌گویند زورمان به فقر نمی‌رسد یا توجیه می‌کنند اما کسانی هستند که بی انتظار تشکر و سپاس زیر بار گره‌گشایی از کارهای فقرا می‌روند گویی این‌گونه می‌اندیشند کسی غیر از آن‌ها نیست که با فقر مبارزه کند.

یادآوری این سخن رهبر انقلاب (حفظه الله) به خدمت‌گزاران نظامی که خون‌بهای شهداست ضروری است که:

مسئولان کشور چه در قوه مجریه، چه در قوه قضائیه و چه در قوه مقننه باید با فقر و فساد و تبعیض در این مملکت مبارزه کنند. اگر بخواهند وضع امنیت کشور را، وضع معیشت مردم را، وضع عزت بین‌المللی را تأمین کنند، راهش مبارزه با همین‌هاست.

در حکومت اسلامی هر نعمتى مسؤولیتى‏ دارد و نمی‌توان در نعمت‌ها، بی‌تفاوت بود و یا از مشکلات اطرافیان در جامعه فرار کرد که اسلام مذهب ذلت و فقر نیست بلکه اسلام مذهب تکافل است و اسلام مذهب تعاون است و اسلام مذهب عهده‌داری ایثار و انفاق است و ثروتی که کارگشا نباشد عزت آور نیست البته فقر تنها فقر اقتصادی نیست.

بسوزد ریشه‌ی آن تفکری که می‌گوید اسلام مذهب‏ فقر و ذلت است و جرم این عقب‌افتادگی ظاهری را به مذهب بسته‏اند، این را می‌گویند تا خودشان همچنان تنها در مسیر اقتصاد برتر بتازند و بی‌رقیب اول باشند یا ما از آن‌ها عقب بمانیم تا منافعشان از وابستگی ما به آن‌ها بیشتر شود درحالی‌که تمام سخن اسلام برای مسلمان این است که هیچ‌وقت سستى و کوتاهى نکنید و برگذشته اندوه نداشته باشید، برترى براى شماست و این شعار نیست بلکه سخن خداست.

آنجا که غیرمسلمان‌ها و غیر ایرانی‌ها، می‌توانند به پیشرفت‌های اقتصادی و تسخیر بازارهای جهانی برسند و با یکدیگر براى خوردن و چپاول سرمایه‌های ما و واردات اجناس خود به کشور ما، پیمان ببندند، شرم‌آور است که مانتوانیم با خودمان برای تولید ثروت پایدار اشتغال‌زا و امنیت بیشتر آرامش آفرین و رفاه کارگران میهن خویش و فرزندانشان پیمان نبینیدم و بازار خود را کنترل نکنیم و جز کالای خودی را مصرف نکنیم و مایحتاج خود را خودمان نسازیم و نباید با مصرف کالاهای دیگری خودزنی کنیم.

هم‌پیمانی برای امروز و فردایی بهتر ضروری است که عزت و مصلحت و کاملاً انسانی است و لازم است نخست در خانواده‌ها به پیشنهاد مدیر خانه که غالباً زن است و درک اقتصادی بیشتری دارد به‌اتفاق برسد سپس در کوچه‌ها و محله‌ها و بعد در شهرها و بعدازآن به‌صورت فراگیرتر صورت بگیرد.

امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام چنین می‌فرماید: «ویرانی زمین، از تنگ‌دستی مردم زمین حاصل می‌شود» گویی حضرت، می‌خواهند ما بگویند: سرزمین شما آباد نخواهد شد و ویرانه خواهد ماند تا زمانی که فقر در آن هست که فقر را باید کُشت و با کریمان کارها دشوار نیست.

همین آدم‌ها و گروه‌های نژاد برتری و تکفیری و تروریستی که تنها خود را شایسته زندگی می‌دانند و در جهان بسیارند که خیلی از آن‌ها رفتند و آن‌هایی که هستند و آن‌هایی که می‌آیند و از منفورترین‌ها در کتاب تاریخ بشریت می‌شوند اگر فکر خود را عوض می‌کردند و به‌جای حمام خون به راه انداختن، فقر را هر جا می‌دیدند با او مبارزه می‌کردند و نه آدم‌های فقیر بی‌دفاع را بی‌شک فرصت آن را داشتند که از محبوب‌ترین‌ها باشند.

حکایت ما حکایت آن شخصی است که گرفتار فقر بود به دوست ثروتمندش گفت: اگر کسی مرا بکشد برایم چه می‌کنی؟

آن ثروتمند بعد از تعارف‌ها و دور از جان‌های دوستانه گفت: خیالت راحت باشد که قاتل قصاص می‌شود و بهترین مراسم خاکسپاری با تمامی آداب‌ورسوم را برگزار می‌کنم و نیازهای پدر و مادرت و زن و فرزندانت را برطرف می‌کنم و فلان و بهمان می‌کنم اما صد حیف دیگر نیستی که ببینی.

شخص فقیر بدون تعارف گفت: پس کمکم کن تا از فقر نمیرم چون خرج آن خیلی کم‌تر است.

اکنون سزاوار است از خودمان بپرسیم که لبخند و تأسف خوردن به سبک سازمان مللی‌ها بس نیست؟!

 آیا همان‌گونه که در مرگ‌ها و زلزله‌ها و سیل و آتش‌سوزی‌ها به تکاپو می‌افتیم و سرود چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار سر می‌دهیم و گوش فلک را کر می‌کنیم؛ آیا آماده هستیم که برای از بین بردن فقر اقدامی و عملی داشته باشیم؟

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208