تاریخ درج خبر : 1395/08/01
کد خبر : ۵۵۶۸۷۵
+ تغییر اندازه نوشته -
وقتی معلولیت تسلیم اراده می‌شود؛

آرزوهای دختر قالیباف

فریبا دختر ۲۶ ساله بویراحمدی تنها ۵۰ سانتی‌متر قد دارد، اما وقتی قامت کوچکش را بر روی دار قالی خم می‌کند، دست‌هایش تاروپود زندگی را در قالی‌های ۱۲۰ در ۸۰ سانتی‌متری به نمایش می‎گذارد.

fariba-ghalibaf-k-b-2

به گزارش سایت استان کهگیلویه و بویراحمد، نمایشگاه توانمندی‌های زنان سرپرست خانوار در محوطه بهزیستی استان برپاست. بوی نخ و رنگ، نان و آش در فضا پیچیده و جمعیت زیادی جلوی غرفه مخصوص خوراکی‌ها صف کشیده‌اند، مسئولان کشوری و استانی بهزیستی نیز به غرفه‌ها سر می‌زنند و یک نفر به نمایندگی از همه زنان توضیحات لازم را به مسئولان می‌دهد.

دختری با بلوز و دامن قرمز، به سختی از میان جمعیت می‌گذرد و خودش را به یکی از غرفه‎ها می‏رساند. جثه کوچکی دارد آنقدر کوچک که فکر می‌کنم از قصه‎ها آمده است، قدش به سختی به 50 سانتی‌متر می‌رسد.

کنار یک دار گلیم‌بافی می‌نشیند و برای اینکه با او حرف بزنم، مجبورم روی زمین بنشینم. نامش فریباست و 26 سال دارد. از روستای دزک سادات محمودی واقع در 75 کیلومتری مرکز استان تا شهر یاسوج آمده که در نمایشگاه صنایع‌دستی حضور یابد.

وقتی که به میزان سوادش می‎رسیم، حسرت در چشمانش موج می‌زند. برایم از باران‎هایی تعریف می‎کند که در سال‌های نه چندان دور در دنیای او، سیل به پا می‌کرد و رفت‌وآمد را برایش غیرممکن می‌ساخت.

fariba-ghalibaf-k-b-1

او می‌گوید: در آن سال‌ها خانه ما تا مدرسه راه زیادی داشت. مسیرهای روستایی هم ناهموار بود. دو شیفته بودن مدارس نیز شرایط را برای آدم‌هایی مثل من سخت‌تر می‌کرد و اینطور شد که تا کلاس چهارم بیشتر نتوانستم درس بخوانم. چند سالی در خانه بیکار بودم و آخرسر کنار دست مادرم نشستم و گلیم‌بافی را آموختم.

فریبا می‌افزاید: 15 سال است که گلیم‌های 120 در 80 سانتی‌متری می‌بافم، اما دقیقاً نمی‌دانم تاکنون چندتخته بافته‎ام، شرایط جسمانی‎ام سبب می‎شود زود خسته شوم. روزانه نمی‌توانم بیشتر از یک ساعت پای دار گلیم بنشینم.

از او می‌پرسم چه هنری را دوست داری؟» با اشتیاق گلدان‌های کاغذی‌اش را برایم توصیف می‌کند، برداشت من از برق نگاه و حرف‌هایش این است که این کار را دوست دارد. از درآمد ساخت گلدان هم راضی است، بااین‌حال دلش می‌خواهد حرفه آسان‌تری می‌آموخت که جسم نحیفش کمتر اذیت شود و می‌توانست درآمد بهتری داشته باشد.

فریبا دختر جالبی است، 4 برادر و 2 خواهر دارد. پدر و مادرش دخترخاله و پسرخاله هستند و پزشکان گفته‌اند در نسل‌های کهن این خانواده این پدیده وجود داشته که دست‌آخر ژن‌های کوتولگی در زندگی فریبا و یکی از برادرهایش بر همه صفاتشان غالب شده است.

او با افتخار تأکید می‌کند: روستایی که در آن زندگی می‌کنم و مردمانی که در مسیر زندگی‌ام قرار می‎گیرند، هیچ‌وقت رفتاری نداشته‎اند که مرا آزرده و یا احساساتم را جریحه‎دار کند.

آرزوهایش هم مثل خودش ساده و بی‎آلایش است. اینکه نمی‎تواند به‌راحتی به دیدار بستگانش برود، آزرده‌اش می‌کند. آرزو دارد شرایطی برایش فراهم شود فارغ از محدودیت‎های جسمش به خاله، عمه، عمو و دایی‎هایش سر بزند.

fariba-ghalibaf-k-b-3

می‌پرسم؛ چه موقع وضعیت جسمانی‎ات و اینکه اصطلاحاً تو را کوتوله می‌خوانند آزارت می‌دهد؟” می‌گوید: خانه ما خشت و گلی و قدیمی است، همه‌چیزش هم قدیمی است، سرویس بهداشتی خانه‎ای که در آن زندگی می‎کنم متناسب با وضعیت جسمانی من و برادرم نیست. اینکه مادرم باید همیشه گرفتارمان باشد ناراحتم می‎کند.

مصاحبه تمام شده و ذهن من درگیر دختری است که 26 سال از عمرش گذشته، اما در عصری که سرعت تغییراتش لحظه‎ای است، هنوز از امکانات اولیه‎ای مانند سرویس بهداشتی محروم است.

مسئولان هم یک دور کامل در نمایشگاه زده‎اند و قصد رفتن به سالن‎های کنفرانس را دارند تا برای آینده زندگی معلولان و بهتر کردن معیشت آن‌ها هم‎اندیشی و برنامه‌ریزی کنند. امیدوارم در برنامه‌ریزی‌هایشان فکری هم به حال فریبا و امثال او کنند تا شاید گرهی از مشکلات بی‌شمار این قشر باز شود.

گزارش: فاطمه رشیدی

به پیشنهاد مخاطبان شماره حسابی جهت دریافت کمکهای نقدی برای ساخت شرایط زندگی و کاری بهتر فریبا اختصاص داده شد و بعد از ۱۵روز پرینت مبلغ جمع‌آوری شده از طریق سایت منتشر و با نظر فریبا هزینه می‌شود.

۶۱۰۴۳۳۷۸۷۰۸۸۶۲۷۰
به نام فاطمه رشیدی جهان‌آباد (سردبیر سایت استان کهگیلویه و بویراحمد)

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

  • محمد می‌گه:

    پیشنهاد صحیحتر این است که گلیم و قالی بافته شده را با قیمت منطقی از ایشان خرید تا جبران زحمات شود.

200x208
200x208