تاریخ درج خبر : 1395/12/03
کد خبر : ۵۶۰۵۵۱
+ تغییر اندازه نوشته -
گردآورنده:محسن نظری

جایگاه زبان در هویت ولزوم حفظ زبان مادری

هویت به معنی چه کسی بودن است و از نیاز طبیعی انسان به شناخته شدن و شناسانده شدن به چیزی یا جایی بر می آید. هویت ملی از وجوه مختلفی به قرار زیر است. ۱-خانواده ۲-زبان ۳-دین و آئین ۴-زادگاه و سرزمین ۵- تاریخ ۶-ایدئولوژی سنت ها و ارزش ها ۷- باورها و رفتارها ۸-دانش و فنون ۹-خودآگاهی و خودیابی زبان اصلی ترین نقش را در هویت یک ملت دارد و برجسته ترین مشخصه برای هویت یک ملت بزرگ هست.
زبان یک کشورهویت آن کشور است.و سابقه و گذشته را با خودش دارد.شاید با دین،آداب و رسوم تغییر کند ولی هویت یک ملت با زبانش مشخص می شود. هر عنصری که بخواهد خود را بعنوان یک عنصر مهم معرفی کند باید از طریق زبان کارش را انجام دهد. همزمان با فتح ایران به دست اعراب کشورهای دیگری چون:مصر و شمال آفریقاو شام و عراق و تونس و الجزایر فتح شدند.
مردم این کشورها عرب نبوده و غالبا به زبانهای آرامی ،قبطی،بربری، فینیقی و بابلی که دارای سابقه چند هزارساله بودند تکلم می کردند.اما در مقابل هجوم همه جانبه اعراب،زبان مادری خود را فراموش و تدریجا ماهیت عربی پیدا کردند. مصر، علی رغم سابقه تمدنی بزرگ و منحصر بفرد با از دست دادن زبان،هویت مصری دچار تزلزل شد. دکتر اصغر دادبه در تعریف و ویژگیهایی که برای هویت قائل است گفت هویت سه ضلع دارد که عبارتست از :تاریخ و ادب،اسطوره عامه و فلسفه که این ظلع زمانی نقش هویت ملی را به خود می گیرد که با زبان ملی نیز نوشته شود. ایشان زبان را بنیاد هویت می داند و اگر زبان از دست برود چیزی باقی نمی ماند. او درباره علت عرب نشدن مردم ایران گفت:عربها از اسپانیا تا کوههای زاگرس را عرب کردند و در این میان معجزه ای رخ داد که ما زبان و هویت فارسی خود را حفظ کردیم. ما باید علاوه بر حفظ زبان فارسی که زبان رسمی کشور هست کوشش مضاعفی برای حفظ و انتقال زبان مادری {لری}به آیندگان به خرج دهیم.
روز دوم اسفند به عنوان روز جهانی زبان مادری نامگذاری شده است و هرساله در دنیا به مناسبت این روز همایش ها و برنامه های متنوعی برای گرامی داشت این روز و تقویت و هویت بومی و ملی برگذار می شود. سازمان یونسکو همه کشورهای عضو را به استفاده از زبان مادری در آموزش تشویق کرده وآموزش زبان مادری را یک حق برای کودکان می داند.آموزش و تکلم با کودکان به زبانی غیر از زبان مادری،ضربه ای جبران ناپذیر به آنها می زند و به تدریج باعث فراموشی و نابودی زبان مادریشان که بایستی هویت خود را با آن بسازند خواهد شد.متاسفانه به باوری غلط برخی از والدین از تکلم با کودکان خود به زبان مادری امتناع می ورزندو مهمترین دلیل خود را برای آموزش ندادن زبان مادری به آنان،لطمه به یادگیری زبان رسمی می دانند.
در صورتی که عدم آموزش زبان مادری به کودکان نتیجه معکوس می دهد و هنگام صحبت کردن این دسته از کودکان به زبان رسمی ،شاهد لغات اشتباه همراه با لهجه ای غلیظ و تلفظ اشتباه کلمات خواهیم بود که یکی از عوامل مؤثر در بروز چنین پدیده ای ،نادیده گرفتن و کم اهمیت شمردن ارزش زبان مادری است. زبانهای قومی و محلی دارای تنوع و رنگارنگی و بار عاطفی وسیعی است و با مرگ واژگانی از زبان محلی و بومی حجم زیادی از میراث ماندگار و ارزشمند بومی از بین خواهد رفت. متاسفانه ترجیح دادن سایر زبان ها بر زبان مادری ،علاوه بر لطمه زدن به اصالت زبان ،موجب تغییر در فرهنگ و فراموش کردن واژگان پیشینیان است.
مراودات با اقوام و فرزندان به زبان مادری می تواند به حفظ زبان مادری کمک کند.اهمیت حفظ زبان مادری و یا پاسداشت و انتقال آن به نسلهای بعد علاوه بر قوام زبان مادری به فعالیت بیشتر مغز انسان کمک می کند. با سلب نکردن حق فرزندان خود و بکار گرفتن واژگان لری امکان یادگیری دو زبان مجزا بطور روان و بدور از لهجه را فراهم کنیم.و تاکید دوباره اینکه هر کوششی برای حفظ زبان مادری ارزشمند است.چرا که هر ملتی با زبان خود هویت پیدا می کند. پس بیایید فرزندانمان را با زبان ،فرهنگ و سنت لری بزرگ کنیم و از لری صحبت کردن آنان جلوگیری نکنیم. باور کنیم که لهجه شیرینمان نشان از اصالت است و هیچ گاه اصالت باعث خجالت نخواهد شدو به لر زبانیمان افتخار کنیم.
((روز ۲۱ فوریه از طرف یونسکو به عنوان روز جهانی زبان مادری نامگذاری شده‌است. نامگذاری این روز در کنفرانس عمومی یونسکو در سال ۱۹۹۹ به منظور کمک به تنوع زبانی و فرهنگی انجام شده‌است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز به دلیل اهمیت زیاد آن، سال ۲۰۰۸ را سال جهانی زبان‌ها اعلام کرد.
دلیل نامگذاری روز جهانی زبان مادری از زمانی آغاز شد که در سال ۱۹۵۲ دانشجویان دانشگاههای مختلف شهر داکا پایتخت امروزی کشور بنگلادش که در آن زمان پاکستان شرقی نامیده می‌شد و هنوز مستقل نشده بود، از جمله دانشجویان دانشگاه داکا و دانشکده پزشکی آن تلاش جهت ملی کردن زبان بنگالی به عنوان دومین زبان پاکستان (در کنار زبان اردو) تظاهرات مسالمت آمیزی در این شهر براه انداختند. به دنبال این حرکت دانشجویان، پلیس به آنها تیر اندازی کرده عده‌ای از آنها را کشت. بعد از استقلال بنگلادش از پاکستان و به درخواست این کشور، برای اولین بار سازمان یونسکو در ۱۷ نوامبر سال ۱۹۹۹ روز ۲۱ نوامبر (برابر با دوم و گاهی اول اسفند) را روز جهانی زبان مادری نامید و از سال ۲۰۰۰ این روز در بیشتر کشورها گرامی داشته می‌شود و برنامه‌هایی در ارتباط با این روز برگزار می‌شود))

منبع:ترنم دنا

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

پربازديد