سایت استان: علی نرگس‌نژاد در سن 6 سالگی برای اولین بار سر صحنه تئاتر حاضر شد و به گفته خودش کار سختی است و مشخص نیست کدام روز یا کدام اتفاق شروع کار هنری وی بوده است. نرگس‌نژاد معتقد است تئاتری که طی سالهای 77 و 78 بدون هیچگونه امکانات اولیه‌ای در دهدشت روی صحنه می‌رفت با تمام ویژگیهای کار حرفه‌ای هماهنگ بود. در درس انشای مقطع ابتدایی در پاسخ به سئوال می‌خواهید چه کاره شوید، می‌نویسد: می‌خواهم، نویسنده شوم. می گوید هنر به شدت مرز شخصی دارد و اگر روزی شرایط در استان مهیا شود، حتما باز می گردد. این هنرمند هم‌استانی با حضور در دفتر سایت استان پاسخگوی سئولات خبرنگاران بود که در پی می‌آید.

تئاتر را از چه زمانی شروع کردید؟‌

از دوران ابتدایی علاقه زیادی به خواندن داشتم ولی از دوران راهنمایی علاقه به نوشتن را در خودم حس کردم. اولین بار در متن انشایی با موضوع “می‌خواهید چه کاره شوید؟” نوشتم “می‌خواهم نویسنده شوم”، و این اولین مورد خود آگاهی است که در جواب به این سؤال که “چه شد به این سمت آمدم؟” دارم.

032 224x300 علی نرگس نژاد

من در هنر قائل به کمک نیستم

خانواده شما چطور به تئاتر نگاه می‌کردند؟

خانواده‌ای حدودا دموکرات دارم و برای انتخاب‌هایم آزادی داشتم. با این حال دوست داشتند شغل دیگری داشته باشم اما مخالفتی هم برای ورود به این کار ندیدم.

با چه کسانی کار تئاتر را شروع کردید؟

عدة زیادی بودند از جمله سیدمجید پرهیز، قربان موسوی و … . کار می‌کردند اما امکاناتی واقعا نبود و ما هیچ پیش زمینه‌ای عملی از تئاتر نداشتیم. شخصا با مطالعه شروع کردم و با وجه اندیشه‌ای تئاتر بیشتر آشنا شدم. چند نفری هم که کار می‌کردند فقط شنیده می‌شد فلان اثر کار شد اما امکانات و فضایی نبود که بتوانیم استفاده کنیم. با این حال عده‌ای جمع شدیم و چیزی به اسم تئاتر برای ما شروع شد.

چه کسانی در این راه به شما کمک کردند؟

من در هنر قائل به کمک نیستم، هنر مرز به شدت شخصی دارد. آرتیستی که نیاز به کمک دارد پا به این عرصه نخواهد گذاشت و یا اگر گذاشت ماندگاری ندارد. به نظر من هنر عرصه آدمهای سرکش و یاغی است. هنرمند کسی است که فهم دگرگونه‌ای از زندگی را می‌خواهد نشان دهند یا پیدا کنند. با این دیدگاه نباید کسی را در ذهن داشته باشم که برای رسیدن به این جایگاه به من کمک کرده و یا حتی مانع شده باشد.

آیا این سرکشی نیست که هنرمند تا به این حد کسی را برای قدردانی یا حتی اسم بردن به یاد نداشته باشد؟

من واقعا کسی را به یاد ندارم که در جواب به سؤال شما بتوانم نام ببرم. معتقدم احساسی و عاطفی وارد بحث فنی شدن “سَم” است، اگر قرار بر تشکر باشد می توانم از همه مردم استان تشکر کنم که درکنارشان به فرهنگی غنی رسیدم.

هنر دارای تقسیم‌بندی‌های طایفه‌ای و استانی نیست

چقدر از ظرفیتهای استانی در کارهایتان استفاده می‌کنید؟

از مجموع 20 کاری که تاکنون انجام دادم تنها 7 کار را در تهران تولید کردم که 2 تا 3 نفر از بازیگران و دست‌اندرکاران آن از نیروهای بومی بودند. با این حال اعتقاد دارم در هنر اساسا از این دست تقسیم‌بندی‌های طایفه‌ای و استانی نیست و نباید باشد چون خود اثر هنری به تو می‌گوید که کجا و به چه چیزهایی نیاز دارید. کارها و برنامه‌هایی دارم که نمی‌شود هیچ جای دنیا جز کهگیلویه و بویراحمد انجام داد و نمی‌دانم این به معنی استفاده از پتانسیل بومی می‌تواند باشد یا خیر؟! در این مدت کمتر نمایشنامه‌ای را دارم که در آن اشاره به فرهنگی که از آن آمده‌ام، نشده باشد و این یعنی استفاده از همین ظرفیتها.

اشخاص و شرایطی که بیشترین اثر مثبت را برای حرکت شما داشتند، چه کسانی بودند؟

011 300x216 علی نرگس نژاد

هر چقدر بخواهم طوری جواب بدهم که کسی را ناراحت نکنم ولی گاهی واقعیت بسیار بی‌رحم‌تر از آن است که توی رودربایستی‌ها جای شود. جواب واقعا همانی است که قبلا نیز داده‌ام. ما 6-5 نفری بودیم که تئاتر کار می کردیم، تئاتر را از کسی یاد نگرفتیم چون کسی هم نبود. اگر بخواهم از کسی تشکر کنم باید از “اورلی هولتن” کسی‌ که ” تئاتر به مثابه آئینه طبیعت” رو نوشت، از “لاجوس ایگری” تشکر کنم که 100 سال پیش کتابی نوشت که نمایشنامه‌نویسی را از آن یاد گرفتم. از “دیوید سیرزمن” که بخش زیادی از برخورد و شیوه کار یک نویسنده را در ارتباط با زندگی روزمره را از ایشون یاد گرفتم. برای این کار باید ارجاع بدم به کاغذها و کتابها، کسی که به ما بگوید مثلا روی صحنه فلان کار را انجام دهید و یا چطور کار کنید واقعا نبود، کسی که پیش از ما تئاتر حرفه‌ای کار کند و ما از آنها خط بگیریم حقیقتا برای ما این اتفاق نیفتاد.

برای همین هم جواب من خیلی واضح و صادقانه است. اگر قرار باشد از کسی تشکر کنم باید از همان 6-5 نفری که کار تئاتر را با هم شروع کردیم تشکر کنم که در بدترین شرایط کار کردند اما اگر منظور مسئولین و جای خاصی باشد که نه.

به این موضوع که کسی هم مانع ما در این راه نشد هم خیلی خوش‌خیم نگاه می‌کنم و حقیقتا کسی هم ما را تشویق نکرد. من نه به هوش آن چنانی اعتقاد دارم و نه به نبوغ‌های پیچیده و تعریف نشده، نگاه من عملگراست و آدمی با هوش متوسط هم می‌تواند با کار زیاد به نتایج خوب برسد.

اولین اجرای حرفه‌ای نمایش “ایلناز” بود

اولین اجرای حرفه‌ای را در کجا داشتید؟

نمایش “ایلناز” که برای اولین بار در دهدشت اجرا و بعدها جشنواره‌ای هم شد. تمام مشخصه های یک کار حرفه ای از جمله مجوز اداری، پوستر و اجرای عمومی را داشت و با تمام توان، فکر و شعور کار شد.

تمام کارهایتان مجوز گرفته‌اند؟

کارهایی مربوط به سالهای اولی بودند از جمله “در انتظار گودو” که مشکلاتی در این راه داشتند. همیشه کارهایم اصلاحیه خوردند ولی به نظر من در جامعه ما چشم پوشی از بعضی واقعیات دور از هوش معمول یک آدم است. شکی نیست که دوست داشتم شرایط و فضای بازتری بود و هنرمند با خیال راحت‌تری کار می‌کرد ولی هیچ ممیزی نتوانست هیچ کدام از کارهایم را زمین‌گیر کند.

بی‌شک به استان برمی‌گردم اگر…

021 300x225 علی نرگس نژاد

اگر شرایط برای کار در استان برای شما مهیا شود، چه انتخابی خواهید داشت؟

بی‌شک به استان برمی‌گردم.

روحیه و برخورد مردم با تئاتر در شهرستانهای استان و همچنین تهران چطور بود؟

حکم صادر کردن درباره چند هزار نفر کار بسیار مشکلی است. بکر بودن واکنشهای انسانی همیشه در دهدشت برایم جذاب بود. آنجا رشد کردم و شکل گرفتم اما هنوز واکنش مردم دهدشت به پدیده‌های مختلف برایم به شدت، دست اول است. مردمی بی‌پیرایه که ممکن است جوابت را در برخورد با مسایل مختلف ندهند ولی دروغ نمی‌گویند. در برخورد با تئاتر هم همین طور بود، برخورد جدیدی با این اتفاق داشتند اگرچه قبلا هم دیده بودند اما به صورت متداول و روزانه با این امر سر و کار نداشتند.

به نظر من مردمی که توی دهدشت فکر می‌کنند، بیشتر، مردمی که توی گچساران کار می‌کنند بیشتر و مردمی که توی یاسوج زحمت می کشند بیشتر هستند، با این حال مردم یکدستی داریم و تفاوت آنچنانی حس نمی‌کنم.

زن در کارهای من، دو سوم کار است

نگاه شما به زن در کارهایتان چطور است؟

زن در کارهای من، دو سوم کار است و هیچ قصه‌ای را تعریف نکردم که بر مبنای حضور زن در جهان نباشد.

اگر مدیر تئاتر کشور در استان بودید چه برنامه‌هایی داشتید؟

دهه 40 در دهدشت کار تئاتر انجام می‌شد و این موضوع نشان دهنده این است که جای کار دارد و می‌توان سرمایه‌گزاری کرد. بی‌شک 3 سالن خوب و حرفه ای با تمام امکانات در استان می‌ساختم و حداقل یک دانشکده هنر تأسیس می‌کردم تا زیرساختهای رشد تئاتر در استان آماده شود.

تنها مدیری که در استان با من قرارداد بست، قادر آشنا بود

معضل تئاتر استان را در چه چیزی می‌بینید؟

کارهایی در استان صورت می‌گیرد که گاهی از کارهای تهران هم قوی‌تر و حرفه‌ای ترند و برعکس گاهی امکاناتی در تهران هست که برای بعضی کارها امکان انجامش در شهرستان نیست. اما در مورد استان اینکه امکانات نیست و هنر به آموزش مدام نیاز دارد. این ذهنیت که آموزش یک هنرمند زمانی تمام خواهد شد، تیر خلاص است. تفاوتی که طی این سالها اتفاق افتاده و هم وجه منفی و هم مثبت دارد این است، زمانی که ما کار می‌کردیم به کلی روی کار متمرکز بودیم و مشکلات حاشیه‌ای را وارد کار نمی‌کردیم، اما امروز می‌بینیم که بچه‌های هنری در مورد حتی رفتن یا ماندن فلان مدیر هم ابراز نظر می‌کنند. من زمانی که کار می‌کردم حتی استاندار وقت را نمی‌شناختم. از این منظر که هنرمندان ما در مناسبات اجتماعی حضور دارند جنبه خوب ماجرا است اما وقتی بد می‌شود که این حضور به واسطه کارهایت نباشد بلکه به واسطه فردیت است که وارد حواشی می‌شوند. جایی که به واسطه هنر حضور داشته باشیم خوب است، مثلا مدیران هنرمند را به واسطه کارش بشناسند نه به واسطه نقدی که عیله کارش ایراد می‌کنند.

مسئولین طی سالهای گذشته کم لطفی‌های زیادی کردند که بحث عمیقی می‌طلبد. در تمام مدت کارم تنها مدیری که در کهگیلویه وبویراحمد با من قرارداد بست، قادر آشنا بود. اینکه کمک کرد یا نکرد بحث دیگری است، ولی برای شروع خوب بود و به نظرم وی کسی است که برای مدیریت باید زمان طولانی داشته باشد.

اینکه در استان اولویت با کارهای بومی است، خوب است یا…؟

این یک معضل است که انتظار داشته باشیم در کهگیلویه و بویراحمد فقط تئاتر بومی ببینیم. بارها این مورد تجربه شده و جواب هم نگرفته و تئاتر بومی رشد نکرد. هنر این طور رشد نمی‌کند. هنر خودش راهش را پیدا می‌کند و طبق سفارش و خط و مشی دادن کار به جایی نمی رسد.

___________________________________________________________

 

علی نرگس نژاد: هنرمند به نگاه مخاطب جهت می‌دهد
طراح صحنه نمایش”ماه در مرداب”، مسیر دادن به میدان دید تماشاگر را مهمترین وظیفه یک طراح صحنه عنوان کرد.

به گزارش دریافتی سایت ایران تئاتر از روابط عمومی نمایش، “علی نرگس‌نژاد” کارگردان و طراح تئاتر که به عنوان طراح صحنه با گروه تئاتر بهمن و نمایش”ماه در مرداب” همکاری دارد، معتقد است: صحنه در بستر فیزیکی اجرا و در روابطی که درام و اتفاقات آن با یکدیگر برقرار می‌کنند،؛ شکل می‌گیرد.
اوکه صحنه قاب دار تالار محراب را با استفاده از نوارچسب‌های زرد رنگ در کف صحنه به شکل مثلث تغییر داده درباره این وضعیت توضیح می‌دهد: مثلثی شدن صحنه محصول وضعیت بصری است. تالار محراب صحنه‌ای با عرض کم داد و اگر بازیگر بخواهد در عمق بازی کند هم در نقاط کور طرفین صحنه گرفتار می‌شود. با قرار دادن نقطه تاکید بصری در یک کنج به جای وسط صحنه میدان دید و بازی را وسیع‌تر کرده‌ام.
نرگس نژاد در بیان آنچه بیش از هر چیز برای طراحی صحنه مورد توجه قرار می‌دهد گفت: اولین چیزی که برای من در طراحی صحنه مهم است وضعیت سالن اجراست و بعد از آن این نکته که صحنه چه جایگاهی در کلیت اجرا خواهد داشت برایم اهمیت دارد.
او درباره استفاده از نوارچسب رنگی به جای لته‌های معمولی در نمایش‌ها‌ی‌ اخیر‌ استفاده می‌شود، گفت: کاری به این ندارم که استفاده از نوارچسب‌های کف صحنه مد شده‌ یا نه اما می‌توانم ادعاکنم که خودم جزء اولین کارگردانانی بوده‌ام که حدود صحنه را مشخص می‌کرده‌ام. ایده من برای کار روی کف صحنه این است که هر سالن در وهله اول یک شکل هندسی دارد که تاثیر آن شکل هندسی بر مخاطب و هنرمند به طور ناخودآگاه باقی می‌ماند. یک طراح صحنه حساس باید در اولین گام وضعیت شکل هندسی صحنه را مشخص کند. خود من در همه کارهایم ابتدا به میدان دید تماشاگر مسیر می‌دهم زیرا معتقدم وظیفه هنرمند جهت دادن به جهان پیرامون است.
او ضمن تشریح روند طراحی صحنه نمایش”ماه در مرداب” به مراحل شکل گرفتن یک طرح صحنه پرداخت و ادامه داد: خود من در آغاز متن را می خوانم و چند اسکیس هم می‌زنم بعد در تمرین به تماشای وضعیت حرکت در آن نمایش توجه نشان می‌دهم، زیرا که پیش از هر اطلاعات دیگری در صحنه‌پردازی خط، نقطه و حرکت را مهم می‌دانم. به شخصه نمایش را بصری می‌دانم تا کلامی و این را در کارگردانی خودم نیز نشان داده‌ام. در طراحی صحنه کار دیگران،
پیش از صحبت با کارگردان به جزئیات تمرین توجه می‌کنم و سرانجام درباره هزینه‌ها و سبک و شیوه و مکان اجرا و غیره با کارگردان صحبت می‌کنم. در آخر مجموعه این مصالح را کنار هم قرار داده و درباره طراحی به جمع‌بندی می‌رسم.
وی در پایان همکاری با گروه تئاتر بهمن و نمایش”ماه در مرداب” را تجربه‌ای موفق در شرایطی کاملا دوستانه توصیف کرد.

***

«علی نرگس نژاد» : نگاه من به موضوعات مختلف، رادیکالی است

˝علی نرگس نژاد˝ کارگردان نمایش ˝همچون شبنمی چشم بسته و آغوش گشوده˝ نوع نگاهش را به یک موضوع نمایشی، رادیکالی توصیف کرد.

91471 634604318088359814 m علی نرگس نژاد

به گزارش سرویس فرهنگی برنا،”علی نرگس نژاد” کارگردان نمایش “همچون شبنمی چشم بسته و آغوش گشوده” در گفت و گو با روابط عمومی و امور بین الملل بنیاد رودکی، در خصوص اجرای نمایشی با مضمون مقاومت و دفاع مقدس اذعان داشت: “من شیوه خاصی در اجرای این اثر به کار نگرفتم؛ چرا که قصد متفاوت بودن با سایر آثار مربوط به دفاع مقدس نبود و معمولا در اجرای نمایش هایم کمتر به آثار پیشین نگاه می کنم.”
وی با بیان این که من کمتر به تماشای نمایش های دفاع مقدس نشسته ام گفت: “نگاه من به موضوعات مختلف، نگاهی رادیکالی است، در این نمایش قصد من ایجاد تفاوت با سایر آثار نبوده است.”
وی افزود: ” سعی کردم یک واکنش اجتماعی را در جامعه نشان دهم و هرگز خودم را ملزم به داشتن شعار خاصی نکردم.”
نرگس نژاد در خصوص وجود استانداردهای لازم در تالار حافظ گفت: “این تالار تمامی ویژگی های یک تالار خوب و مناسب را دارا و ایده آل است.”
گفتنی است اجرای نمایش “همچون شبنمی چشم بسته و آغوش گشوده” نوشته “محمدرضا کوهستانی” و به کارگردانی “علی نرگس نژاد” که از اواخر آذر در تالار حافظ آغاز شده تا 25 دی روی صحنه خواهد بود.
این نمایش  با بازی هنرمندانی چون فرزین صابونی، نسیم ادبی، روشنک گرامی و فهیمه اَمَن زاده روی صحنه رفت.
***

جیره بندی پر خروس برای سوگواری در تالار چهارسو

1183 44 علی نرگس نژاد

نمایش علی نرگس نژاد در تئاتر شهر به روی صحنه می رود.

ا

به گزارش خبرنگار کافه تئاتر، “جیره بندی پر خروس برای سوگواری” به نویسندگی و کارگردانی علی نرگس نژاد از بیست و سه خرداد در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه خواهد رفت.

بنا بر این گزارش، داستان نمایش حول زندگی پسری 23 ساله است که با مادرش زندگی می کند، بازیگران در این نمایش، با چالش کشیدن سوالی که از سوی پسر مطرح می شود، داستان نمایش را حادث می شوند.

پانته آ پناهی ها، هانیه توسلی، صابر ابر در این نمایش به ایفای نقش می پردازند.

علی نرگس نژاد طراح صحنه، پریدخت عابدین نژاد طراح لباس، بهرنگ بقایی آهنگساز، استودیو پاکدل طراح پوستر و بروشور، نورالدین حیدری ماهر دستیار کارگردان و برنامه ریز، مهتا پناهی منشی صحنه و محمد قدس به عنوان مدیر اجرا سایر عوامل این نمایش هستند.

پیش از این نمایش “جیره بندی پر خروس برای سوگواری” در بخش چشم انداز سال 90 تئاتر ایران بیست و نهمین جشنواره بین االمللی تئاتر فجر به روی صحنه رفته است.

همچنین این نمایش، از 23 خرداد تا 24 تیر هر روز ساعت بیست در تالار  چهارسو مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه خواهد رفت.