تاریخ درج خبر : 1392/06/11
کد خبر : ۷۲۱۵۱
+ تغییر اندازه نوشته -

جگرهای پاره پاره

سایت استان: مترجم مهدی دانشی

چینیها دنبال اهدا کنندگان عضو می گردند تا اعضای آنها را جایگزین یکی از محصولات فرعی حکم اعدام کنند!
یکی از سنتهای دیرپای چینیان استفاده از ارگانهای محکومان به اعدام برای به کار بردن در عمل پیوند عضو بوده است . اما در دهه ی گذشته افرادی که در چین محکوم به اعدام شده اند به یک چهارم یعنی 3000 نفر در سال کاهش یافته است . برای یک سیستم پزشکی که می توانست روی سرازیر شدن اعضا و ارگانها از این طریق حساب کند , این یک اتفاق مساله ساز است . تا پیش از این محکومان به اعدام تا نود در صد اعضای پیوندی را تامین می کردند . رقمی که اکنون به پنجاه در صد رسیده است .
مسئولین پزشکی شدیدا به دنبال منبع جدید تامین عضو هستند . در سال 2010 مسئولین طرح تشویق اهدا عضو را در بیمارستانها شروع کردند . قانع کردن مردم برای اهدای عضو , یک اتفاق کاملا جدید در چین است و سرعت رشد آن بسیار پایین است. در سال نخست بیمارستانها در 11 استان و بخش توانستند 67 پیوند عضو از طریق داوطلبان را انجام دهند. از آنزمان 1000 داوطلب , 3000 ارگان را اهدا کرده اند . بیمارستانها در 25 استان و بخش اکنون برنامه های انجام پیوند داوطلبان را انجام می دهند.
اما تقاضا بسیار بالاست .بر اساس آمار رسمی به طور میانگین حدود 1.5 میلیون انسان در هر سال به پیوند عضو احتیاج دارند. 1 میلیون نفر از این افراد چینیهایی هستند که به دلیل بیماریهای کلیوی تحت دیالیز قرار دارند.در چین سالانه 500000 چینی می میرند که زندگی آنها-حداقل برای مدتی- می توانست نجات پیدا کند اگر پیوند قلب یا کبد روی آنها انجام می شد. حدود 300000 چینی در صف انتظار برای پیوند عضو قرار دارند , در حالی که سالانه 10000 پیوند عضو قانونی در چین انجام داده می شود . تعدا نامعلومی از بیماران وارد بازار سیاه می شوند .
سرعت اهدای عضو باید افزایش یابد . امید است که تا نوامبر همه ی 165 بیمارستانی که که اجازه پیوند عضو دارند برنامه ی اهدای داوطلبانه ی اعضا را به خوبی به اجرا درآورند.بیمارستانهای جدیدی که در لیست انتظار کسب اجازه پیوند عضو قرار دارند باید تعهد دهند که از عضو محکومان اعدامی برای پیوند استفاده نمی کنند ولی بیمارستانهایی که از قبل مجوز دارند می توانند در صورت رعایت کردن “استانداردهای اخلاقی” این کار را انجام دهند .
در این مورد , اخلاقیات به هر حال وضع خوبی ندارند . محکومان به اعدام (یا خانواده های آنان) در تئوری خود داوطلب اهدای عضو می شوند . اما اگر هیچ یک از اعضای خانواده ادعای مالکیت بر جنازه را نکنند , ممکن است مسئولین بدون کسب اجازه آن را در این مورد به کار برند. در این اثنا , جایزه ی در نظر گرفته برای زندانها که برای تشویق آنها به فروش اعضای بدن محکومین اعدامی به کار می رود همچنان بالاست.
اگر در نهایت آنطور که مسئولین امیدوارند , بیمارستانهای بیشتری دست از استفاده از اعضای محکومان اعدامی برای پیوند بکشند , آنگاه ممکن است دلالان بازار سیاه وارد کار شوند , همچنین “ارگان توریست ها ” ی مشتاق که از خارج برای دریافت عضو وارد چین می شوند ممکن است در آنصورت برای اعضای محکومین اعدامی پول خوبی بپردازند , بی هیچ پرسشی .
تا زمانی که تقاضا از عرضه بیشتر است , مرده ی زندانیان در صف مرگ بیشتر از زنده شان می ارزد.

(اصل مقاله در اکونومیست منتشر شده است)

خبرهای مرتبط

در صورتی که نظر ارسالی شما طولانی شود، با تأخیر بررسی و تأیید می‌شود.

نکته: نظر شما در انتظار بررسی است و پس از تایید مدیریت در سایت نمایش داده میشود..

200x208
200x208